Als pupje van negen week vertrok hij naar Naaldwijk, om een week later weer teruggebracht te worden...
Afijn, Sam bleef een poosje hangen,we trainden hem in zindelijk zijn, alleen leren zijn, de normale opvoeding wat je met een pup doet.Begonnen maar met een puppiecursus,er belden wel mensen maar die vonden wij dan weer niet geschikt, ze vonden hem niet mooi(wit met een zwarte oogvlek, moet je van houden),te duur, geen teef
Toen kwam er iemand uit Drente,ja en dat klikte.Veel foto's, verhalen, leuke dingen, leuke hond op de goede plek,dachten wij...totdat ze na anderhalf jaar belden dat ie nu en wel nu wegmoest, het bleek dat ze een dubbelgehandicapt kind had, wat er is gebeurt weet niemand maar hij had gebeten....mevouw vond na een dag zelf een nieuw adres, in Belgie, ook daar hadden we een leuk contact mee, ging goed....en toen ineens was haar telefoon afgesloten.Je doet en zoekt, vindt niks en neemt dan maar aan dat ze verhuisd zijn....tot eergisteren, ik kijk dus nooit op de site van de asiels want je hart breekt, maar de verveling sloeg toe.Kijk nou.....en daar zit Sam, mijn Sam, in het asil met een heel verhaal.Na twee dagen bellen eindelijk iemand aan de telefoon, omdat ik hun zijn chipnr en NHSB kon vertellen, zijn officiele naam en bijzonderheden, geloofden ze me.Afijn, het liefste stap ik nu in de auto, mar de weg is tamelijk onegaanbaar hier, tis bijna drie uur rijden naar het Belgisch asiel...ze hebben hem gereserveerd tot de weg weer begaanbaar is, en ipv het normale tarief voor een asielhond, hoef ik slechts zijn entingen te betalen....pluimpje af voor deze mensen,we zaten samen te snotteren, zij omdat ze het zo fijn vonden dat Sam naar huis gaat en ik omdat ze zo lief over hem praatte en omdat ik eigenlijk ook boos was op die domme mensen waar ie woonde.....
Sam komt naar huis,en das het belangrijkste!














