). En ik vind dat zo'n bijzonder gevoel. Ze is zo attent op mij, ook al rent ze een paar meter voor me uit, altijd houdt ze een 'kanaaltje' open voor "wat doet de baas". Verder dan een paar meter voor me uit gaat ze daarom dus ook niet, en dan loopt ze in een mooie snelle draf, staart fier in de lucht, voor me uit te draven. De eenden en zwanen in het water naast de grasstrook laat ze voor wat ze zijn, want dat moet, en dat weet ze. Eens in de zoveel tijd kijkt ze terwijl ze een zwaan negeert even achterom met een grijns van oor tot oor "goed he baas? 
", en dan roep ik uiteraard hoe braaf ze is, en dan draaft ze tevreden weer door.Komen er andere fietsers aan dan roep ik haar even, zeg 'volg' en dan blijft ze naast de fiets meelopen totdat ik zeg "jaaaa toe maarrrrr!!", waarop ze dus weer een paar meter voor me verder gaat. Regelmatig bedanken andere fietsers me dan ook, wat je natuurlijk helemaal een goed gevoel geeft
Ja, ik kan daar een heel tevreden blij gevoel van krijgen, zo'n "me and my dog" gevoel
Saar volgens mij ook, want die vindt dat mandje achterop een prima plek voor dit soort uitjes 
). Maar het bijzondere gevoel is daar niet minder om natuurlijk 
, zachtjes liedjes zingen onderweg, of juist heel hard! (veel leuker dan je kinderen in een karretje achter je fiets, lijkt me niks.) maar ja, díe tijd hebben we dan weer gehad.