Na een paar dagen rust, werd het echter niet beter en dus gingen we naar onze DA (vorige week maandag). Behalve een hoop gemopper op de DA, omdat ze die gewoon niet leuk vindt kwam er uit het klinische onderzoek geen bijzonderheden. Daarom besloten om haar Flexicam te geven (ontstekingsremmer/pijnstiller) met de afspraak dat als het zich niet binnen enkele dagen zou verbeteren wij weer terug zouden komen.
Omdat het niet beter werd, zijn we op donderdag terug gegaan en werden er vrijdagochtend foto's van haar gemaakt. Onze DA kon aan de hand van deze foto's neit direct zeggen dat het LPC betrof, maar vond de rechterelleboog er verdacht uit zien. Daar ik behoorlijk voorzichtig ben wat honden betreft en onze DA het niet vertrouwde heeft hij ons doorverwezen naar Maarten Kappen in Eersel voor verder onderzoek en een eventuele operatie. Hier konden we afgelopen maandag al terecht. Hij herkende ons nog van onze vorige DH, die met 7,5 maand ingeslapen moest worden vanwege hele zware HD (had heel veel arthrose, geen kans op een pijnloos leven). Ook deze dierenarts vond Asha niet leuk, maar met een snuitje om verliep het onderzoek zonder problemen. Aan de hand van het onderzoek en de foto's kwam Maarten tot de conclusie dat ze LPC had in haar rechterelleboog. Gelukkig was er op de foto's nog geen arthrose te zien. Volgens Maarten was het stukje nog niet helemaal los, maar dit zou zonder operatie wel gebeuren.
Tijdens de kijkoperatie hebben ze het stukje verwijderd. Ze had wel al last van een 'kissing lesion' (beschadiging tegenover het loszittende stukje), maar ook dit is bijgewerkt. De prognose voor haar is in principe goed, hoewel ze altijd last gaat krijgen van arthrose.
De afgelopen dagen zijn erg intensief geweest. In het begin heb ik haar rustig proberen te krijgen door haar op een mat in de woonkamer te laten liggen, maar de aanwezigheid van 3 katten maakt dit niet erg functioneel. De katten opsluiten is helaas ook geen optie, dus ligt ze op dit moment in een bench. Hartverscheurend, maar ik weet dat het voor haar eigen bestwil is. Ze heeft inmiddels alle liedjes die ze kent al gezongen...
Ze lijkt beter te lopen dan dat ze voor de operatie deed, alhoewel het wel met ups en downs gaat. Soms wat beter en soms wat minder. We laten haar regelmatig buiten wat rondsnuffelen en strooien soms wat brokjes om een beetje afleiding te geven. Vanochtend (4 dagen na de operatie) liep ze behoorlijk stijf en mank, weet ook niet of dit normaal is of niet...
De reden dat ik dit verhaal hier opschrijf is vooral om van anderen hun ervaringen met LPC te horen en het e.e.a. van me af te schrijven. Ik heb de verhalen van Lana, Levi, Kaya en vele anderen gelezen. Hoewel positief, blijft het een spannende periode voor ons.
Als er nog iemand een goede tip heeft of ervaring, heel graag!
.
