Spondylose veroorzaakt door trauma??

[hondeponnetje]

Van de week kwam ik een kennisje tegen die ik al een hele tijd niet had gezien. We wisselden wat info uit over onze honden en kwamen ze te praat over spondylose. Haar hond een zwitserse herder van bijna 10 heeft sinds een jaar of twee ook spondylose en ik vertelde haar dus dat mijn hond het eigenlijk al vanaf haar geboorte heeft. Nu wist zij me te vertellen dat haar da haar had gezegt dat spondylose ook veroorzaakt kan worden door een trauma. Ik ben ff vergeten wat haar hond voor een trauma heeft opgelopen maar het blijkt dus dat alleen haar hond die uit een nest van 6 komt spondylose heeft en het nest wat daarna geboren is en 7 pups had ook geen honden zitten met spondylose.
Van Biru weet ik dat zij erg klem heeft gezeten in het geboorte kanaal en ze al helemaal opgezwollen was toen ze eindelijk bevrijd werd door middel van een keizersnee.
Ik heb toch veel gelezen op inet en heb veel gevraagd bij ortopedische chirurgen waar Biru onder behandeling was maar nog nooit had ik gehoord dat spondylose kan worden veroorzaakt door een trauma.
Kent iemand deze stelling?

[Marjoleine]

Ik heb toch veel gelezen op inet en heb veel gevraagd bij ortopedische chirurgen waar Biru onder behandeling was maar nog nooit had ik gehoord dat spondylose kan worden veroorzaakt door een trauma.
Kent iemand deze stelling?

Ja.
Ik heb zelf spondylose door trauma namelijk.
In mijn nekwervels, door een motorongeluk.

Hoe het exact werkt weet ik niet, maar dat het kan weet ik wel.
Misschien weet Inge O. hier meer van?

[lieke]

Ik weet niet of het klopt, maar over mijn Gina heb gehoord dat zij (behalve een beschadigde ruggewervel) spondylose heeft gekregen nadat zij over het hek van haar broodfokker werd gegooid nadat ze niet meer geschikt was voor de fok.

[Madelief]

Veel mensen zien spondylose als een kwaal op zich.

Maar het is in feite niks meer of minder dan een reactie van het lichaam op een instabiele situatie in de wervelkolom. Het lichaam maakt extra bot aan in een poging stabiliteit te krijgen. Dus ja, trauma is daar natuurlijk een goed mogelijke oorzaak bij. De spondylose is ook eigenlijk helemaal niet erg...behalve dan dat het de beweeglijkheid op de plekken waar het zit vermindert (en dat wil het lijf ook) en dat de botgroei vaak met "scherpe punten" gepaard gaat, die in het omringende weefsel kunnen drukken en wat dus (ernstige) pijn kan geven.
Vaak zie je dat na verloop van tijd, als de botpunten aan elkaar groeien de pijnlijkheid weer enorm afneemt (maar de hond bijvoorbeeld niet meer goed kan springen/buigen....de wervelkolom is dan echter wel stabieler geworden dus). Je hoort ook vaak zeggen dat door de spondylose de zenuwen die uit de wervelkolom treden beklemd kunnen gaan zitten...dat kán ook wel, maar is toch nog erg zeldzaam.

Bonha heeft spondylose van nek tot staartpuntje...heel ernstig ook (althans...jaren geleden al, maar het kan óók weer verminderen als door andere redenen de wervelkolom weer stabieler geworden is...ik heb het niet onlangs nog laten checken. De DA zei de eerste keer al dat ze niet lang meer zou hebben want dat het zeker dicht zou groeien...maar vooralsnog... ..

Op de laatste CTscan was wel te zien dat de punten aan elkaar zijn gegroeid op verschillende plaatsen, maar dat de zenuwen nog niet beklemd waren. Dat is ook alweer 2 jaar terug...dus kennelijk....gaat het goed. Ik moet wel zeggen dat dat is waar ik op "wacht" ; serieuze uitval...dar kun je dan niet veel meer aan doen (buitengewoon fancy ingrepen daar gelaten). Maar ik heb inmiddels verschillende specialisten gesproken die zeggen dat het een fabeltje is en dat de kans dat de zenuwen beklemd raken nihil is.

Maargoed, trauma kan dus heel erg goed . Juist eigenlijk. Maar aangeboren instabiliteit kan ook heel goed. Bonha had een paar jaar lumbosacraalstenose voor we dat ontdekten, maar het is heel wel mogelijk dat ze dat heeft opgelopen toen ze uit de auto werd gezet (= gevonden langs een snelweg).

[lieke]

Bij de laatste röntgenfoto die ik van Gina heb laten maken, waren er nog alleen schaduwen te zien waar eerst 2 wervels hebben gezeten. En de rest van de foto was haarscherp. De da zei dat het heel erg leek op een dwarslaesie. Is het wegteren van wervels ook een symptoom van spondylose?
Ik heb het niet meer gevraagd omdat ik haar die zelfde avond heb laten inslapen, maar later heb ik het me wel eens afgevraagd.

[blondie]

Interessante vraag... ik heb wel gelezen en van dierenartsen gehoord dat Arthrose zich ook kan ontwikkelen na een trauma..
Bij spondylose de vergroeiingen van de ruggewervels weet ik niet of dat door trauma komt of dat door erfelijkheid doorgegeven wordt.. mij werd door de da verteld dat de ruggewervels op een bepaald moment vast kunnen groeien waardoor de hond minder flexibel is maar juist minder pijn heeft..
Bij lumbosacrale instabiliteit.. vergroeiing bij het heiligbeen kan het bot juist niet vastgroeien omdat dat bij een bewegend bot zit. daar kan de vergroeiing wel op een bepaald moment de zenuwen beknellen wat dus verlammingsverschijnselen kan geven of volledige uitval van de achterhand..
Weet eigenlijk ook niet precies of die LSI nu erfelijk is of niet.. kan er niet echt wijs uit worden uit de info op het internet hierover..

[lieke]

mij werd door de da verteld dat de ruggewervels op een bepaald moment vast kunnen groeien waardoor de hond minder flexibel is maar juist minder pijn heeft..

Een da (die zelf spondylose heeft ) heeft mij uitgelegd dat spondylose in 2 fases komt. De eerste fase is de vergroeiing van de wervels met woekeringen aan de buitenkant. Dat proces is uiterst pijnlijk maar als de wervels eenmaal aan elkaar vast zitten, dan is er geen pijn meer maar wel stijfheid van de ruggegraat. De meeste honden schijnen niet verder te komen dan deze fase omdat spondylose vaak op latere leeftijd voorkomt en de honden meestal door ouderdom overlijden voordat de 2e fase optreedt.
In de 2e fase schijnen er nieuwe woekeringen te ontstaan, maar nu aan de binnenkant van de wervels. Deze woekeringen drukken dus op de zenuwstrengen binnenin de ruggegraat. Wederom een heel pijnlijk proces en pijnbestrijding is dan ook niet meer afdoende omdat de doseringen zo hoog moeten zijn dat dit al vaak gevaarlijk is. Bovendien krijgt de hond dan ook last van verlammingsverschijnselen.
Enfin, ik ben een leek dus ik weet niet hoeveel daarvan klopt. Het enige dat ik weet is dat bij Gina fase 2 inmiddels al was ingezet en 2 wervels waren weggeteerd. Ze had geen verlammingsverschijnselen en liep nog wel (al was het erg stijf en stram) maar dat kwam omdat haar spieren zeer goed waren. Maar achteraf heeft ze toch veel pijn gehad, helaas liet ze dat niet blijken .

[hondeponnetje]

Van Biru weet ik dat ze van nek tot staart nu 'vast' zit, dat hebben de laatste foto's laten zien. Natuurlijk is dit proces al vanaf haar tweede levensjaar aan de gang. Ze is nu 9 en heeft meer last van de artrose die nu in haar polsen en tenen zit. Toch leeft ze niet permanent op de pijnstillers, alleen als ik merk dat ze haar dag niet heeft en als ik weet dat we langer gaan lopen dan ze gewent is dan gebruik ik pijnbestrijding. Ze wil nog iedere dag spelen al is dat tegenwoordig lekker in haar eentje al prooischuddend met haar frisbee. Ze heeft nog steeds wel lol in haar leventje. Maar ik verwacht niet dat zij de 12 jaar ofzo gaat halen, ik mag al blij zijn als ze volgend jaar april haar 10de verjaardag zal vieren. Ik leef met de dag met haar.