Mijn vriendin haar lieve hond is gestorven, dit gebeurt natuurlijk meer dat honden sterven, maar de manier hoe vind ik zo triest en voel me schuldig ook.
Van dinsdag of woensdagmorgen was hij al niet goed, at niet, kon niet poepen en gaf over en lag er wat verdoofd bij, donderdagavond gaat ze naar dierenarts en hij word direct geopereerd waarschijnlijk iets in zijn darmen vast, zat een koord in en een stuk schedel van een dier, de darm was al zwart aan worden daar, dierenarts zegt dat kantje boord was.
donderdagnacht vertrekt ze 4 dagen op reis, was al daarvoor geboekt en ja, eigenlijk had ze misschien moeten thuisblijven en ze twijfelt ook enorm maar bij haar in huis wonen nog 4 mensen die hem kunnen verzorgen en zeggen hem goed te verzorgen en ze gerust weg kan, dus ze vertrekt met een bang hartje, ikzelf had gezegt dat ik hem bij me zou nemen, maar mijn man vond dit geen goed idee omdat ik met mijn 3 honden al zoveel werk heb en een pas geopereerde hond misschien beter in zijn eigen omgeving blijft, en tja, er waren veel mensen in huis daar en dacht dat het wel zal lukken, dus niet gedaan
vrijdag bel ik en het ging redelijk met hem zeggen ze daar thuis
zaterdagmorgen 9 uur ga ik kijken bij hem en hij was graatmager, at niet, had geen kracht en wankelde op zijn poten, kop vol kots dus verzorging liet te wensen over en zijn medicatie bleef niet binnen wat ook al niet goed was, kots afgeveegt en in zijn ogen zag ik dat hij aan sterven was, zo dof, diep in de kassen, niets levenslust meer, maar de huisgenoten wimpelen dat af en zeggen, die komt er door, maar voelde dat dit niet goed ging, 1 van die huisgenoten vertrouwde ik wel en dacht na mijn gesprek met hem hij beetje meer moeite zou doen, rade dringend aan dierenarts te bellen, gaf hem water en probeerde te laten eten, wilde hij niet, na 45 min vertrok ik terug naar huis met de vraag me op de hoogte te houden en als ze hulp nodig hebben dit te zeggen, belde uurtje later om te horen of ze dierenarts hadden gebeld, deze kwam in de loop van de dag, hij had een ontsteking gekregen, kreeg een boel spuiten en moesten verder afwachten, s'avonds belde ik weer, toestand hetzelde, s'morgens weer gebeld en hij was overleden nog voor dierenarts er was, wist dat dit ging gebeuren zag het gewoon in zijn ogen, ook al geloofde niemand het, dus ja, men kan aan een hond zien als hij op sterven ligt
Maar voel me schuldig, had hij het overleefd als ik hem die donderdagnacht nacht bij me had genomen, had ik hem zaterdagmorgen moeten meenemen en verder verzorgen zoals mijn eerste opwelling was, want vrees dat hij een deel daardoor gestorven is, door slechte verzorging of zou hij eender bij wie altijd gestorven zijn, dat blijft dus heel de tijd door mijn hoofd spoken.
Had die dierenarts hem niet langer in observatie moeten houden dan in plaats naar huis te sturen direct na operatie, of moeten meenemen die zaterdag toen het zo slecht ging
Het was zo'n leuke hond, 6 jaar dacht ik dat hij was, altijd vrolijk, heel actief, kon als de beste zwemmen en mijn hond was zijn beste maatje
Ik zie nog altijd zijn zielige ogen voor mij en hoe ik die kots dat al aangekoekt was af stond te vegen, hoe hij daar in midden van de tuin lag als ik van wandeling met de andere honden terugkwam en alleen zijn staartje even bewoog, maar ook hoe hij was tijdens een wandeling, vind het gewoon verschrikkelijk en begrijp nog altijd niet waarom die mensen niet zagen dat hij aan sterven was
sonja
triest allemaal, ik begrijp je schuldgevoel ook wel, ergens vind ik dat nl ook wel, je wist dat het niet goed ging, dat hij niet de verzorging kreeg die hij nodig had... maar goed, feitelijk had je vriendin bij de hond moeten blijven...
TARAK
ik ga nog geen uur van huis als er bij mij een hond of kat ziek is.
