Vanmiddag lag ik even op bed met Ferro naast me. Ik merkte dat hij anders wilde gaan liggen en dat zijn achterhand niet goed meewerkte. Nou heeft hij de laatste tijd wel wat meer ouderdomsverschijnselen dus niet direct alarmerend...
Ik probeerde hem even op de been te helpen maar het ging van kwaad tot erger... kreeg hem niet overeind, hij leek zijn rechterkant niet onder controle te hebben. Liet zijn urine lopen, later ook nog ontlasting... kop helemaal scheef en dan weer de nek helemaal gestrekt, rollen door de kamer (en de viezigheid) kreunen en piepen... en daar zit je dan alleen met een hond van 35 kilo op de eerste verdieping. Gelukkig had ik een telefoon in de buurt. dus eerst Erik gebeld (die nog niet van z'n werk vertrokken was wat minimaal nog een uur reistijd betekende) en daarna de dierenarts en de dierenambulance om ons daarheen te brengen. De dierenambu was gelukkig net terug op de basis (vlak bij ons huis) en was er binnen tien minuten. We hebben hem met een brancard met z'n drieen de trap af getilld.
Bij de dierenarts zag het er niet goed uit. Zijn ogen bewogen onophoudelijk heen en weer, geen enkele kracht in de poten rechts... oordeel op dat moment ernstige hersenproblemen , dwz een hersenbloeding, -infarct of - tumor, maar hoe dan ook slecht nieuws...
Kleine kans dat hij zou kunnen herstellen, maar ook een zeer reele optie om er (bij een hond van deze maat en leeftijd - 13- ) mee op te houden en hem in te laten slapen...
Zonder Erilk (inmiddels onderweg) wilde ik niet beslissen en Ferro was inmiddels redelijk rustig, dus in ieder geval een spuit cortico's laten zetten (als er iets is dat iets zou kunnen doen was dat het) en even een rustig plekje opgezocht. Al die tijd had ik wel het idee dat hij wist wie ik was maar echt reageren of contact maken was er niet bij. Ook toen Erik binnen kwam niet echt veel reactie. Nogmaals de situatie doorgesproken en we waren eigenlijk al zo ver dat we aan het besluiten waren niet door te moeten gaan. Toch zag ik toen Ferro een beetje veranderen: werd rustiger en de ogen werden ook wat minder beweeglijk.
Tien minuten later lag hij weer stabiel zichzelf rechtop te houden met de voorpoten. En was hij ons met de ogen aan het volgen. Opstaan ging nog niet, geen kracht in de poten en verkrampte spieren. Maar toch... zó gingen we hem niet in laten slapen. Hij werd ook steeds alerter en maakte ook weer echt contact.
Daarna ging het alleen nog maar sneller beter... uiteindelijk is hij ruim twee uur nadat het mis ging met enige ondersteuning zelf naar de auto gelopen om weer mee naar huis te gaan. Nu ligt ie hier wel voor pampus maar hij heeft al weer een botje uit de tuin gesnaaid, heeft gedronken, staat zelf op en loopt rond, nog wel een beetje wiebelig maar toch...
Al met al zal het de komende tijd nog wel opletten zijn maar voorlopig ben ik alleen maar heel blij verbaasd over het wondertje dat we in huis hebben... zo ben je hem zo goed als kwijt, en zo is onze ouwe beer er nog... wat er nou precies is gebeurd gaan we misschien de komende dagen nog duidelijker krijgen, maar voorlopig doen we het maar even met alleen maar de gelukkig wetenschap dat ie er nog is.
Nou, heel verhaal, maar zo ben ik het ook even kwijt...
)
