. Ze heeft het altijd al gehad, maar naarmate ze ouder wordt wordt het steeds duidelijker aanwezig; lokkende mensen moet je vooral niet te enthousiast begroeten. Het heeft zoiets grappigs omdat Vera uit zichzelf naar iedereen toe wil, en als je haar straal negeert zelfs nog wel even op ooghoogte langs zou willen komen vliegen (ware het niet dat de baas daar met de neus bovenop zit
). Maar mensen die haar gaan roepen, hmmmmm, daar moet je dan even heeel goed over nadenken of je dan wel een knuffel wil komen halen. Kwam ze een tijdje geleden vrij snel toch nog wel vrolijk aanvliegen, tegenwoordig doet ze aan minutenlang op afstand wat flauwtjes staan kwispelen, om uiteindelijk (bij langdurig lokken en roepen) even snel langs te komen wippen, en net zo snel weer weg te zijn.
Zo ook vanochtend weer bij een mevrouw die zodra ze Vera zag al heel vrolijk begon te roepen "Heee Vera, was jij d'r ook, kom maar hoor meissie!". Staat Vera met zo'n uitgesteken smoel van "ken ik u?
" te kijken totdat ze uiteindelijk dan maar even heel snel langs komt hobbelen, en nauwelijks lang genoeg blijft staan om geaaid te worden.Ik denk dat ik in het vervolg aan mensen ga vragen of ze mijn hond even willen roepen; wat zal ik rustig door losloopgebieden lopen dan
)
, doe vooral