We zaten samen op de grond, met de dierenarts, toen ze haar narcose in haar pootje kreeg. Ze lag in mijn schoot, rustig, en viel rustig in slaap. Maar godallejezus wat een vreselijk gezicht om mijn Roosje daar zo slap als een dooie vis te zien liggen. Ben half huilend vertrokken, heel genant maar ik ben gewoon een emokip.
Net maar even boodschappen gedaan, dat dat vandaag en morgen iig niet meer hoeft, heb voor Roos lekker haar lievelingskostje gekocht, voor als ze vanavond weer wil eten.
Pfff.. geen enkel uur in mijn leven heeft ooit zo lang geduurt als het afgelopen uur. Wat vreselijk dat m'n hond gewoon nu aan de andere kant van Haarlem is, zonder mij.
Ik weet dat ze in hele goede handen is, maar toch... niet in de mijne. Mijn meiske... Nog 100 minuten....
