Hanneke2 schreef:
Ook on topic: ik vind dat een stichting alle recht heeft een hond terug te halen als die hond er na plaatsing rotter aan toe is dan voorheen. Scheit aan de 'rechten' van de nieuwe baas, maar als jij er binnen een week of zes geen blijer en gezonder hondje van kan maken, dan ben jij niet de ideale baas.
(Ik moet geen stichting beginnen, want ik zou alsmaar terughalen.
)
Zo werkt het niet.
Als stichting moet je mijns inziens toch eigenlijk je overgeven nadat je een hond hebt geplaatst. Pas als er sprake is van verwaarlozing of mishandeling heb je een reden om in te grijpen, maar eigenlijk nog wel weinig poot om op te staan. Er is nou eenmaal geen standaard voor wat goede zorg inhoudt. Als een eigenaar toch besluit Fikkie frolic te geven en Fikkie buiten toch niet los durft te laten en daarbij na een jaar toch wel veel moet gaan werken door omstandigheden moet je je daar toch bij neerleggen. Als fikkie nou met een blafband om wordt opgesloten in de bench gedurende de 9 uur werken van de baas, dan nog heb je niet zomaar het recht om een hond weg te halen. Natuurlijk kun je wel in gesprek. Maar de eigenaar is degene die voor de hond zorgt, en je kan dus niet zo maar een hond weghalen, behalve als de eigenaar aangeeft niet meer voor de hond te kunnen zorgen.
Goed screenen is dus ontzettend belangrijk.
wiek schreef:
Ik snap het wantrouwen niet zo goed tegen mensen? Waarom ga je er bijvoorbaar uit dat mensen honden uitkiezen die niet bij hen passen? Waarom zouden mensen zelf niet om advies vragen?
Mensen kennen de hond niet, de stichting wel. Mensen vallen op een foto en zijn erop gericht het door hun uitgekozen hondje ook te willen hebben, zonder daarbij altijd even objectief te kunnen kijken. Een stichting kan dat wel. Het doel van een stichting is niet om mensen te plezieren, maar om een hond goed te plaatsen. Het is dus geen wantrouwen, het is zicht krijgen op het soort plek dat iemand kan bieden en inschatten of een hond daar past. Verder kun je ervan uitgaan dat een stichting ervaring heeft met buitenlandse honden en een toekomstig adoptant kan soms verkeerde verwachtingen hebben. Heel simpel voorbeeld; een hond geboren in een roedeltje op straat, gevangen op een vuilnisbelt, veel angst aan de lijn en binnen het asiel een echte hondenhond, zal niet op de meest ideale plek zitten bij iemand alleen zonder hondenervaring, zonder andere hond, waarbij de hond minimaal 4 uur per dag alleen moet zijn.
Hoe zeer je de hond dan ook een plek gunt, het risico dat het mis gaat is aanwezig. Het is dan mijns inziens aan de stichting om te bepalen of je dit risico wilt nemen en niet aan de toekomstig baas. Simpelweg omdat de stichting de hond weer in handen krijgt als het niet goed gaat.
Frustrerend als je wordt afgewezen? Ja... ik kan me daar alles bij voorstellen. Maar het is een foute interpretatie te denken dat je als toekomstig adoptant als hondenbaas op de weegschaal wordt gelegd. De insteek is enkel bekijken of de situatie past bij de hond.
Bij de bovengenoemde persoon kan namelijk prima een ander hondje passen, wat daar volkomen happy is.
Als ik dan een hijgende flippende stichting achter mijn reet aankreeg die geen idee heeft waar ze het over hebben dan konden ze van mij ook beter wegblijven. Ik zie wat ik zie en ik doe wat ik doe en als een stichting het daar niet mee eens is is dat soms ook gewoon jammer natuurlijk.
