Vorige week had ik het er nog over met het baasje van Osa en Ben (sorry, kweet ff niet meer hoe jij dan heet
Cena had al meer dan een week een verminderde eetlust. Haar ochtendmaaltijd liet ze staan, vaak ook nog 's middags. Nu kan ze wel wat hebben, want met 20 kilo is ze bepaald geen lichtgewicht, maar het begon me toch zorgen te baren.
Op de puppycursus even met de cursiste staan praten. Ook in verband met het slechte luisteren van Cena thuis sinds een week of twee. Zij dacht dat het misschien wel zo zou kunnen zijn dat Cena tegen haar loopsheid aan zat, hoewel dat wel heel erg vroeg zou zijn. Maar slecht eten, slecht luisteren, nergens zin in... Het zou kunnen.
Helaas begon Cena de laatste dagen steeds vaker gal over te geven.
Dus gisteren toch maar even langs de dierenarts geweest. Die heeft haar volledig onderzocht en mijn normaal felle tante, liet alles rustig toe: ogencheck, orencheck, zelfs tandencheck, temperatuurcheck en een uitgebreid duw- en voelonderzoek van haar buik.
Conclusie: een geirriteerde maag.
Dus heeft Cena een anti-kots-injectie gekregen
Morgen zien we wel even verder.
Mijn arme puppebeest is er zo rustig van. Niet leuk!!! Ze ligt maar op haar kusen, kijkt me uberzielig aan, komt af en toe een knuffel halen en slaapt dan weer rustig verder.
Gelukkig genoot ze wel van de rustige boswandeling die we gemaakt hebben vanmiddag.
~~~
Als ik dit zo zie gebeuren vraag ik me af of ik toch echt wel aan kinderen wil beginnen. Mijn god, ik ben nu al zon overbezorgde mama. Wat moet dat worden als er kindjes komen! "Dokter, hij heeft een snotneus, wat nu???"



