Gedrag reu na castratie?

[Carma]

Ik heb een gecastreerde hond en mensen die hem kennen weten dat het een zeer actieve hond is. Als ik jou verhaal zo lees lijkt het mij voor beide veel prettiger om te laten castreren. Meer dan eens rondlopen met gierende hormonen door je hele lijf en er vervolgens niets mee mogen doen lijkt mij toch ook echt niet prettig!

[Lysette]

Benno is niet slomer geworden van zijn castratie ofzo. Nu is het niet de meest actieve hond maar dat was hij nooit.
Hij is wel veel knuffeliger geworden.

Er is trouwens ook een homeopatisch iets wat bij sommige reuen helpt. Het heet prodier geslachtsdrift. Job vond tevenplasjes en alles daarna nog steeds te lekker maar ik heb er hele goede verhalen over gehoord.
Anders zou ik er voor kiezen om hem te castreren want het lijkt me voor beide zwaar frustrerend.

[Ennath]

Ik heb het verhaal verschillende malen gehoord maar ben de naam van de hengst kwijt. Maar als ik tijd over heb zal ik nog eens zoeken.

Hm. War Emblem?

Nee, die is Amerikaans.
Het gaat om de (Epsom) Derby niet om de Kentucky Derby
Maar ik denk wel dat je daar inderdaad een goede kandidaat hebt.

Het zou Authorized kunnen zijn.
Maar dan heb ik het verhaal dit voorjaar gehoord, en ik dacht dat het al langer geleden was.

[Chione]

Nee, om maar meteen met de deur in huis te vallen. Wat mij betreft laat een teef zich niet dekken in de wetenschap dat ze pups gaat krijgen daarvan. Want A wie heeft ze voorgelicht? B dat soort intelligentie en die kijk op de toekomst heeft een dier niet. Geen enkel dier weet dat ze zich moeten laten dekken door een mannetje om jonkies te krijgen. Sorry, maar daar steek ik dus mijn hand voor in het vuur. Zo zie je maar, zo logisch is het allemaal niet.

Ja, precies! En omdat dieren idd niet weten dat ze moeten paren om jongen te krijgen is het verdomd handig dat het paren iets is wat als aangenaam wordt ervaren. Waarom zouden ze het anders doen?

Was vast ook handig voor de eerste mensen.

[*Linda*]

Ik ken in ieder geval een aantal verhalen over dekhengsten die alleen tot "de daad" te verleiden waren door een andere -aantrekkelijke- hengst naast de merrie in kwestie op te stellen. Ik weet in ieder geval van één engelse volbloed hengst, die opgewonden raakte van een andere hengst op het fokstation en bijna niet tot paring te verleiden was. Extra vervelend was natuurlijk dat de hengst in kwestie een Derby winnaar betrof in eigendom van één van de Arabische prinsen. Ai, pijnlijk.

Ik heb het verhaal verschillende malen gehoord maar ben de naam van de hengst kwijt. Maar als ik tijd over heb zal ik nog eens zoeken.

Lucky Boy?

Die ook.
Ik wou Lucky Boy niet weer aanhalen omdat hij blijkbaar niet langer in de herinnering zit. Maar Lucky Boy is een heel goed voorbeeld.

Nee, de hengst waar ik het over had is een renpaard, heeft de Derby en een handje andere klassiekers gewonnen en ging op de leeftijd van 4 jaar de fokkerij in. Toen bleek dus dat hij echt niet opgewonden werd van merrie's. En toen was er een probleem.
En hier begint mijn probleem: er werd toentertijd heel wat af gegniffeld bij BBC (ik kan me de lol van Willie Carson hierover nog goed herinneren) en op de sportpagina's in Engeland. Maar een klip en klaar berichtje was er natuurlijk niet. En dat betekent dat ik nu weer een hele stapel oude berichten door moet worstelen voor de naam.

God, en gesjóemeld dat er is met de dekkingen van Lucky Boy....Waslijsten veulens die op papier van hem waren maar gewoon stiekum van de buurman waren. Je zal toch maar je dure dekgeld mislopen

[Ennath]

Ik ken in ieder geval een aantal verhalen over dekhengsten die alleen tot "de daad" te verleiden waren door een andere -aantrekkelijke- hengst naast de merrie in kwestie op te stellen. Ik weet in ieder geval van één engelse volbloed hengst, die opgewonden raakte van een andere hengst op het fokstation en bijna niet tot paring te verleiden was. Extra vervelend was natuurlijk dat de hengst in kwestie een Derby winnaar betrof in eigendom van één van de Arabische prinsen. Ai, pijnlijk.

Ik heb het verhaal verschillende malen gehoord maar ben de naam van de hengst kwijt. Maar als ik tijd over heb zal ik nog eens zoeken.

Lucky Boy?

Die ook.
Ik wou Lucky Boy niet weer aanhalen omdat hij blijkbaar niet langer in de herinnering zit. Maar Lucky Boy is een heel goed voorbeeld.

Nee, de hengst waar ik het over had is een renpaard, heeft de Derby en een handje andere klassiekers gewonnen en ging op de leeftijd van 4 jaar de fokkerij in. Toen bleek dus dat hij echt niet opgewonden werd van merrie's. En toen was er een probleem.
En hier begint mijn probleem: er werd toentertijd heel wat af gegniffeld bij BBC (ik kan me de lol van Willie Carson hierover nog goed herinneren) en op de sportpagina's in Engeland. Maar een klip en klaar berichtje was er natuurlijk niet. En dat betekent dat ik nu weer een hele stapel oude berichten door moet worstelen voor de naam.

God, en gesjóemeld dat er is met de dekkingen van Lucky Boy....Waslijsten veulens die op papier van hem waren maar gewoon stiekum van de buurman waren. Je zal toch maar je dure dekgeld mislopen

Yup, en volgens de roddels was dat omdat Lucky Boy hem alleen omhoog kreeg voor een hengst.
En dan kan je wel proberen om hem op een merrie te dwingen, maar dat gaat dus meestal mis.
Vandaar dat de meeste merries gedekt werden door een stalgenoot.

Overigens is dit geval er wel verantwoordelijk voor dat DNA afstammingsonderzoek versneld ingevoerd werden bij de KWPN.

[puplover]

Ik herken je verhaal onmiddelijk.
Mijn Kasper is ook altijd enorm lief, met aandacht voor mij, werkelijk een perfekte hond - behalve dat hij enorm maar dan ook enorm last van zijn hormonen had.
Trainen met hem hielp niet echt (en dat heb ik heus - meer dan een jaar lang- gedaan), want hij was op het moment dat er teven in de buurt waren (oud/jong, gesteriliseerd of niet) totaal onbereikbaar.
Na overleg met twee dierenartsen en een gedragsdeskundige heb ik met pijn in mijn hart hem (op 2 en half jaar leeftijd) laten castreren.
En nu is mijn lieve Kasper terug. Hij speelt weer met honden, ook teven!!! in plaats van ze te bestijgen. Dat gestressed kop van hem (je weet waarschijnlijk wat ik bedoel) heb ik niet teruggezien.
Ik ben uiteindelijk heel erg blij en opgelucht voor Kasper, voor mij en voor zijn omgeving dat het zo goed uitgepakt heeft.
Verder karakter veranderingen heb ik nog niet bij hem ontdekt.
Hij is nog vol energie, heeft dezelfde gevoel voor humor, daagt je uit, speelt graag met de kinderen enz.

[Zoek stok!]

De zoveelste vraag over castratie denken jullie waarschijnlijk. Wel, hier komt ze toch.
Sem is mijn eerste reu (net twee jaar). Vroeger heb ik altijd teven gehad. Voor Sem kwam was mijn grootste twijfelpunt bij een reu: "als het maar geen oversekste hond wordt". Wel pech krijg je blijkbaar altijd als je het net niet wilt.

Thuis is Sem de perfecte hond, heel vrolijk, actief en fijn. Buitenshuis heb ik hem redelijk goed onder controle vind ik zelf (waarmee ik wil aangeven dat het volgens mij niets met opvoeding te maken heeft), maar zijn hormonen spelen echt enorm op.

Sem had als jonge hond enorm veel aandacht voor mij, werkte heel goed, leerde heel snel, fijn om mee om te gaan. Tot hij zijn eerste loopse teef rook.
Een teef die niet direct van zich afbijt, is verkracht op twee sec. tijd. Hij twijfelt vaak niet eens. Als hij een plasje van een teef geroken heeft, kan hij helemaal van de kaart zijn. Tijdens wandelingen waar hij tevengeurtjes ruikt en dus enorm veel afleiding heeft, lijkt hij zelf ook helemaal niet vrolijk te zijn.

Ik train momenteel agility in iemands achtertuin. De teefjes van deze vrouw plassen gewoon in die tuin en het is bijna onmogelijk om hier te trainen met Sem.

Hij is enorm gevoelig van karakter (zeker naar mij toe). Maar als hij een teef gezien heeft die hij "wil", dan kan ik op mijn kop gaan staan, hij luistert niets.
Ik doe graag groepswandelingen, maar met Sem is dat bijna niet mogelijk. Ik moet hem constant corrigeren. En ja, uiteindelijk rijdt hij dan meestal ook niet meer op de teef, maar loopt hij als een "geslagen hond" achter me.
Het is voor mij (en voor hem?) een enorm grote bron van ergernis, wat onze band natuurlijk niet ten goede komt. Soms heb ik het idee dat hij er zelf niet gelukkig mee is, tijdens wandelingen bv. Als hij tevengeurtjes ruikt, sloft hij maar wat rond. Ver van de vrolijke hond die thuis de ganse dag met zijn balletje in de tuin loopt. Hij kan zijn kop nergens bijhouden.

Al meer dan een jaar zit ik te denken over een eventuele castratie. Het is geen gemakkelijkheidsoplossing. Want uiteindelijk worden we er nu met momenten allebei niet blijer om.

Mijn grootste schrik is dat hij na de castratie in negatieve zin van karakter zou veranderen. Het is een pittig hondje, hij is redelijk fel en actief. En dat vind ik wel leuk aan hem. Ik wil absoluut niet dat hij een luie, ongeïnteresseerde schoothond wordt.

En dat is nu net eigenlijk een beetje mijn vraag naar jullie toe? Is jullie hond van karakter veranderd na de castratie? Positief en negatief?

Even een reactie op het oorspronkelijke bericht....ik herken delen in je verhaal mbt Bram. Niet alles hoor, want bij Bram is het minder 'erg' dan jij beschrijft bij jouw hond. Maar het is wel zo dat hij tussen de twee en drie jaar minder lastig is geworden op dat gebied. Als je er dus zo tegenop ziet, dan kun je er voor kiezen om het nog even af te wachten en ondertussen door te trainen op aandacht. Doe je ook nog gehoorzaamheid bij een goede trainer?

Bram is rond het jaar chemisch gecastreerd (lang verhaal, het was buiten mijn medeweten) en hij is toen een aantal weken geworden zoals jij vreest: hij sliep bijna de hele dag, leek wel depri en was heel sloom. Ik heb er nooit over nagedacht om Bram te castreren, maar dat is dus ook makkelijk gezegd omdat hij in verschil met jouw hond meevalt. Ik vind reuen ontzettend leuk en die echte reuenuitstraling en -gedrag verdwijnt met castratie. Vind ik dan tenminste En dat zou ik zo zonde vinden bij Bram.

Het trainen op een veld waar honden plassen, is bij Bram ook geen succes. Ik ben dan meer bezig om hem bij de les te krijgen dan dat ik leuk met hem bezig ben. Dat doe ik dus niet meer, ik heb een vereniging waar honden uit elkaar gehouden worden en waar niet geplast wordt op het veld. Daar kan ik hem gewoon de hele les los bij me houden en lekker trainen. GG les heb ik prive en daar zijn we de afleiding nu aan het opbouwen.

Ik ben benieuwd wat je gaat besluiten! Kasper (van puplover) is overigens van een voorbeeld van een reu die inderdaad enorm ten positieve veranderd is door castratie. Maar ik ken ook reuen waar ik het zonde bij vind. Ieder moet voor zichzelf besluiten waar de grens ligt.

[~Tine~]

Om zelf nog maar even iets te zeggen. Sem is chemisch gecastreerd momenteel en het is een echte verademing voor hem en mij. De agilitytraining van gisteren en flyballtraining van eergisteren was een succes. Ik heb een vrolijk en gek hondje gezien dat meer interesse had in agility lopen en mij dan dat hij lusteloos met zijn snufferd op de grond hing.

[Zoek stok!]

Om zelf nog maar even iets te zeggen. Sem is chemisch gecastreerd momenteel en het is een echte verademing voor hem en mij. De agilitytraining van gisteren en flyballtraining van eergisteren was een succes. Ik heb een vrolijk en gek hondje gezien dat meer interesse had in agility lopen en mij dan dat hij lusteloos met zijn snufferd op de grond hing.

Ah, dat klinkt goed Dus niks sloom zoals het bij Bram uitpakte? Ik wist echt niet wat me toen overkwam, hij was een volledig andere hond.

[~Tine~]

Om zelf nog maar even iets te zeggen. Sem is chemisch gecastreerd momenteel en het is een echte verademing voor hem en mij. De agilitytraining van gisteren en flyballtraining van eergisteren was een succes. Ik heb een vrolijk en gek hondje gezien dat meer interesse had in agility lopen en mij dan dat hij lusteloos met zijn snufferd op de grond hing.

en dan wou ik nog net linda's reactie quoten om te zeggen dat een chemische castratie vaak vervelender doorwerkt dan de 'echte' .

Daar hoor ik dus ook verschillende meningen over. Eén van de DA's op mijn werk beweert net het omgekeerde nl.

Het idee dat hij gecastreerd wordt gaat me meer en meer overtuigen. Zeker omdat ik nu met een reu en puppyteef zit (bewuste keuze omdat ik geen reu bij Sem durfde zetten) en ik voor alle veiligheid één van de twee wil laten castreren.

Ik merk zeker geen sloom gedrag. Toch zeker niet erger dan normaal. Dat slome had hij de laatste tijd vooral als hij weer eens met zijn snufferd helemaal opging in tevengeuren en niet meer wist waar hij het had.

[laeken]

Om zelf nog maar even iets te zeggen. Sem is chemisch gecastreerd momenteel en het is een echte verademing voor hem en mij. De agilitytraining van gisteren en flyballtraining van eergisteren was een succes. Ik heb een vrolijk en gek hondje gezien dat meer interesse had in agility lopen en mij dan dat hij lusteloos met zijn snufferd op de grond hing.

en dan wou ik nog net linda's reactie quoten om te zeggen dat een chemische castratie vaak vervelender doorwerkt dan de 'echte' .

Daar hoor ik dus ook verschillende meningen over. Eén van de DA's op mijn werk beweert net het omgekeerde nl.

Het idee dat hij gecastreerd wordt gaat me meer en meer overtuigen. Zeker omdat ik nu met een reu en puppyteef zit (bewuste keuze omdat ik geen reu bij Sem durfde zetten) en ik voor alle veiligheid één van de twee wil laten castreren.

Ik merk zeker geen sloom gedrag. Toch zeker niet erger dan normaal. Dat slome had hij de laatste tijd vooral als hij weer eens met zijn snufferd helemaal opging in tevengeuren en niet meer wist waar hij het had.

Als ik het goed begrijp baal je vooral van dat afgeleide ivm agillity? Ik kan even niet zo goed sloom en tevenluchtjes rijmen nl. Hij was sloom en lusteloos als hij een teef rook die loops was?

[~Tine~]

Als ik het goed begrijp baal je vooral van dat afgeleide ivm agillity? Ik kan even niet zo goed sloom en tevenluchtjes rijmen nl. Hij was sloom en lusteloos als hij een teef rook die loops was?

De agility is één van de zoveel dingen. Als hij plasjes van een teef (ik heb nergens gesproken over een loopse teef, want loops hoeven ze zeker niet te zijn, hij springt op alles) ruikt, is hij zo afgeleid dat hij inderdaad sloom en lusteloos wordt wat betreft werken met mij en aandacht naar mij toe. Het interesseert hem niet meer. Hij hangt met zijn kop tegen de grond, steekt bananen in zijn oren en heeft nergens zin in (buiten dan de geur van het plasje van voor tot achter opsnuiven). Op wandelingen heeft hij dat ook, maar dat stoort me niet eens zo.

Op flyball ging alles heel goed omdat er niet geplast mag worden op het terrein. Maar vanaf het moment dat ik zijn tuigje een seconde losliet, ging zijn neus als een zuignap naar de dichtsbijzijnde teef om er op te springen als deze het toeliet (de meeste BC's laten dit niet toe gelukkig...).

Ik heb sinds de chemische castratie nog geen groepswandelingen gedaan met teven, dus daar kan ik nog niet over oordelen.

[laeken]

Als ik het goed begrijp baal je vooral van dat afgeleide ivm agillity? Ik kan even niet zo goed sloom en tevenluchtjes rijmen nl. Hij was sloom en lusteloos als hij een teef rook die loops was?

De agility is één van de zoveel dingen. Als hij plasjes van een teef (ik heb nergens gesproken over een loopse teef, want loops hoeven ze zeker niet te zijn, hij springt op alles) ruikt, is hij zo afgeleid dat hij inderdaad sloom en lusteloos wordt wat betreft werken met mij en aandacht naar mij toe. Het interesseert hem niet meer. Hij hangt met zijn kop tegen de grond, steekt bananen in zijn oren en heeft nergens zin in (buiten dan de geur van het plasje van voor tot achter opsnuiven). Op wandelingen heeft hij dat ook, maar dat stoort me niet eens zo.

Op flyball ging alles heel goed omdat er niet geplast mag worden op het terrein. Maar vanaf het moment dat ik zijn tuigje een seconde losliet, ging zijn neus als een zuignap naar de dichtsbijzijnde teef om er op te springen als deze het toeliet (de meeste BC's laten dit niet toe gelukkig...).

Ik heb sinds de chemische castratie nog geen groepswandelingen gedaan met teven, dus daar kan ik nog niet over oordelen.

Is het geen idee hem een gedragsprobleem toe te kennen? Dat bedoel ik niet lullig maar schijnbaar kan hij niet functioneren met soortgenoten. Een reu die op alle teven wil springen moet gewoon even op zijn plaats gezet worden want die spoort niet. Regel wat teven en laat hem eens goed op zijn falie krijgen. Ik vind dit weinig met normaal gedrag te maken hebben nl en zelfs doorgewinterde dekreuen zijn niet zo dat ze op alles gaan springen. Jouw hond heeft een ander probleem in mijn ogen. Nl dat hij gestoord gedrag vertoont.
Nu heb je de teef erbij dus 1 van twee moet geholpen worden zeg je. Doe het dan gewoon en praat er niet over. Geen geleuter, je reu moet worden gecastreerd omdat je er een teefje bij gezet hebt. Niks mis mee, jouw keuze. Gewoon doen en niet teveel over lullen.

[~Tine~]

Is het geen idee hem een gedragsprobleem toe te kennen? Dat bedoel ik niet lullig maar schijnbaar kan hij niet functioneren met soortgenoten. Een reu die op alle teven wil springen moet gewoon even op zijn plaats gezet worden want die spoort niet. Regel wat teven en laat hem eens goed op zijn falie krijgen. Ik vind dit weinig met normaal gedrag te maken hebben nl en zelfs doorgewinterde dekreuen zijn niet zo dat ze op alles gaan springen. Jouw hond heeft een ander probleem in mijn ogen. Nl dat hij gestoord gedrag vertoont.
Nu heb je de teef erbij dus 1 van twee moet geholpen worden zeg je. Doe het dan gewoon en praat er niet over. Geen geleuter, je reu moet worden gecastreerd omdat je er een teefje bij gezet hebt. Niks mis mee, jouw keuze. Gewoon doen en niet teveel over lullen.

Wie ben jij nu om mij te zeggen dat ik hier geen vragen mag stellen? Voor zover ik weet dient dit forum hier voor...
Als je echt echt denkt dat ik deze beslissing op 5 minuten neem/genomen heb, dan zou ik dit anderhalf jaar geleden gewoon gedaan hebben. Want toen is dit al begonnen.

Sem's gedrag is niet normaal, dat probeer ik hier ook al de hele tijd te zeggen. Ik heb echt gehoopt dat dit vanzelf ging verbeteren met het ouder worden, maar dat is tot nu toe niet zo.
Als hij gecorrigeerd wordt door teven terwijl hij wil rijden, zal hij die bepaalde teef redelijk met rust laten. Maar de volgende die een wat minder sterk karakter heeft, is terug het slachtoffer. Dat trucje werkt bij Sem dus niet.

Op dit moment lijkt het nu misschien alsof Sem een hond is totaal niet luistert en waar ik geen controle over heb, maar dit is niet zo. Natuurlijk staan in dit topic al de negatieve dingen om het probleem te kunnen beschrijven. Ik heb met hem best al wel wat bereikt, maar op dit moment gaat het er voor mij over. Ik heb er totaal geen problemen mee om toe te geven dat het mij stoort, want dat is gewoon zo.
Het zit in Sem zijn karakter om heel snel afgeleid te zijn (ook bv. door rennende honden), dat weet ik, dat zal zo blijven en daar hou ik ook rekening mee. Maar dat is echt een ander soort afleiding.

Momenteel zit ik inderdaad heel erg naar castratie te neigen, maar op het moment dat ik dit topic begon was dit nog helemaal niet zo, geloof me. Dit topic staat hier zeker niet zodat jullie allemaal fijn jullie goedkeuring gaan geven zodat ik me kan verzoenen met de castratie. Dit topic staat hier om ervaringen te horen, en met de weinige ervaringen die er staan, ben ik zeker blij.
Het was zowieso altijd de bedoeling dat mijn teefje gesteriliseerd werd, dus zo vanzelfsprekend is de keuze ook niet.

[Zoek stok!]

Is het geen idee hem een gedragsprobleem toe te kennen? Dat bedoel ik niet lullig maar schijnbaar kan hij niet functioneren met soortgenoten. Een reu die op alle teven wil springen moet gewoon even op zijn plaats gezet worden want die spoort niet. Regel wat teven en laat hem eens goed op zijn falie krijgen. Ik vind dit weinig met normaal gedrag te maken hebben nl en zelfs doorgewinterde dekreuen zijn niet zo dat ze op alles gaan springen. Jouw hond heeft een ander probleem in mijn ogen. Nl dat hij gestoord gedrag vertoont.

Was het maar zo 'makkelijk'. Bram doet dit niet hoor, die is over het algemeen charmant naar teven. Maar ik ken dit gedrag wel van Kasper. Op z'n falie krijgen, hielp niks. Hij zocht er gewoon teven uit die niks of weinig terug deden. En zo ontzettend dwangmatig. Ik denk dat je inderdaad kunt zeggen dat het niet normaal gedrag is. En met castratie is dat gedrag verholpen. Ik zou werkelijk niet weten hoe je het anders moet oplossen. Trainen op aandacht heeft bij een hond als Bram heel veel resultaat, maar hij raakt dus ook niet zo buiten zichzelf. En correcties hebben ook geen nut als een hond zo van de kaart is.

[Zoek stok!]

Het zit in Sem zijn karakter om heel snel afgeleid te zijn (ook bv. door rennende honden), dat weet ik, dat zal zo blijven en daar hou ik ook rekening mee. Maar dat is echt een ander soort afleiding.

En dat soort afleiding is ook te trainen. De eerste agilitywedstrijd is Bram drie keer de ring uit gerend naar andere honden toe. Nu zijn we vijf wedstrijden verder en heeft hij z'n koppie steeds beter bij het parcours. Alleen Marye mag niet op een verder lege plek langs het parcours gaan staan, want als hij haar in het oog krijgt, wil hij haar even begroeten Ik merk wel nog steeds dat hij minder 'drive' heeft op wedstrijden door alle geluiden en beelden om hem heen. Maar ik denk dat hij daar nog meer aan gaat wennen.

[Wil de hond]

Een reu die op alle teven wil springen moet gewoon even op zijn plaats gezet worden want die spoort niet. Regel wat teven en laat hem eens goed op zijn falie krijgen.

Werkt dit, of dénk jij dat dit werkt, heb je dit zelf wel eens met succes toegepast bij een hond die volledig in de knoop zat dankzij zijn hormoontjes?

[Wil de hond]

Volgens mij is jouw redenering veel te simplistisch, het zit allemaal een stuk ingewikkelder in elkaar. Stress en overmatige geslachtsdrift zijn twee op zichzelf staande zaken die met elkaar in verband kúnnen staan.

Als voorbeeld hiervan kan Sem dienen, want als jij in dit geval gelijk zou hebben zou er toch niets aan zijn gedrag veranderd kunnen zijn door de chemische castratie?

Als rijden op een niet-loopse teef niets met geslachtsdrift te maken heeft, hoe moet ik dan een hond zien die puur om het lekkere op een kussen staat te rijden?

[jip007]

Op een niet loopse teef rijden heeft niets met geslachtsdrift te maken.

hoe kan het dan dat ik hier jaren geleden een reu en een teef had die regelmatig gekoppeld stonden buiten de loopsheid om.

[sirene]

Een reu die op alle teven wil springen moet gewoon even op zijn plaats gezet worden want die spoort niet. Regel wat teven en laat hem eens goed op zijn falie krijgen.

Werkt dit, of dénk jij dat dit werkt, heb je dit zelf wel eens met succes toegepast bij een hond die volledig in de knoop zat dankzij zijn hormoontjes?

Een reu wordt niet nerveus van zijn hormonen.
Een hond wordt nerveus van een baas die zijn hond nerveus maakt.

Ik kan me prima voorstellen dat er honden zijn die vanwege hun hormonen de baas opzij zeten en hun eigen dingen doen omdat de geslachtsdrift sterker is dan het gevoel naar de baas te moeten luisteren.
Maar dat heeft niets te maken met hysterisch gefietst op alles wat langskomt.

En ja, daar heb ik hier een voorbeeld van. Dapper is van nature vrij stressgevoelig en die rijdt inderdaad vooral op momenten dat hij stress "af te reageren" heeft. Daarbuiten nooit. Niet omdat het niet mag maar dan hoeft het niet voor hem. Net zoveel reu maar niet nerveus.

Op een niet loopse teef rijden heeft niets met geslachtsdrift te maken.

Waar staat het dat Sem nerveus wordt dan ?

Onbereikbaar en sloom schrijft ze. Nergens lees ik nerveus.
Als die chemische castratie werkt heeft het dus puur met zijn geslachtsdrift te maken.

[jip007]

Op een niet loopse teef rijden heeft niets met geslachtsdrift te maken.

hoe kan het dan dat ik hier jaren geleden een reu en een teef had die regelmatig gekoppeld stonden buiten de loopsheid om.

Weet ik niet.
Wel weet ik dat dat de allereerste keer is dat ik daarvan hoor en dat zegt me eigenlijk veel meer.

bedoel je nou dat je me niet gelooft , heb toen zelfs de DA nog gebeld hierover , omdat ik er niet blij mee was . Die zei dat het wel vaker voorkwam als je een heel roedel in huis hebt.

[Gipsy]

Tommy was een vrolijke lieve actieve pup totdat zijn zus voor het eerst loops ging worden (hij wist het duidelijk voor alle anderen )
Mijn lieve jongen veranderde van dag naar nacht, kompleet over zijn toeren, steeds achter zijn zus aan.

Hij luisterde wel nog steeds prima op mijn stem...maar het was vreselijk om hem zo te zien "lijden" eigenlijk...zijn hormonen maakten hem echt ziek en zijn baasje maakte hem ECHT niet nerveus hoor

Ik heb Tommy uiteindelijk laten castreren en dat was t beste wat ik voor hem kon doen.
Hij is terug de lieve aanhanklijke actieve hond van daarvoor en ook nog net zo slank (ik voeder ook op t oog).

Pineau daarentegen, mijn BC van 9, is nooit in teven geïnteresseerd geweest...dus ik kan wel degelijk een onderscheid zien !

[sirene]

Werkt dit, of dénk jij dat dit werkt, heb je dit zelf wel eens met succes toegepast bij een hond die volledig in de knoop zat dankzij zijn hormoontjes?

Een reu wordt niet nerveus van zijn hormonen.
Een hond wordt nerveus van een baas die zijn hond nerveus maakt.

Ik kan me prima voorstellen dat er honden zijn die vanwege hun hormonen de baas opzij zeten en hun eigen dingen doen omdat de geslachtsdrift sterker is dan het gevoel naar de baas te moeten luisteren.
Maar dat heeft niets te maken met hysterisch gefietst op alles wat langskomt.

En ja, daar heb ik hier een voorbeeld van. Dapper is van nature vrij stressgevoelig en die rijdt inderdaad vooral op momenten dat hij stress "af te reageren" heeft. Daarbuiten nooit. Niet omdat het niet mag maar dan hoeft het niet voor hem. Net zoveel reu maar niet nerveus.

Op een niet loopse teef rijden heeft niets met geslachtsdrift te maken.

Waar staat het dat Sem nerveus wordt dan.

Het ging, zoals je kunt zien, om het gedrag hier in de quote.
Heel soms maken mensen een klein zijspoor in een discussie. Maar als je dat te moeilijk vindt moet je het zeggen , hoor!

Jij noemt het een klein zijspoor ik noem het een afslag op de snelweg.
Je haalt er gedrag bij waar niet over gesproken is om je gelijk te halen,
of omdat je zelf niet goed begrijpt waar het over gaat misschien ?
Sem is niet nerveus.

[Moos]

hoe moet ik dan een hond zien die puur om het lekkere op een kussen staat te rijden?

De enige hond die ik ken die dat deed was een teef en dat was inderdaad een enorme stressbak.

Er zijn heel veel jonge honden, reutjes, die dat doen hoor.
Moos deed het ook toen rond een maand of 6-7 zijn hormonen op begonnen te spelen, en er zijn hier best wat topics over geweest ook.

[mo]

[Zoek stok!]

Vandaag een volgens mij behoorlijk nieuw boek gekocht over agility. Agility hondentraining heet het van Mary Ann Nester. Twee stukken over castratie:
Testosteron stimuleert ongewenst mannelijk gedrag, zoals markeergedrag. Een castratie zou kunnen helpen. Bespreek dit eens met uw dierenarts.

en nog een hele pagina pro-castratie met dit als conclusie:
Castratie maakt misschien niets uit voor uw hond, maar het doet hem geen kwaad en misschien wel een heleboel goeds.

Ik had al het idee dat erg veel reuen in de agility gecastreerd worden, dit bevestigt dat nog eens. Even los van topicstarter hoor, maar omdat agility ook een aantal keer genoemd werd in het topic.

[ranetje]

Vandaag een volgens mij behoorlijk nieuw boek gekocht over agility. Agility hondentraining heet het van Mary Ann Nester. Twee stukken over castratie:
Testosteron stimuleert ongewenst mannelijk gedrag, zoals markeergedrag. Een castratie zou kunnen helpen. Bespreek dit eens met uw dierenarts.

en nog een hele pagina pro-castratie met dit als conclusie:
Castratie maakt misschien niets uit voor uw hond, maar het doet hem geen kwaad en misschien wel een heleboel goeds.

Ik had al het idee dat erg veel reuen in de agility gecastreerd worden, dit bevestigt dat nog eens. Even los van topicstarter hoor, maar omdat agility ook een aantal keer genoemd werd in het topic.

Tsja...................
Wat is het dagelijkse beroep van Mary Ann?
Woont ze in Amerika?
Inderdaad wel sterk pro castratie.

[Zoek stok!]

Tsja...................
Wat is het dagelijkse beroep van Mary Ann?
Woont ze in Amerika?
Inderdaad wel sterk pro castratie.

Snel even het stukje 'De Auteur' gelezen Ze is agilitytrainster, een hele bekende in Engeland als ik het zo lees. Geemigreerd uit Amerika eind zeventiger jaren. Jammer dat er werkelijk geen woord in staat over de nadelen van castratie. Ze zegt wel dat het geen garanties geeft tot het oplossen van de 'problemen'.

[ranetje]

Tsja...................
Wat is het dagelijkse beroep van Mary Ann?
Woont ze in Amerika?
Inderdaad wel sterk pro castratie.

Snel even het stukje 'De Auteur' gelezen Ze is agilitytrainster, een hele bekende in Engeland als ik het zo lees. Geemigreerd uit Amerika eind zeventiger jaren. Jammer dat er werkelijk geen woord in staat over de nadelen van castratie. Ze zegt wel dat het geen garanties geeft tot het oplossen van de 'problemen'.

Dat zou een reden kunnen zijn van haar enthousiasme voor castratie
Toch mooi dat ze geen garantie geeft dat het een oplossing is van de "problemen"