Pijnlijke euthanasie?

[Ozzfest]

Tot nu toe "maar" één hond laten gaan,mijn eerste Rottweiler: Spike.

Vanuit het centrum van Baarn ben ik toen met hem naar de dierenarts gegaan,toch ruim 45min lopen.

Hij heeft zich nog even uitgeleeft,ontlast en toen zijn we naar binnen gegaan,hij heeft een 1e prikje in zijn poot gehad en daarna nog 1 extra..zn mooie kop zakte weg in mijn schoot evenals mijn eigen levenslust op dat moment.
Gelukkig heeft hij niks laten lopen.

We werden nogal kil behandeld en werden niet alleen gelaten,we hebben hem daar achtergelaten,volgende dag zou hij s'avonds opgehaald worden,mn ex vond het niet waard een hond te cremeren en een mooie urn uit te zoeken,na veel geruzie is hij met een noodgang naar de DA gesjeest de volgende dag,maar het was al te laat,hij was net opgehaald.

Ben werkelijk nog jaren depressief hiervan geweest,ik had zijn leren halsband bewaart als herinnering maar die heeft mn ex gejat samen met mn 2e Rottweiler,behalve 1 foto heb ik geen enkel aandenken meer van Spike,hoewel er ook mooie herinneringen zijn..

Sorry oftopic.

[Moniek B.]

Vind het moeilijk om te typen, maar toch maar.. want ik vind wel dat iedereen er lering uit zou kunnen trekken..

Het inslapen van Charly was helaas een drama Ik heb het nog steeds op mijn netvlies en probeer het daar heel erg hard van af te stoten met andere beelden en goede herinneringen en dat lukt wel vaak maar niet altijd.

Het gebeurde bij ons thuis, achter het huis onder de grote kastanjeboom waar hij de laatste maanden veel lag. Een mooie plek zou je denken... Toen de DA kwam vertelden we hem dat Charly altijd vocht tegen de narcose, leek ons goed dat hij dat zou weten. Na de eerste spuit begon dat gevecht, hij sputterde heftig tegen en verkrampte. Na de tweede spuit bleef hij het doen en hij wist onder onze handen weg te glippen! We hebben een verhoogd terras en hij viel van de trap af, vreselijk... Ik ben op dat moment even weggelopen, Alex was er bij en heeft hem samen met de DA geholpen. Weer een spuit erbij....

De definitieve spuit moest in de buurt van het hart... Zou het snelst gaan zei hij, en niet pijnlijk zijn omdat hij al in narcose was. Zeker omdat Charly tumoren had en dus nog niet oud was en nog relatief vitaal. Of hij 'weg' was heb ik overigens zelf gecheckt, hij reageerde inderdaad nergens meer op dus ik troost me met het idee dat hij er niets van gevoeld heeft. Maar er zijn dus drie (!) spuiten in het hart nodig geweest... Ik kon het niet opbrengen om daar bij te zijn, maar Alex gelukkig wel. Af en toe voel ik me daar wat schuldig over, maar aan de andere kant weet ik dat Charly niet meer bij bewustzijn was..

We proberen er maar zo weinig mogelijk aan te denken, maar het was echt traumatisch. En als ik er wel over nadenken word ik heel kwaad, want volgens mij was het niet eens een echte dierenarts, maar iemand die een co-schap of iets dergelijks loopt. Hij staat in elk geval niet op de website als een van de praktiserende dierenartsen (maar misschien is hij net nieuw? Jong was hij wel in elk geval). Soms denk ik; ik ga er nog contact over opnemen met de kliniek, maar meestal denk ik laat maar, ik krijg hem er toch niet mee terug......

Ik heb er in elk geval van geleerd om me bij een volgende keer (die hopelijk nog heeeel lang duurt) eerst goed voor te laten lichten over de manier waarop en goed na te vragen wie het doet en of de persoon ervaren is. We hadden terloops gevraagd, en de assistente zei; spuit in de bil en daarna in de ader... Dus tja Doorvragen dus, is het motto maar we hadden eigenlijk op dat moment ook andere dingen aan ons hoofd...

[Dazzlie]

Wat vreselijk zeg, dat je op die manier je maatje moet laten gaan
Kan me voorstellen dat het heel traumatisch voor jullie is geweest, vooral dat hij ook nog van de trap is gevallen.... Dit zijn dingen die je juist NIET wil.
Het is allemaal al erg genoeg, en je probeert het laatste wat je voor je hond kan doen, op een zo goed mogelijke manier te doen.
Ik vind het heel dapper dat je het op hebt geschreven, en ik zou het zeker met de kliniek erover hebben! Als is het maar voor jezelf, dat je toch kwijt bent wat je zo dwars zit.
En je krijgt hem inderdaad er niet mee terug,maar ze moeten wel weten dat er klungelwerk is geleverd.
Bedankt voor het verhaal op dit forum, dit vergeet ik mijn leven niet meer, en als ik ooit voor deze beslissing kom te staan, ben ik (en vele anderen) gewaarschuwd.....
Meestal hoor je dit soort verhalen juist niet, daarom is dit juist heel goed om te horen hoe het helaas ook kan gaan.

[Bullenmama]

Moniek wat rot ! Gatsie, heb het er koud van.

[Eefje83]

wij hebben youp 2weken geleden in laten slapen maar die heeft alleen die roze spuit gehad,in zijn poot,niet in het hart.
Hoe zit dat dan?
en wat zit er in die roze spuit?want de da zei dat het een overdosis narcose was.

[Asterix]

Monique, wat een verschrikkelijk verhaal En idd dapper dat je het hier hebt verteld.
Ik zou zelf dit wel terug koppelen naar de praktijk. Als je het aan kan. Het hoeft natuurlijk niet op stel en sprong.
Nogmaals heel veel sterkte gewenst

Hier hoef je uiteraard niet op te antwoorden maar was je andere hond erbij?

[Moniek B.]

Dank jullie voor je reacties... ik heb nog even getwijfeld om het hier neer te zetten maar vind toch dat meer mensen moeten weten hoe het ook kan gaan...

Aisha en Belle waren hier niet bij.. Ze zijn er bij geweest toen Charly de eerste spuit kreeg. Toen ik door had dat hij niet heel makkelijk in slaap viel maar ging tegensputteren, heeft mijn moeder de meiden meegenomen naar binnen. Pas toen het allemaal gebeurd was hebben we ze er weer bij gelaten.

Ik kan er zelf ook niet bij waarom het zo gegaan is...Waarom er niet gelijk een overdosis narcosemiddel in gegaan is. Weet niet welke vloeistof het was, het was in elk geval wit.. De stof die het hart in gegaan is, was blauw. Misschen dat iemand van de aanwezige dierenartsen dan weet welke stoffen dat waren?

[Murphy]

Ik heb 2 honden in moeten laten slapen en altijd als ik over inslapen lees lopen me de tranen weer over de wangen.

Mijn eerste hond heb ik in moeten laten slapen op een leeftijd van ongeveer 6 a 7 jaar. We reden met de hond naar de dierenarts voor verder onderzoek maar daar aangekomen hoorden we dat de dierenarts na overleg met Utrecht het advies had van laten inslapen. Als we dat wilden mochten we hem nog mee nemen naar huis om afscheid te nemen maar zeker niet meer dan 2 dagen (ongeveer). We hebben advies gevraagd wat het beste was voor de hond en of hij leed, en volgens de dierenarts was het het beste om direct in te laten slapen.
Dit was ondanks dat we al een vermoeden hadden dat het helemaal niet goed ging toch erg onverwacht, we zijn met het hondje naar buiten gegaan om een sigaret te roken en te knuffelen en daarna weer terug naar binnen voor het inslapen. De dierenarts heeft uitgebreid verteld wat ze gingen doen (spuit in bil net als voor operatie, daarna controle of hond helemaal weg was en als de hond en wij daar aan toe waren de laatste spuit in het hart). Ook heeft ze verteld wat er eventueel kon gebeuren aan minder prettige dingen tijdens het proces van inslapen.
Eigenlijk verliep alles vrij rustig. We zijn er tot het laatste moment bij geweest en stonden na een tijdje verbluft met een dode hond in de achterbak van onze auto. Ondanks dit alles en ondanks dat we hem zelf weg hebben gebracht naar het crematorium heb ik verschrikkelijke moeite gehad te geloven dat onze hond dood was, hij zag er nog zo levend uit. 's Avonds onweerde en stormde het, en ik was helemaal overstuur dat ons hondje daar helemaal alleen in het crematorium lag. Onzin natuurlijk, maar toch voelde het zo. De volgende dag hebben we direct gebeld naar het crematorium of we nog een laatste maal mochten komen kijken. Gelukkig was dat geen probleem en daarna had ik er meer vrede mee. Hij was koud en hard, alleen zijn oortjes waren zacht. Ik heb hem nog even geknuffeld en toen was het goed.
Bij ons 2e hondje was ik alleen bij de dierenarts, en hebben we samen het besluit moeten nemen om de hond in te laten slapen, tijdens het consult, ook onverwacht dus eigenlijk. De dierenarts heeft me een plek gewezen waar ik met mijn hondje kon gaan wandelen terwijl zij het spreekuur af zou maken, zodat ze daarna alle tijd voor ons zou hebben.
Ik was er eigenlijk vanuit gegaan dat het min of meer hetzelfde zou gaan, maar waar ik geen rekening mee gehouden had, was dat dit hondje dagelijks 10 tot 20x spuugde, minstens, soms veel vaker. Toen de eerste spuit gegeven werd (waarvan de dierenarts zei dat dit een vervelende spuit is) werd hij vrijwel direct erg misselijk. En het was een enorm zindelijk hondje in de zin van dat hij nooit binnen wilde spugen. Nu lag hij uiteraard binnen in de kamer van de dierenarts, en hij wilde maar weg, naar buiten. Ik heb het een verschrikking gevonden eerlijk gezegd, om die strijd te zien van mijn hondje, zo misselijk, zo spugen, en niet de boel binnen willen vervuilen, terwijl ik wist dat het zijn laatste momenten waren.
Dit heeft ook vrij lang geduurd. De laatste prik in het hart ging wel rustig gelukkig.
Nu heb ik nog 2 hondjes thuis, 1 die al eens een zware epileptische aanval heeft gehad tijdens een operatie en 1 die niet wil toegeven aan narcose (heeft voor een onderzoek al eens 2 volle porties gehad maar vocht zo dat de narcose uiteindelijk niet gelukt is toen). En als ik eerlijk ben zie ik nog los van het verschrikkelijke moment op zich, ook best op tegen hoe dat zal gaan als ik ze moet laten inslapen. Ik heb nu 2x een hondje vrij jong moeten laten inslapen, de 2e was nog geen 5, ik hoop toch zo dat mijn 2 andere hondjes op een natuurlijke manier mogen overlijden.....

[Myra]

1 van mijn honden is maandag ingeslapen
Ondanks dat het een jonge gezonde hond was, was hij zomaar weg, narcose

Hoe de verdere verloop is gegaan, weet ik niet, ik wou er niet bij zijn.
Maar toen hij zijn eerste prik in zijn bil kreeg, was ie binnen 1.5 minuut diep in slaap

Ik had dit topic al in mijn achterhoofd, en had mij besloten om er niet bij te willen zijn dat de laatste prik kwam. Ik was namelijk al bang dat het bij hem ook wel lang kon gaan duren etc.

Hij was 3.5 jaar en lichamelijk gezond

[boxersien]

Waarom doen vele dierenartsen nog narcose vooraf? Euthanasol in een ader in de voorpoot spuiten zodat een dier rustig wegglijd is toch voor het dier veel minder stress vol dan eerst nog eens een narcose spuit in een spier bij een bil te krijgen?
Volgens mij is het zo gebeurd bij Sem. Die heeft rustig en langzaam euthanasol ingespoten gekregen en is zo langzamerhand weggezakt.

Mijn ervaring is dat ze tegen de narcose spuit vaak gaan stribbelen en tegen die andere niet omdat deze gelijk in het bloed zit (de euthanasol dus) en niet in een spier ofzo?

[gizmo]

Jee wat een horror verhalen
Wat vreselijk om dit allemaal mee te moeten maken
Ik hoop dat het Gizmo allemaal bespaart blijft
Alle hondjes trouwens

[Boreas]

Echt heel erge verhalen inderdaad, arme dieren, en baasjes

Ik wist helemaal niet dat het zo vaak eigenlijk zo pijnlijk kan gaan... Nog niet vaak meegemaakt gelukkig dat een dier werd ingeslapen en dat ging altijd vreedzaam, behalve bij één paard, maar die had al vreselijke pijn dus dat was sowieso al traumatisch.

Dus bedankt dat jullie het hier delen dan weet ik waar ik op moet letten mocht het ooit nodig zijn