castreren teef Wel of Niet????

[Sira]

Hallo,

Onze teef Sira ( mechelse herderx tosa inu) van 11 maanden is nu voor de eerste keer loops. We hebben altijd gezegd dat we haar zouden laten castreren maar na een aantal verhalen/meningen van bekenden ben ik een beetje aan het twijfelen.
Ze zeggen dat het gedrag van de hond er erg van kan veranderen en aangezien het erg goed gaat( gedrag en luisteren) zou ik dit erg jammer vinden.
Ook heb ik gehoord dat een teef na het casteren snel te dik kan worden, doordat het voortplantingsorgaan veel energie verbruikt en dit na het castreren een stuk minder is. Is dit te voorkomen met het aanpassen van de voeding alleen??

Verder vraag ik me af wat voor een invloed het heeft op de gemoedstoestand van Sira. ( als hier spake van is)

We willen graag een weloverwogen keuze maken voordat we besluiten haar te laten "helpen".

Wie heeft tips of wil zijn/haar ervaringen met ons delen. Sira is onze eerste hond dus van eerdere ervaringen kan ik niet uitgaan.

Groetjes Wendy

[jacq1970]

Er zijn vele voordelen en vele nadelen.
Ik vind voordeel van het wel castreren dat je de kans op eventuele mama tumoren heel erg klein maakt.
Bowie van ons is pas loops geweest en nu dus schijnzwanger en ik vind het helemaal niets dat rekening houden met de lastige intacte reuen hier in de buurt, dat geruzie thuis tussen de honden...
Bowie komt van een stichting en in mijn contract staat dat ik zowiezo moet casteren dus dat zal ik dan maar braaf doen

Als je een teef hebt met een angstige of juist felle inslag dan zou dat inderdaad kunnen versterken, dik worden kan ook maar daar ben jezelf bij.

Jacqueline

[ridgebackfan]

wij hebben de teven alletwee voor de eerste loopsheid met 10 mnd laten helpen, zodat er geen hormoon schommelingen zijn en kans op schijnzwangerschap met melkklier ontstekingen en idd kleinere kans op tumoren, wij wilden toch niet fokken met ze.
Ik heb nooit karakter verschil gemerkt ervoor of erna, wel weet ik dat als een teef al erg fel is naar andere teven je het beter niet kan doen omdat dit dan juist nog erger kan worden.
Nu hebben we pas herplaats teef van 5 jaar ook deze hebben we laten helpen in januari ( laprascopisch) ook bij haar zien we geen verschil met ervoor of erna.
Sneller dik worden heb je zelf in de hand, ze krijgen gewoon wat minder voer en bewegen veel

[Maryanne]

Ik heb jaren geleden twee van mijn teefjes laten steriliseren en nooit gedragsveranderingen gemerkt eigenlijk. Het derde teefje, waarmee ik besloten heb niet te fokken wordt volgende maand laparoscopisch gesteriliseerd. Ik heb daar goede verhalen over gehoord en gelezen.

[Sira]

Bedankt voor jullie antwoorden.

Fel of angstig is ze helemaal niet!! Misschien wordt ze nog feller naar mate ze ouder wordt. Haar zusje uit het eerste nest ( zelfde ouders) is de hond van mijn zusje en schoonbroer en zij wordt iets feller nu ze bijna twee is dus misschien kan het nog komen!?

Ik weet wel niet wat laprascopisch is? Is dit een nieuwe vorm van behandelen en waar vind ik eventueel meer informatie hierover??

Groetjes Wendy

[jidde]

Ik vind zelf dat teven rustiger worden als ze loops worden, elke loopsheid weer worden ze volwassener.
Honden die vroeg gecastreerd worden, blijven tot hun 2e-3e jaar ontzettend druk, in tegenstelling van intacte soortgenoten. Het kan ook toeval zijn, maar ik zie het bij heeel veel honden op het werk

[jacq1970]

Bedankt voor jullie antwoorden.

Fel of angstig is ze helemaal niet!! Misschien wordt ze nog feller naar mate ze ouder wordt. Haar zusje uit het eerste nest ( zelfde ouders) is de hond van mijn zusje en schoonbroer en zij wordt iets feller nu ze bijna twee is dus misschien kan het nog komen!?

Ik weet wel niet wat laprascopisch is? Is dit een nieuwe vorm van behandelen en waar vind ik eventueel meer informatie hierover??

Groetjes Wendy

Laproscopische castratie kan je hier de info over vinden
http://www.dierenkliniekwestland.nl/
Voor Bowie hebben we daar 10 juni een afspraak, half 10 brengen en om half 12 weer ophalen, tis een operatie van ca 10 minuutjes en ipv 1 grote snee krijgen ze 3 3 sneetjes van ca 3mm...
Maar lees maar even door.

[ranetje]

Je kunt ook nog eens lezen in de bibliotheek bij www.whgdierenartsen.nl

[Ianthe]

Ik zou een teef niet castreren als er geen problemen zijn omtrent te loopsheid of schijnzwangerschap. Zouden ze wel erg schijnzwanger zijn en is dat niet met milde middelen op te lossen, dan gaan ze misschien wel onder het mes. Op dit moment twijfel ik ook wel bij mijn teefjes, want Scence was erg lang loops maar had er geen last van en was ook niet echt schijnzwanger (beetje opgezette tepeltjes, wat hangerig) maar Xena was de afgelopen keren normaal loops maar wel schijnzwanger (speeltjes als pups zien, hangende tepels) dus we gaan nu even aankijken.

[Lindsey]

Op een ander forum gezien:

Feiten en fabels over castratie en sterilisatie

De Amerikaanse dierenarts, Mw. Laura Sanborn, publiceerde in maart 2007 de resultaten van een onderzoek dat zij verrichtte naar de effecten van steriliseren en castreren van honden.

Overal ter wereld raden dierenartsen hondeneigenaren aan over te gaan tot sterilisatie/castratie (* waar in dit artikel over castratie wordt gesproken, wordt sterilisatie van teven en castratie van reuen bedoeld) van hun hond omdat dit beter voor zijn gezondheid zou zijn. Het is maar zelden dat de dierenarts de eigenaar op eventuele nadelige gevolgen van de ingreep wijst. Mw. Laura Sanborn zocht de hele veterinaire literatuur af naar publicaties over dit onderwerp. In de meeste artikelen werd achteraf gekeken naar de gevolgen van de castratie maar in enkele artikelen kwam zij ook onderzoek naar gevolgen op de langere termijn tegen. Het werd haar al gauw duidelijk dat castratie voor- en nadelen heeft voor de gezondheid van de hond en dat er eigenlijk nog veel te weinig over dit onderwerp bekend is.
Over het algemeen kan worden gesteld dat er geen dwingende reden is om vanuit het oogpunt van gezondheid reuen te castreren, vooral niet als het gaat om nog jonge reuen. In tegendeel, castreren op jonge leeftijd lijkt aanzienlijk meer nadelen dan voordelen te hebben.

Voordelen van castratie van de reu kunnen zijn:
Het risico op testikelkanker wordt met iets minder dan 1% verkleind;
Het risico op niet aan kanker gerelateerde prostaatproblemen wordt verkleind;
Het risico op peri-anale fistels wordt verkleind;
Het risico op diabetes wordt misschien verkleind.
De gegevens hierover zijn echter niet doorslaggevend;

Als nadelen van de castratie van de reu kunnen worden genoemd:
Verhoogd risico op botkanker bij castratie op jonge leeftijd;
Verhoogd risico op harttumoren;
Verdrievoudigd risico op hypothyroïdie;
Verhoogd risico op geriatric cognitive impairment, dat wil zeggen achteruitgang van het waarnemingsvermogen op oudere leeftijd;
Verdrievoudigd risico op vetzucht met alle daaraan verbonden gezondheidsproblemen;
Verviervoudigd risico op prostaatkanker;
Verdubbeld risico op kanker van de urinewegen;
Verhoogd risico op schadelijke reacties op vaccinaties .

Bij teven is de situatie iets ingewikkelder. Het aantal voordelen van sterilisatie kan in sommige gevallen, maar niet alle, groter zijn dan de nadelen. In het algemeen kan worden gesteld dat het voordeel afhangt van de gezondheid en de leeftijd van de teef en het risico op rasgebonden ziektes.

Voordelen van sterilisatie van de teef kunnen zijn:
Aanzienlijke verlaging van het risico op mammatumoren mits voor de leeftijd van 2,5 jaar gesteriliseerd;
Het risico op pyometra, dat bij ongeveer 23% van de niet gesteriliseerde teven voorkomt, wordt praktisch uitgesloten;
Het risico op peri-anale fistels wordt verkleind;
Het heel kleine risico, minder dan of gelijk aan 0,5%, op tumoren van de baarmoeder, baarmoederhals en eierstokken wordt uitgesloten.

Als nadelen kunnen worden genoemd:
Indien sterilisatie plaats vindt voordat de teef volwassen is, is er verhoogd risico op botkanker (osteosarcoma)
Verhoogd risico op hemangiosarcoma van de milt en sterk verhoogd risico op hemangiosarcoma van het hart;
Verdrievoudigd risico op vetzucht met alle daaraan verbonden gezondheidsproblemen;
Sterilisatie-incontinentie bij 4 tot 20% van alle teven;
Verhoogd risico op steeds terugkerende ontstekingen aan urinewegen;
Verhoogd risico op afwijkingen aan de vulva, vaginale dermatitis en vaginitis, vooral bij teven die op zeer jonge leeftijd zij gesteriliseerd;
Verdubbeld risico op tumoren aan de urinewegen;
Vergroot risico op botafwijkingen;
Vergroot risico op schadelijke reacties op vaccinaties.
Eén ding is duidelijk: veel van de beschikbare informatie over castratie en sterilisatie is niet sluitend en bevat conclusies die overtrokken zijn of niet door feiten worden gestaafd. Hiermee is de eigenaar niet geholpen en ontstaan er op den duur alleen maar meer misverstanden over de effecten van castratie van honden.
Het castreren op zeer jong leeftijd van zes maanden en het castreren van oudere honden lijkt de honden bloot te stellen aan gezondheidsrisico’s die vermeden hadden kunnen worden als zou zijn gewacht met de castratie totdat de hond volwassen is of – in het geval van reuen – als er gewoon van was afgezien.
De risico’s op langere termijn zullen per hond verschillen. Het advies om alle huishonden te castreren, lijkt niet te worden ondersteund door de bevindingen in de veterinaire literatuur.

Prostaatkanker
Algemeen wordt gepropageerd dat castratie het risico op prostaatkanker vermindert of uitsluit. Dat klopt wel bij mannen, omdat prostaatkanker bij mannen is gerelateerd aan testosteron. Maar er zijn geen bewijzen gevonden dat dit ook voor honden opgaat. Sterker nog, de feiten bewijzen juist het tegendeel. Recente onderzoeken met controlegroepen, waarvan één in Europa en één in Amerika, toonden aan dat gecastreerde reuen een vier keer zo groot risico hadden op prostaatkanker dan ongecastreerde reuen.
De onderzoekers kwamen tot de conclusie dat castratie de ontwikkeling van prostaatcarcinomen niet doet ontstaan, maar de groei ervan wel beïnvloedt. Het relatief weinig voorkomen van prostaatkanker bij complete reuen duidt er op dat testikelhormonen bescherming bieden tegen carcinomen van de urinewegen of indirect effect hebben op de ontwikkeling ervan omdat zij de omgeving van de prostaat veranderen.
Omdat prostaatkanker zelden, minder dan 0,6%, bij honden voorkomt, mag het risico op prostaatkanker geen factor zijn om tot castratie over te gaan.

Testikelkanker
Aangezien bij castratie de testikels worden verwijderd, wordt met de castratie ieder risico op testikelkanker weggenomen, ervan uitgaande dat er geen sprake was van kanker vóór de castratie. Er moet derhalve een vergelijking worden gemaakt bij complete reuen.
Circa 7% van de oudere reuen krijgt testikeltumoren. De prognose is echter zeer gunstig door het lage aantal metastasen, zodat testikelkanker zelden een doodsoorzaak is. Uit onderzoek is gebleken dat minder dan 1% van de honden met testikelkanker eraan overlijdt. Dit lage percentage rechtvaardigt derhalve castreren op jonge leeftijd niet.
Een uitzondering kan worden gemaakt voor één- of tweezijdig cryptorchide reuen, omdat testikels die in de buikholte zijn achtergebleven 13,6 keer meer kans geven op de ontwikkeling van tumoren dan ingedaalde testikels.
Het is bovendien moeilijker om tumoren van niet ingedaalde testikels tijdens routineonderzoek te ontdekken.

Osterosarcoma (botkanker)
Uit een onderzoek bij een groot aantal rassen bleek dat het risico op botkanker bij gecastreerde reuen en teven tweemaal zo groot is als bij complete honden. Verder werd aangetoond dat de kans op botkanker is gerelateerd aan de leeftijd waarop de hond werd gecastreerd. Hoe jonger de hond bij castratie, hoe meer kans op botkanker.
Bovendien werd ontdekt dat het risico op botkanker toeneemt naarmate het een groter ras betreft. Gezien de slechte prognose voor botkanker en het veelvuldig voorkomen ervan in veel rassen, wordt het castreren van nog onvolgroeide honden van middelgrote, grote en zeer grote rassen geassocieerd met een duidelijk en verhoogd risico op overlijden ten gevolge van botkanker.

Mammatumoren (borstkanker)
Mammatumoren zijn de meest voorkomende tumoren bij complete teven. Volgens een Noorse studie vormen mammatumoren 53% van alle kwaadaardige tumoren bij teven.
En 50 tot 60% van de mammatumoren is kwaadaardig en er is aanzienlijk risico op metastasen. Uit onderzoek blijkt dat het risico op het ontwikkelen van mammatumoren bij gesteriliseerde teven afhankelijk is van het aantal loopsheden dat de teef had vóór de sterilisatie.
Had de teef nog geen loopsheid vóór haar sterilisatie dan is het risicopercentage 0.005%.
Had zij twee of meer loopsheden vóór de sterilisatie, dan is het risicopercentage 0,26%. Uit een andere rangschikking van deze gegevens blijkt dat bij een sterilisatieleeftijd jonger dan 29 maanden het risicopercentage 0,06% is en bij een sterilisatieleeftijd van ouder dan 30 maanden 0,40%. Het risico voor complete teven is 50%.

Boxers, Amerikaanse Cocker Spaniels en Dashonden blijken rassen te zijn met een verhoogd risico op mammatumoren.
Rashonden hebben een groter risico dan niet-rashonden en dat geldt ook voor rashonden met een hoog inteeltcoëfficiënt.
Het steriliseren van teven verkleint het risico op mammatumoren aanzienlijk en hoe minder het aantal loopsheden was voor de sterilisatie, hoe lager het risico.

Kanker van de voortplantingsorganen (baarmoeder- cervix- en eierstokkanker
Baarmoeder- en cervixtumoren komen zelden voor bij honden. Sterilisatie zal het risico wegnemen maar het risico is zo gering (0,5%) dat het een sterilisatie om deze reden niet rechtvaardigt.

Urinewegkanker (blaas- en urethra-kanker)
Uit een studie bleek dat gecastreerde reuen en teven twee keer zo vaak kanker kunnen ontwikkelen aan de lagere urinewegen (de blaas/urethra) dan complete honden. Deze tumoren zijn bijna altijd kwaadaardig, maar komen niet vaak voor. Het is 1% van alle tumoren bij de honden. Dit risico zal dus bij het besluit om te castreren niet zwaar wegen.

Hemangiosarcoma
Hemangiosarcoma is een veel voorkomende vorm van kanker bij honden. Bij een onderzoek werd ontdekt dat gesteriliseerde teven 2,2 keer meer kans maken op hemangiosarcoma va de milt, dan complete teven.
Een onderzoek naar hemangiosarcoma van het hart laat zien dat gesteriliseerde teven een vijf keer groter risico lopen dan complete teven en gecastreerde reuen een 1,6 keer groter risico dan complete reuen.
De onderzoekers wijzen op het beschermende effect van geslachtshormonen, met name bij teven.

Hypothyroïdie
Onderzoek toont aan dat gecastreerde honden driemaal zo groot risico op hypothyroïdie hebben vergeleken met complete honden. Hypothyroïdie ij honden veroorzaakt zwaarlijvigheid, lusteloosheid, haarverlies en afwijkingen aan de voortplantingsorganen.

Zwaarlijvigheid
Door veranderingen in het metabolisme hebben gecastreerde reuen meer last van zwaarlijvigheid dan complete honden. Een onderzoek toont aan dat het risico op zwaarlijvigheid bij gesteriliseerde teven twee keer zo groot is als bij complete teven. Bij reuen lag de factor zelfs op drie.
Zwaarlijvigheid of overgewicht kan tal van gezondheidsproblemen veroorzaken, zoals scheuren van de belangrijkste gewrichtsbanden, afwijkingen van lagere urinewegen afwijkingen in de mond .
Bij zwaarlijvige honden kan eerder hyperthyroïdie, diabetes mellitus, pancreatitis, scheuring van de gewrichtsbanden en neoplasia (tumoren) worden vastgesteld.

Diabetes
Sommige onderzoeken laten zien dat castratie van reuen de kans op diabetes verdubbelt. Er werd geen verband tussen diabetes en steriliseren gevonden.

Ongewenste reacties op vaccinaties
Een groepsonderzoek naar ongewenste reacties op vaccinaties bij honden inclusief allergische reacties, netelroos, anafylaxie, hartstilstand, cardiovasculaire shock en plotselinge dood werd verricht.
Hieruit bleek dat ongewenste reacties 30% meer kans hadden zich voor te doen bij gesteriliseerde teven en 27% meer kans bij gecastreerde reuen.

Urogenitale problemen
Urine-incontinentie komt bij gesteriliseerde teven regelmatig voor. Het kan direct na de operatie optreden of na een periode van één of meerdere jaren.
Het risicopercentage is 4 tot 20% vergeleken met 0,3% bij complete teven. Urineverlies is zo sterk gerelateerd aan sterilisatie dat het meestal sterilisatie-incontinentie wordt genoemd. Het wordt veroorzaakt door een slechte werking van de sluitspier van de urineleider. De meeste , maar niet alle, gevallen kunnen goed met medicijnen worden behandeld. In veel gevallen moet de behandeling gedurende het hele leven van de teef worden volgehouden.
Uit een onderzoek bleek dat aanhoudende of steeds terugkerende blaasontstekingen drie tot vier keer vaker voorkomen bij gesteriliseerde teven.
Uit een ander onderzoek bleek dat teven die voor de leeftijd van vijfeneenhalve maand werden gesteriliseerd 2,76 keer meer kans hadden om blaasontsteking te krijgen dan teven die na die leeftijd werden gesteriliseerd. Afhankelijk van de leeftijd waarop de teef wordt gesteriliseerd, kan sterilisatie leiden tot abnormale ontwikkeling van de uitwendige geslachtsorganen. Bij gesteriliseerde teven werd een verhoogd risico op afwijkingen van de vulva, vaginale dermatitis, vaginitis en blaasontsteking gevonden.
Dit risico wordt groter wanneer de teef voor haar pubertijd wordt gesteriliseerd.

Pyometra
Uit gegevens van ziektekostenverzekeringen in Zweden, waar sterilisatie heel ongebruikelijk is, bleek dat 23% van alle teven voor de leeftijd van tien jaar pyometra krijgen. Teven die nooit pups hebben gehad, hebben een verhoogde kans op pyometra, of wel baarmoederontsteking.
Pyometra wordt meestal operatief maar ook wel met medicijnen behandeld; 4% van de honden overlijdt eraan. Dit feit, in combinatie met het voorkomen van pyometra leidt tot de conclusie dat ongeveer 1% van alle complete teven zal overlijden aan pyometra.

Peri-anale fistels
Reuen ontwikkelen twee maal zo vaak peri-anale fistels dan teven. Gecastreerde honden hebben een verminderde kans op peri-anale fistels

Niet-kankerachtige afwijkingen aan de prostaat
De kans op goedaardige hypertrofie, een vergrote prostaat, neemt met het ouder worden van de reu toe en doet zich voor bij 80% van de complete reuen van vijf jaar en ouder.
In de meeste gevallen veroorzaakt een vergrote prostaat geen problemen, maar soms heeft de hond moeite met de ontlasting en de urinelozing.
Castratie zal een prostaatprobleem voorkomen. Wanneer de castratie geschiedt nadat de prostaat is vergroot, zal de prostaat betrekkelijk snel kleiner worden. Een vergrote prostaat is gerelateerd aan ander problemen met de prostaatklier, zoals infecties, abcessen en cysten die soms heel ernstige gevolgen kunnen hebben.

Orthopedische problemen
Uit een onderzoek bij Beagles bleek dat na het verwijderen van de eierstokken, wat dus bij een sterilisatie gebeurt, meer gevallen van vormverandering van het bekken optraden. Dit kan een verhoogd risico op heupdysplasie na sterilisatie doen vermoeden. Ook werd ontdekt dat sterilisatie een netto verlies van botmassa in de ruggenwervels veroorzaakte.
Castratie van onvolgroeide honden vertraagt de sluiting van de groeischijven in botten die nog steeds groeien.
Hierdoor worden deze botten aanzienlijk langer dan bij complete honden die op volwassen leeftijd werden gecastreerd.
Aangezien de groeischijven zich niet allemaal op hetzelfde moment sluiten, kan sterilisatie op jonge leeftijd leiden tot onnatuurlijke lichaamsverhoudingen, wat mogelijk van invloed kan zijn op het functioneren en de duurzaamheid van de gewrichten.
Castratie op een leeftijd van 5,5 maanden of jonger kan leiden tot 70% groter risico op heupdysplasie in vergelijking met honden die na die leeftijd werden gecastreerd. De onderzoekers menen dat het mogelijk is dat de toename in botlengte die ontstaat door een vroegtijdige sluiting van groeischijven, veranderingen teweegbrengt in een gewricht, hetgeen zou kunnen leiden tot de diagnose heupdysplasie.

Geriatric cognitive impairment
Gecastreerde honden hebben, in vergelijking met complete reuen, een verhoogd risico op geriatric cognitive impairment, of wel achteruitgang van het waarnemingsvermogen op oudere leeftijd.
Er waren niet voldoende complete oudere teven beschikbaar om hun risico te bepalen. De achteruitgang van het waarnemingsvermogen op oudere leeftijd uit zich in disoriëntatie in huis of buiten, verandering in de sociale omgang met baas en gezinsleden, onzindelijk worden en veranderingen in het slaap/waakpatroon. De onderzoeker merkte op dat deze conclusie overeenkomt met het onderzoek dat wordt gedaan naar de neuro-productieve rol van testosteron en oestrogeen op celniveau en de rol van oestrogeen bij het voorkomen van Alzheimer bij vrouwen.
Verwacht zou kunnen worden da oestrogeen eenzelfde beschermende functie heeft bij complete teven. Helaas waren er te weinig complete teven voor het onderzoek beschikbaar om deze stelling te bewijzen.

Conclusies
De objectieve studie van beschikbare literatuur door mw. Laura Sanborn laat zien dat de invloed die castratie van honden op de lange duur heeft, niet eenvoudig is vast te stellen.
De feiten tonen aan dat er zowel gunstige als ongunstige effecten zijn. Ook blijkt hoe weinig we er eigenlijk nog over weten.
Bij afweging blijkt dat het niet duidelijk aantoonbaar is dat castratie van reuen problemen in de toekomst voorkomt.
Het aantal nadelen van castratie is in de meeste gevallen groter dan de voordelen.
Bij teven ligt het ingewikkelder. Het aantal voordelen van sterilisatie zou in de meeste, maar niet alle, gevallen groter kunnen zijn dan de nadelen.
De vraag of sterilisatie de kansen op een goede gezondheid vergroot of verkleint, hangt waarschijnlijk af van de leeftijd waarop de teef wordt gesteriliseerd en van de verschillende rasgebonden afwijkingen.
Castratie van honden die jonger zijn dan zes maanden lijkt de honden bloot te stellen aan onnodige risico’s.
Wachten tot de hond lichamelijk volgroeid is en – in geval van de reu – helemaal afzien van castratie tenzij er een medische noodzaak is, zou onnodige risico’s kunnen voorkomen.

Afweging
De afweging van de voor- en nadelen van castratie en sterilisatie zullen per hond verschillen. Er is in de literatuur geen draagvlak gevonden voor algemene aanbevelingen voor alle honden.


Bronvermelding:
De tekst in dit artikel is letterlijk overgenomen uit het blad “De Hondenwereld” , jaargang 63 -nummer 3 -2008.

[Ianthe]

Hier ook nog een artikel over castratie

Castratie: Niet zo risicoloos.
Vijfentwintig jaar geleden nam ik een teefje op, dat ik op een morgen in mijn tuin vond. Het hondje was van zeer onbestemde herkomst, zo’n beetje elk ras leek zijn bijdrage geleverd te hebben aan het uiterlijk van dit hondje. Aangezien ik ook een reu in huis had, wilde ik absoluut geen risico lopen, dat dit teefje puppies zou krijgen. Naar de dierenarts en gevraagd dit teefje te castreren. Die zag dat helemaal niet zitten en het heeft nogal wat overredingskracht van mijn kant gekost om de man zo ver te krijgen. Hoe anders zou het vandaag de dag zijn als ik weer bij de dierenarts kwam met de vraag een teefje te castreren. Nu is het een operatie die vele dierenartsen je al ongevraagd aanbieden. Over de operatie en de risico’s ervan wordt niet gesproken, want men baseert zich op Amerikaanse ervaringen. Aardig daarbij is te zien, dat de Amerikaanse ervaringen hier zwaar mee worden gewogen, terwijl als het over het vaccineren gaat veterinair Nederland, maar waarschijnlijk zo’n beetje heel veterinair Europa, niet gehoord schijnt te hebben van de gewijzigde inzichten die daarover in Amerika bestaan.

Uitgedaagd om met wetenschappelijke bewijzen te komen, dat castratie niet zo alles zaligmakend is, ben ik op internet gaan zoeken. Daar kom je meer tegen dan je denkt, want heel veel is onderzocht, maar nadelen worden nogal makkelijk terzijde geschoven. Het gemak waarmee dat gebeurt, heeft alles te maken met een in Amerika kennelijk heel groot probleem: loslopende honden die voor overlast zorgen, binnendringen in tuinen waar loopse teven zitten, reuen die een loopse teef ontdekt hebben en de buurt met hun gehuil uit de slaap houden en zeker belangrijk: Amerikaanse asiels hebben een dusdanig overschot aan niet te plaatsen honden, dat er jaarlijks miljoenen worden ge-euthanaseerd. De cijfers verschillen, ik heb 5 miljoen gelezen, maar ook 11 en 19 miljoen. Het is dan ook niet onbegrijpelijk dat in Amerika geldt, dat als je een verantwoordelijke hondeneigenaar bent, je je hond laat castreren. Asiels schijnen bovendien ervaren te hebben, dat als een hond niet gecastreerd naar een nieuwe eigenaar gaat, het vaak ook niet meer gebeurt, zelfs niet als de eigenaar daartoe met de hond terug kan komen bij het asiel om de ingreep alsnog gratis te laten plaatsvinden. Derhalve zijn de asiels ertoe overgegaan om honden gecastreerd mee te geven. Maar wat als het een puppy betreft? Ook maar castreren dus en zo is de gewoonte ontstaan om puppies al met 8 weken en zelfs jonger te castreren.

Business
Er speelt echter nog iets anders in Amerika, namelijk het feit dat fokken business is, echt business. Rashonden worden daar soms gehouden, zoals hier een stal renpaarden. Een speciaal daartoe ingehuurde handler reist dan met de honden in een grote trailer vol met honden van een bepaald ras en van één eigenaar van show naar show. Gaan we hier in Europa met een medaille of een blikken beker met een goudkleurtje naar huis, daar in Amerika is geld te verdienen voor honden die winnen en wat te denken van de prijs van een dekking (nou ja dekking, geen enkele Amerikaanse reu dekt zelf, het gaat allemaal met kunstmatige inseminatie) van deze winnende honden.. Maar ook mensen die op kleinere, meer verantwoorde, schaal bezig zijn, willen natuurlijk graag die prijzen. Of zij brengen zelf hun honden voor op shows en verdienen bij door ook voor anderen honden te showen, ofwel ook zij huren een handler in die de honden uitbrengt op de tentoonstellingen. Deze showcultuur houdt in, dat men de allerbeste honden inzet voor de show en de mindere honden verkoopt als huishond. Op sommige rassites kan je een prijslijstje, zoals het onderstaande vinden, dat ik van de site van een Amerikaanse Cesky terriër fokker haalde:

Huishond kwaliteit Fokkwaliteit Showkwaliteit
Reu $ 500 $ 800 $ 1.000
Teef $ 500 – 800 $ 800 – 1.000 $ 1.000 tot 1.500

Dat er fokkwaliteit wordt verkocht, dat wil zeggen honden die voldoen aan de rasstandaard, maar niet dusdanig van kwaliteit zijn, dat ze het op de show zullen maken, heeft, denk ik, alles te maken met het feit, dat het ras nog niet erkend is in Amerika. Om een ras erkend te krijgen moeten er minimaal een bepaald aantal pups van geboren zijn. Binnen de Cesky terriërclub heeft men er dus belang bij nog wat mensen aan fokmateriaal te helpen. Dat zal voor reeds erkende rassen minder opgaan, dus zal een pup sneller tot huishond worden verklaard. En daar zit hem nu de kneep: koste wat kost moet voorkomen worden dat met die huishonden wordt gefokt. Dus Amerikaanse fokkers verkopen hun pups die als huishond worden geplaatst, gecastreerd. Heb in dit verband zelfs een oproep aan fokkers gelezen, die vrij vertaald op het volgende neerkwam: Fokker, u laat uw pups die als huishond naar een nieuwe eigenaar gaan toch castreren, want u wilt toch niet het risico lopen, dat ermee gefokt wordt en uw kennelnaam te grabbel wordt gegooid.

Na dit uitgebreide ingaan op de cultuur waarin we de Amerikaanse castratiepraktijken moeten plaatsen, over naar het wetenschappelijk onderzoek, dat is uitgevoerd naar de gevolgen van deze ingreep.
Onderzoek naar de gevolgen van castratie en ook naar die van castratie op zeer jonge leeftijd zijn wel degelijk gedaan, maar zoals gezegd, de bezwaren worden nogal makkelijk weggewuifd. De cijfermatige uitkomsten worden nogal makkelijk gemanipuleerd. Bijvoorbeeld: wat zegt het mij, dat mammatumoren, die overigens echt niet allemaal kwaadaardig zijn, 200 keer vaker voorkomen in niet-gecastreerde dan in wel gecastreerde teven als er niet bij wordt vermeld op welk aantal we dan uitkomen. Krijgt normaal gesproken één teef op 1000 mammatumoren of 1 op 100 of 1 op 10? In een ander onderzoek lees je dan weer, dat iets in 13% van de gevallen na castratie op jonge leeftijd voorkomt. Dat percentage is dan wel lager dan het percentage bij castratie op latere leeftijd, maar 13% betekent altijd nog 13 van de 100 teven
Ter onderbouwing van het feit, dat castratie niet zo ongecompliceerd is als wordt beweerd, heb ik een achttal artikelen opgevraagd, waarin verslag wordt gedaan van onderzoeken en de gevonden nadelen van castratie. Had er nog veel meer op kunnen vragen, maar voor mij hield het echt op bij 80 Canadese dollar (ca. 60 €) voor die 8 artikelen. Voor een aantal onderzoeken kan ik dus alleen weergeven wat in de uittreksels stond. Helaas bleken er van die 8 slechts 7 leverbaar. Ook zij aangetekend, dat de uitkomsten van de onderzoeken niet altijd voor reuen en teven gescheiden werden weergegeven. Voorts gebruikt men in Amerika verschillende termen: gonadectomy (= weghalen van de geslachtsklieren), ovariohysterectomy (verwijderen van baarmoeder en eierstokken), neutering (=wordt gebruikt voor castratie bij reuen, maar ik heb het ook in relatie tot teven zien gebruiken), spaying (wordt gebruikt als het om castratie van teven gaat). Voor de helderheid van dit verhaal heb ik ervoor gekozen alleen castratie te gebruiken.


Incontinentie
Laten we maar beginnen met incontinentie door castratie. (Association in bitches between breed, size, neutering and docking, and acquired urinary incontinence due to incompetence of the urethral sphincter mechanism door P.E Holt en M.V. Thrusfiled, Veterinary Record (1993), 133, 177-180). Het onderzoek heeft zich gericht op incontinentie veroorzaakt door het niet meer goed werken van de sluitspier, die behandelbaar was met hormonen. Het onderzoek werd verricht in Engeland en vertegenwoordigt qua rassen de gemiddelde raspopulatie in Engeland. Lees je de uitkomsten, dan valt het aantal teven dat incontinentie kreeg best mee. Echter, de onderzoekers komen toch tot de conclusie, dat grote en reuzen rassen meer gevoelig zijn voor het ontwikkelen van incontinentie, dan middel grote en kleine rassen. Bovendien vonden de onderzoekers een relatie tussen het couperen van de staart in combinatie met castreren en het ontwikkelen van incontinentie. Toch willen de onderzoekers niet zonder meer stellen, dat couperen en het ontwikkelen van incontinentie een relatie met elkaar hebben, omdat de ontwikkeling van de incontinentie in de aanleg van het ras, waarvan couperen van de staart gebruikelijk is, aanwezig kan zijn. De rassen bij wie een verhoogd risico op incontinentie werd gevonden zijn: Dobermann, Bobtail, Springer Spaniel, Weimaraner, langharige Collies, Ierse setter, maar andere onderzoeken noemen ook de Boxer (65%) en de Bouvier. Rassen die weer zo goed als ongevoelig lijken te zijn voor het ontwikkelen van incontinentie na castratie zijn onder meer de Duitse herder en de Labrador. Daarbij moeten we in ogenschouw nemen, dat er meer dan 400 hondenrassen zijn en het dus onmogelijk is, dat al deze rassen zijn onderzocht. Of je hond dus incontinent wordt na castratie blijft gokken, maar wie op internet de plaatjes ziet van een incontinente teef zal niet licht geneigd zijn, zijn hond aan dat risico bloot te stellen. De eerlijkheid gebiedt dan weer te zeggen, dat deze vorm van incontinentie met hormoontoediening meestal succesvol bestreden kan worden. Maar is er al onderzoek gedaan naar de invloed van die hormonen op de lange termijn?

Schildklier
Over problemen met de schildklier las ik Hypothyroidism in dogs: 66 cases (1987 – 1992) door David L. Panciera, DVM, MS. Zij komen tot de conclusie dat gecastreerde teven en reuen een relatief verhoogd risico hebben op schildklierproblemen. Extra gevoelig hiervoor bleken de Dobermann Pincher en de Golden Retriever en rasloze honden. Schildklierproblemen geven overgewicht, sloomheid, kaalheid. De genoemde abnormaliteiten in de voortplanting kunnen we in het kader van dit verhaal buiten beschouwing laten. Volgens de onderzoekers zijn er ook, minder vaak gerapporteerde, problemen met het zenuwsysteem, het hart/vaatstelsel, het maag/darmsysteem en andere organen. Echter met deze laatste problemen moeten we voorzichtig zijn, omdat de diagnose dat de schildklier de oorzaak ervan was, niet op basis van het T4-onderzoek werd gedaan. Het onderzoek omvatte 132 honden, waarvan er 66 overbleven die aan de door de onderzoekers gestelde criteria voldeden. Daarvan waren 18 gecastreerde reuen en 30 gecastreerde teven. Zelfs na correctie voor leeftijd, bleek het risico van schildklierproblemen bij gecastreerde reuen en teven duidelijk hoger. De symptomen die werden gevonden als gevolg van de schildklierproblemen waren huidproblemen bij 39 honden, éénendertig honden hadden last van overgewicht, zij het vaak in milde vorm. Sloomheid werd geconstateerd bij 13 honden. Te lage hartslag werd gevonden in 32 honden (9 met een hartslag lager dan 70 slagen per minuut en 23 met een hartslag van minder dan 80 slagen per minuut). Verder vonden de onderzoekers een grote variëteit van problemen waarvan niet zeker is, dat ze met schildklierproblemen te maken hebben en sommige van de verschijnselen bleken uiteindelijk aan iets anders toe te schrijven. De onderzoekers sluiten echter niet uit dat een aantal van de gevonden problemen toch aan de schildklierproblemen zijn toe te schrijven, gezien het feit dat bij behandeling van de schildklier met medicijnen ook de andere klachten vaak afnamen. Drieënzestig honden werden behandeld met medicijnen voor de problemen, waarvan er 34 op de behandeling reageerden, waarvan 26 goed. Waarom gecastreerde teven een hoger risico hebben op schildklierproblemen is niet duidelijk. Alleen bij ratten is eenzelfde effect gevonden. De onderzoekers komen ook tot de conclusie dat veel honden bij wie schildklierproblemen werden geconstateerd in eerste instantie voor andere klachten werden behandeld. Dat kan dus betekenen dat in de praktijk erg veel honden worden behandeld voor een kwaal die zich manifesteert, maar de achterliggende oorzaak, namelijk de schildklier, onontdekt en onbehandeld blijft.

Effect op het skelet
Katherine R. Salmeri, DVM, Mark S. Bllomberg, DVM, MS, Sherry L. Scruggs, BS, Victor Shille, DVM, PhD publiceerden “Gonadectomy in immature dogs: Effects on skeletal, physical, and behavioural development’. Het onderzoek liep 15 maanden, in mijn ogen erg kort om de lange termijneffecten te kunnen traceren van een castratie op jonge leeftijd. Het onderzoek werd alleen verricht bij niet-rashonden en wel als volgt: 32 puppies uit 5 nesten werden opgedeeld in 3 groepen. Groep 1 werd met 7 weken gecastreerd, Groep 2 met 7 maanden en Groep III werd in takt gelaten. Bij zowel groep 1 als groep 2 sloten de groeischijven later dan bij groep 3. De snelheid van de groei werd door de ingreep niet beïnvloed, maar de tijd dat de gecastreerde honden groeiden was langer en resulteerde in langere beenderen en een hond die groter was dan zijn niet geholpen leeftijdsgenoten. Een bezwaar overigens waarover in een Amerikaans pleidooi voor vroege castratie erg luchtig werd gedaan: “U showt uw hond toch niet, dus wat doet het er toe als uw hond een paar centimeter groter is dan de rasstandaard.’ Nu ligt dat in Nederland en ik veronderstel ook in andere Europese landen een beetje anders. Verstandige fokkers verkopen elke hond als huishond, omdat het voorspellen van de showkwaliteit van een hond niet alleen erg moeilijk is, maar een showhond moet ook worden opgeleid. Doet de eigenaar dat laatste niet, dan zal de hond, hoe mooi ook, niet hoog scoren op hondententoonstellingen. Soms ook willen eigenaren niet showen met de hond, maar worden er door iemand toe overgehaald en zo komt iemand alsnog in het showcircuit. Het is dan niet alleen vervelend als je hond is gecastreerd, want dan mag hij niet worden uitgebracht, hetgeen dan bij de eigenaar tot teleurstelling achteraf leidt. Teven die gecastreerd zijn mogen evenmin worden geshowd, maar dat is aan de buitenkant niet te zien, dus er worden wel degelijk gecastreerde teven uitgebracht op shows. Toch vervelend als je teef dan een paar centimeter boven de in de rasstandaard toegestane maat blijkt te zitten. Wederom voor Amerika niet zo’n probleem, want daar zijn speciale klassen voor gecastreerde honden. Dit onderzoek heeft zich niet gericht op wat de gevolgen van het ontbreken van sekshormonen zijn op de botten. Dat er structuurverandering in het bot (onder andere meer kraakbeencellen in de groeischijf zone) plaatsvindt, is wel duidelijk, maar wat dat tot gevolg heeft, is niet onderzocht, dan wel bekend. Het vermoeden bestaat echter, dat het deze honden vatbaarder maakt voor bepaalde botbreuken. Daarnaast wordt aangegeven dat door het tekort aan sekshormonen, meer specifiek oestrogeen, wel degelijk osteoporose kan optreden.
Het onderzoek onderzocht eveneens of de gecastreerde honden dikker werden, maar vond daarvoor niet echt bewijzen, maar het sluit het ontwikkelen van meer onderhuidsvet niet uit, omdat studies met ratten deze uitkomst na castratie wel gaven.
Met betrekking tot het karakter wordt geconstateerd, dat de gecastreerde honden actiever waren en dat de als pup reeds gecastreerde honden meer opgewonden waren. Het zijn juist deze karakterveranderingen die Duitse trainers van werkhonden zeer huiverig hebben gemaakt van vroege castratie, omdat het trainen veel moeilijker gaat en in sommige gevallen zelfs onmogelijk blijkt. In één nest ontwikkelden 4 van de 7 puppies zware gedragsproblemen onafhankelijk van het wel of niet gecastreerd zijn, hetgeen erop kan wijzen dat het hier om een erfelijk probleem ging. Drie wel geholpen puppies uit dit nest werden geplaatst, maar liepen binnen 4 weken weg. De oorzaak daarvan is niet bekend.
Het meest duidelijke resultaat van het reeds castreren van puppies was het niet tot ontwikkeling komen van de penis en de vulva. Die bleven in een infantiel stadium, maar gaven in de onderzochte groep geen problemen. Waarbij ik dan de vraag stel: kwam dat soms, omdat de hondjes extra aandacht en verzorging kregen, zodat er geen ontstekingen rondom de vulva ontstonden?
De eindconclusie van de onderzoekers is, dat er veel meer en langduriger onderzoek nodig is om meer te weten te komen over de gevolgen van het castreren van puppies.

Zwervend baarmoederweefsel
Melissa S. Wallace, DVM is de auteur van ‘The Ovarian Remnant Syndrome in the Bitch and Queen’. Zij constateert, dat het zowel in honden, als in katten, voorkomt, dat er nog een cyclus optreedt, alhoewel castratie heeft plaats gehad. Deze cyclus gaat gepaard met bloedingen, zwelling van de vulva, attractief voor reuen, het doen van meer plasjes en het staan voor de reu. Sommige van deze teven laten zich zelfs dekken. De oorzaak van deze verschijnselen is, dat er eierstokweefsel aanwezig is op andere plaatsen dan normaal gesproken te verwachten zou zijn. Ook kan de oorzaak zijn gelegen in het feit, dat net niet al het eierstokweefsel is weggenomen. Eierstokweefsel op andere plaatsen kan ontstaan, omdat er tijdens de operatie een stukje eierstok wordt gemorst, dat zich dan op een andere plaats in het lichaam weer ontwikkelt. Wel constateert de onderzoekster, dat het fenomeen zich vaker voordoet in katten dan in honden. Maar treedt dit verschijnsel op in een gecastreerde teef, dan is een nieuwe operatie nodig om het weefsel dat het probleem veroorzaakt weg te nemen. Vooraf moet dan wel vastgesteld worden of er inderdaad eierstokweefsel aanwezig is. Een andere mogelijkheid is een behandeling met hormonen, maar die kunnen weer vervelende bijwerking geven.

Nogmaals gevolgen van vroege castratie
‘Long-term outcome of gonadectomy performed at an early age or traditional age in dogs’ is de titel waaronder Lisa M. Howe, DVM, PhD, DACVS, Margaret R. Slater, DVM, PhD, Harry W. Boothe, DVM, MS, DACVS, H. Phil Hobson, DVM< MS< DACVS, Jennifer L. Holcolm, BS and Angela C. Spann, BS hun onderzoek publiceerden. Het onderzoek werd verricht in 2 verschillende asiels, waarbij geldt, dat een normale castratie leeftijd in dit onderzoek circa 24 weken en ouder is en een vroege castratie onder de 24 weken wordt verricht. Tussen 41 en 64 maanden na de castratie werden de eigenaren van de honden opgebeld en hen werd een gestandaardiseerde vragenlijst voorgelegd. Uiteindelijk kwam informatie beschikbaar over 269 honden, dat wil zeggen over 42% van de honden die een castratie hadden ondergaan. Alle honden werden, voor zo ver mogelijk, 48 maanden na de operatie gevolgd. De onderzoekers vonden het volgende: 5% kreeg parvo, 4% kreeg infectieziekten aan de luchtwegen. De vroeg gecastreerde honden kregen echter meer infectieziekten dan de later gecastreerde honden, waarbij het dan om parvo ging. De meest gerapporteerde problemen waren gedragsproblemen, waarbij ook weer de jong gecastreerde honden hoger scoorden dan, de later gecastreerden, respectievelijk 38% en 32%. Het hoogst bij de gedragsproblemen scoorden agressie en vernielzucht. Verder werden genoemd: onderdanigsheidsplasjes, zindelijkheidsproblemen. Voorts nog een variëteit aan problemen, zoals erg veel blaffen, graven, scheidingsangst, springen en niet met andere dieren overweg kunnen.Bij al de laatst genoemde problemen, konden de onderzoekers geen onderscheid in vroege en late castratie ontdekken. Bij 30% van de honden werden huidproblemen gerapporteerd, waarbij huidallergieën en dermatitis het meest voorkwamen. Verschil tussen de vroeg en laat gecastreerde honden werd niet gevonden. Spier- en skeletproblemen vertoonde 8% van de honden, waaronder lichte heupdysplasie, verlamming, en allerlei andere niet nader genoemde problemen. Ook hier geen onderscheid geconstateerd in vroege of late castratie. Maagdarmproblemen kwam voor in 5% van de honden, waarbij de vroeg gecastreerde meer problemen hadden. Incontinentie werd maar in 2% van de betrokken honden gevonden. Neurologische en hartproblemen werd maar in een paar procent van de honden aangetroffen.Volgens de onderzoekers zijn de meeste van de gerapporteerde huid-, spier- en skeletproblemen, heupdysplasie etc. niet anders dan wat een dierenarts in zijn normale praktijk van alle dag ziet.

Dementie
Negenentwintig ongecastreerde reuen, 63 gecastreerde teven en 47 gecastreerde reuen in de leeftijd van 11 tot 14 jaar werden in het kader van het ontwikkelen van dementie onderzocht door Benjamin L. Hart, DBM, PhD, DACVB. Hij rapporteert over zijn onderzoek in “Effect of gonadectomy on subsequent development of age-related cognitive impairment.’ Gedragsproblemen bij oudere honden die met dementie te maken hebben worden door Hart onderverdeeld in 4 categorieën: problemen met deoriëntatie in huis en in de tuin, verandering in de sociale interactie met de menselijke huisgenoten, onzindelijkheid en veranderingen in de slaap/waak cyclus. De onderzoeker heeft niet onderzocht of gecastreerde honden ook eerder dement werden, omdat daarvoor een enorm aantal honden nodig geweest zou zijn. Daarom werd onderzocht of er een duidelijk verschil was in de ontwikkeling van lichte dementie naar zware dementie in een periode van 6 tot 18 maanden. Van het onderzoek werden honden uitgesloten die ziekten hadden die ook tot dementieverschijnselen konden leiden. Middels interviews met de eigenaren door gedragsdeskundigen werden de eigenaren van de honden twee keer ondervraagd. Bij het tweede interview waren van de 29 complete reuen nog 20 in leven, van de gecastreerde reuen waren er nog 29 van de 47 in leven en van de gecastreerde teven nog 34 van de 63. De gemiddelde leeftijd waarop de teven waren gecastreerd was 2,8 jaar en bij de reuen was dat 4,8 jaar. Bij het eerste interview vertoonden 41 van de gecastreerde teven geen tekenen van dementie, 4 vertoonden tekenen in 1 categorie, en 18 in 2 categorieën. Bij de gecastreerde reuen hadden 32 geen tekenen van dementie, 9 in 1 categorie en 6 in 2 categorieën. Negentien van de 29 in takte reuen had geen dementie, 6 in 1 categorie en 4 in 2 categorieën.
Bij het tweede interview had tussen 27 tot 41% van alle honden dementie in 1 categorie en circa 10% in 2 categorieën. De gecastreerde teven vertoonden het volgende beeld bij het 2e interview: 9 van de 18 teven die bij het 1e interview dementie had in 1 categorie, had nu dementie in 2 categorieën. Van de 9 de gecastreerde reuen met dementie in 1 categorie, hadden er 4 dementie in 2 categorieën bij het 2e interview. Bij het 2e interview had geen enkele intakte reu die bij het 1e interview dementie in 1 categorie had, het nu in 2 categorieën. De gecastreerde reuen en teven die van dementie in 1 categorie naar dementie in 2 categorieën waren gegaan bij het 2e interview waren qua percentage ongeveer gelijk. Deze percentages waren duidelijk hoger dan die van de intakte reuen. Verschillen die niet te verklaren zijn uit verschil in leeftijd of de tijd die tussen het eerste en tweede interview heeft gezeten.

[Ianthe]

Gedragsverandering
Het kostte wat zoeken, maar uiteindelijk kon ik van de Universitätsbibliothek München het laatste exemplaar krijgen van het promotie-onderzoek van Eva Heidenberger “Untersuchungen zu Verhaltensänderungen von Rüden und Hündinnen nach Kastration”(1989). Dit werkje vangt aan met een uitgebreide samenvatting van alle geraadpleegde literatuur met betrekking tot voeding, gedrag en castratie en de gevolgen daarvan. In de door Heidenberger geraadpleegde literatuur over castratie en de gevolgen daarvan blijkt duidelijk, dat meerdere onderzoekers vonden, dat gecastreerde honden incontinentie ontwikkelden, gewichtstoename plaatsvond, huid- en haar veranderden, dat vaker suikerziekte werd ontwikkeld, dat er nog loopsheden waren indien er eierstokweefsel op andere plaatsen in het lichaam was, dat er luiheid en verlaagde activiteit optreedt, dat er minder wordt gepresteerd door de hond en dat gecastreerde teven vaak agressief zijn.
Het onderzoek van Heidenberger is gebaseerd op een vragenlijst die aan hondenbezitters werden voorgelegd. Al deze honden, 209 reuen en 382 teven, waren gecastreerd. In het onderzoek waren 83 verschillende rassen en een behoorlijk aantal kruisingen betrokken. Aangezien het hier een onderzoek naar veranderd gedrag na castratie betrof, is Heidenberger zeer diep gegaan. Zo heeft zij verbanden gezocht tussen leeftijd waarop de hond bij de baas kwam en de gedragsverandering na castratie, tussen herkomst van de hond: direct van de fokker, uit een asiel of één of meer eerdere eigenaren. Zij bekeek tevens de gezinssamenstelling van de eigenaren, de manier waarop er met honden werd omgegaan, of er meer dan één hond in het gezin was, hoe lang de hond per dag alleen was. Uit de onderzoeksresultaten blijken dan toch verschillen in de uitkomst van de gedragsverandering na castratie en die uitkomsten zijn soms erg verrassend. Zo worden bijvoorbeeld honden die in een kennel worden gehouden na castratie minder agressief, maar angstgedrag en nerveusiteit nemen toe. Teven die een tuin ter beschikking hebben worden na castratie trager. Gedragsveranderingen na castratie zijn duidelijker als de hond de hele dag of minimaal 9 uur per dag in de nabijheid van de baas is. Maar dat geldt dan ook voor meer eten en dikker worden. Teven die dagelijks 7 uur of meer alleen zijn worden minder agressief en traag als teven die slechts korte tijd per dag alleen zijn. Maar blaffen en keffen neemt bij die groep weer toe. Aangezien de hele dissertatie bijna 200 pagina’s A-5 is, voert het te ver om alles hier te noemen, want werkelijk alles wat er te bedenken valt wat invloed op het gedrag kan hebben, is wel onderzocht. Daarom nu naar de duidelijkste uitkomsten: meer eten bij 20% van de reuen en 18% van de teven en heel duidelijk meer eten bij 22% van de reuen en 14% van de teven. Gewichtstoename bij 44% van de reuen en 34% van de teven. 36% van de reuen neemt meer rustijd en 18% van de teven, 22% van de reuen heeft minder behoefte aan beweging, bij de teven is dat 13%. Gedragsproblemen verminderden bij 41% van de reuen en bij 33% van de teven, bij 33% van de reuen en bij 25% van de teven verdwenen ze geheel. Negenenveertig van 80 agressieve reuen en 25 van 47 teven werden na castratie minder vriendelijker. Tien teven werden echter na castratie agressief. Heidenberger benadrukt nog eens, dat heel veel factoren het resultaat van een castratie uiteindelijk beïnvloeden: goede gehoorzaamheidstraining, familieomstandigheden van de bezitter, de factor tijd, de wijze waarop de hond wordt gehouden, contacten met soortgenoten en de herkomst van de gecastreerde honden.
Een gegeven dat we uit dit onderzoek zeker niet over het hoofd mogen zien, is de aangegeven toename van ziektes. Van de ondervraagde hondenbezitters geeft 15,9% aan (reu of teef is hierbij geen verschil), dat de hond behoorlijk ziek is. Echter, bij de reuen die om medische redenen werden gecastreerd en daarna ziek zijn, is het aantal opvallend hoog. Bij de teven is het aantal dieren dat ziek is na castratie als ze daarvoor al voor een ziekte werden behandeld zeer duidelijk verhoogd. Meest gevonden ziekten zijn, naast incontinentie, ziekten aan het spijsverteringsstelsel en het bewgingsapparaat. Teven kregen in 4,7% van de gevallen ziekten aan de nieren en de urinewegen. Reuen kregen vaker ziekten aan het spijsverteringsstelsel en aan hart, bloedsomloop en zenuwstelsel.

Tot slot de onderzoeken, waarvan ik alleen een uittreksel beschikbaar het:
The relationship of urinary incontinence to early spaying bitches (Stocklin-Gautschi NM, Hassig M, Reichler IM, Hubler M, Arnold S):
Teven gecastreerd voor hun eerste loopsheid: op de leeftijd van 6,5 jaar had 9,7% van 206 teven, allen gecastreerd op een gemiddelde leeftijd van 7,1 maand, incontinentie, 12,5% van de teven met een gewicht van meer dan 20 kg had last van incontinentie, 5,1% van teven met een gewicht onder 20 kg had incontinentie. Alleen het weghalen van de eierstokken of het wegnemen van eierstokken en baarmoeder had geen invloed op de cijfers. Gemiddeld trad de incontinentie 2 jaar en 10 maanden na castratie op. Vergeleken met late castratie zijn de clinische tekenen van incontinentie duidelijker na vroege castratie.

Urinary incontinence in castrated bitches. Part 1: Significance, clinical aspects and etipathogenesis, (Arnold S)
Incontinentie treedt op in 20% van de gecastreerde honden. Er is duidelijk verband tussen gewicht en het risico op incontinentie. Teven boven 20 kg hebben een risico van 30%, teven met een lager gewicht van 10%. Vooral bepaalde rassen zijn extra gevoelig, bij boxers ontwikkelt zich bij 65% incontinentie. Andere rassen die worden genoemd zijn Dobermans en Riezen Schnauzers.

Early spay-neuter: clinical considerations (Kustritz MV)
Gesteld wordt, dat puppies een verlengde reactie op relatief lage doses narcosemiddelen kunnen hebben. Puppies mogen voor een operatie niet langer dan 3 tot 4 uur vasten, gezien het risico van te lage bloedsuiker spiegel. Opgepast moet worden voor onder-temperatuur en hartslag en ademhaling moeten zorgvuldig in de gaten worden gehouden gedurende de hele operatie.

Aanvullende informatie over risico’s van vroege castratie bij Dalmatiner reuen vond ik op: http://bcf.usc.edu/~thaae/DOT/earlyneuter.htm. Dalmatiërs schijnen nogal eens blaasstenen te ontwikkelen. Doordat de penis zich bij vroege castratie niet tot een volwassen maat ontwikkelt, is er een verhoogd risico dat een losgekomen steen blijft zitten. De urine die daardoor niet weg kan, leidt binnen enkele dagen tot de dood.
http://www.frenchbulldogclub.org/Health Genetics/EarlySpayNeuter.hmtl waarschuwt voor het gevaar van intuberen bij Franse Bulldog puppies, omdat deze hondjes zeer smalle luchtwegen hebben en het weefsel van die luchtwegen erg teer is en gemakkelijk kan beschadigen.

Afrondend
Wie gaat zoeken op het internet vindt enorm veel pleidooien voor castratie en liefst op zo jong mogelijke leeftijd. Vooral uit Amerikaanse hoek in verband met, zoals eerder gezegd, de enorme problemen die de asiels daar hebben met een overschot aan honden. Daarom vindt men bij hen ook statements als: Uw hond krijgt nooit mammatumoren, uw hond is 2x per jaar 3 weken loops (wordt niet bij vermeld dat de feitelijke vruchtbare periode veel korter is) daar bent u ook vanaf, u heeft als fokker de plicht te voorkomen dat er met huishonden wordt gefokt. Wetenschappelijk onderzoek is moeilijker te vinden, maar zoals hierboven aangetoond is het er. Echter, de aantallen honden betrokken bij de onderzoeken, de onderzochte rassen, het is natuurlijk allemaal veel te weinig om echt harde conclusies te trekken, ook de meeste onderzoekers geven dat zelf toe. Je hond wel of niet laten castreren blijft dus een eigen afweging. De handvaten voor die afweging zijn te vinden in wat hiervoor beschreven is. Want wat als boxers voor 65% incontinentie ontwikkelen na castratie, hoe zit het dan met rassen als Boerboel, Bulldog etc? Wat als het klopt, dat veel kwalen het gevolg kunnen zijn van een slecht werkende schildklier, die dan weer door castratie slecht is gaan werken, terwijl die slechte schildklierwerking niet wordt onderkend? Mammatumoren zijn een risico, volgens de meeste onderzoekers groot. Las ergens 1 op 4 teven die niet gecastreerd zijn, ontwikkelt mammatumoren waarvan de helft kwaadaardig is. Maar de erfelijke relatie van het optreden van die tumoren is niet onderzocht. Ik weet rassen waarbij een zorgwekkend aantal sterft aan Lymfklierkanker of aan Canine auto-immune hemolytische anemie, maar geen enkele teef mammatumoren ontwikkelde. Je goed op de hoogte stellen van hoe het in je ras zit, is dan ook zeker verstandig bij het maken van je afweging voor wel of niet castreren. Wat met de geconstateerde gedragsproblemen? O’Farrell (heb helaas zelfs geen uittreksel van zijn artikel kunnen achterhalen) zegt: Dominante teven niet castreren, dat kan tot agressie leiden. Maar wie kan beoordelen of een pup of nog niet volwassen hond echt dominant is? U kocht uw hond om er een werkcertificaat mee te gaan halen, maar hij blijkt ontrainbaar, omdat hij in feite in jeugdig gedrag is blijven steken of zijn prestatievermogen neemt af? Kortom, je moet heel wat overwegen voor je een besluit neemt, maar als het besluit ten gunste van castratie uitvalt, laat het dan je eigen wel overwogen besluit zijn. Bij het maken van die overweging wil ik dan tot slot nog deze meegeven: in veel landen en er volgen er steeds meer zijn allerlei ingrepen als couperen, verwijderen van de losse teentjes aan de voorpoten e.d. verboden. Dat alles, terecht, uit een oogpunt van dierenwelzijn. Is het in dat kader dan wel juist om zonder reden een hond te castreren en hem daarmee toch een stuk van zijn persoonlijkheid te ontnemen?

[Lindsey]

voorlopig genoeg stof ter overdenking lijkt me...

[CKS]

De medische voor- en nadelen van castratie zijn toch wel redelijk bekend. Om het voor mijzelf heel kort samen te vatten: Een reu hoeft wat mij betreft niet om medische redenen preventief gecastreerd te worden (voor- en nadelen houden elkaar ongeveer in evenwicht, wellicht zijn zelfs de nadelen wat groter). Een reu dus alleen als er andere redenen bijkomen die met castratie eventueel op te lossen zouden kunnen zijn.

Een teef waar niet mee gefokt zal worden zou ik het liefst voor de tweede loopsheid castreren, zodat de kans op mammatumoren ook flink terug gedrongen wordt. Zijn de eerste twee loopsheden al geweest dan evengoed: op zijn minst om baarmoederontstekingen voor te zijn.

Laparascopische sterilisatie is een prachtige techniek en heeft zijn voordelen maar je moet je niet wijs laten maken dat je een dierenbeul zou zijn als je je hond op traditionele wijze laat opereren. De dierenklinieken die informatie geven over deze vorm van opereren zijn dezelfde die deze techniek aanbieden, en dat moet je bij het lezen van de informatie goed in het achterhoofd houden. Zo wordt een aantal nadelen stelselmatig niet vermeld; bijvoorbeeld: om laparoscopisch te kunnen opereren moet gas in de buikholte gepompt worden. Dat gas irriteert het buikvlies, wat pijn oplevert voor de hond. Niet al het gas is weg te pompen aan het eind van de operatie, dat moet dus door de hond opgenomen worden. dat is een proces wat enige tijd duurt, en als die tijd blijft het buikvlies geirriteerd. Verder worden de aders bij de laparoscopische operatie dichtgebrand. Dat wordt bij mensen ook vaak gedaan en werkt goed. Bij honden geneest dit echter helaas pijnlijk. Ondanks dat dichtbranden goedkoper is dan hechten wordt bij normale operaties dus altijd gehecht. Laparoscopisch kan dat niet, er moet dus wel dicht gebrand worden.
Kort gezegd is het dus onzin dat laparoscopisch opereren 'pijnloos' zou zijn voor de hond (wat ik wel eens gelezen heb op de website van een kliniek).
Samengevat: als je het (extra) geld toch ergens hebt liggen en niet ergens anders voor nodig hebt, dan is het prima, is dat niet zo dan kun je net zo goed gewoon laten opereren, en het geld in een laatje stoppen voor als er een keer een noodgeval of tegenvaller is.

Succes met je beslissing,

Kees

[ridgebackfan]

Laparascopische sterilisatie is een prachtige techniek en heeft zijn voordelen maar je moet je niet wijs laten maken dat je een dierenbeul zou zijn als je je hond op traditionele wijze laat opereren. De dierenklinieken die informatie geven over deze vorm van opereren zijn dezelfde die deze techniek aanbieden, en dat moet je bij het lezen van de informatie goed in het achterhoofd houden. Zo wordt een aantal nadelen stelselmatig niet vermeld; bijvoorbeeld: om laparoscopisch te kunnen opereren moet gas in de buikholte gepompt worden. Dat gas irriteert het buikvlies, wat pijn oplevert voor de hond. Niet al het gas is weg te pompen aan het eind van de operatie, dat moet dus door de hond opgenomen worden. dat is een proces wat enige tijd duurt, en als die tijd blijft het buikvlies geirriteerd. Verder worden de aders bij de laparoscopische operatie dichtgebrand. Dat wordt bij mensen ook vaak gedaan en werkt goed. Bij honden geneest dit echter helaas pijnlijk. Ondanks dat dichtbranden goedkoper is dan hechten wordt bij normale operaties dus altijd gehecht. Laparoscopisch kan dat niet, er moet dus wel dicht gebrand worden.
Kort gezegd is het dus onzin dat laparoscopisch opereren 'pijnloos' zou zijn voor de hond (wat ik wel eens gelezen heb op de website van een kliniek).
Samengevat: als je het (extra) geld toch ergens hebt liggen en niet ergens anders voor nodig hebt, dan is het prima, is dat niet zo dan kun je net zo goed gewoon laten opereren, en het geld in een laatje stoppen voor als er een keer een noodgeval of tegenvaller is.

Succes met je beslissing,

Kees

Bij de gewone operatie hebben de teven wel meer last en mogen niet aan de snee zitten, de tien dgn aan de riem zijn niet voor niets de buik is dan ook flink open gesneden en moet daarna in verschillende lagen worden gehecht, ook meer kans op irritatie van de hechtingen.
De eerste twee teven hier zijn " normaal " geholpen de derde laparascopisch ze heeft totaal maar 1 dag last gehad en hoefde niet aan de riem mocht alles weer behalve zwemmen.
Als ik weer een teef zou laten helpen wet ik zeker dat ik het weer zo zou doen ( gedaan bij Westerhuis kliniek)

[Neeltje]

Bij de gewone operatie hebben de teven wel meer last en mogen niet aan de snee zitten, de tien dgn aan de riem zijn niet voor niets de buik is dan ook flink open gesneden en moet daarna in verschillende lagen worden gehecht, ook meer kans op irritatie van de hechtingen.
De eerste twee teven hier zijn " normaal " geholpen de derde laparascopisch ze heeft totaal maar 1 dag last gehad en hoefde niet aan de riem mocht alles weer behalve zwemmen.
Als ik weer een teef zou laten helpen wet ik zeker dat ik het weer zo zou doen ( gedaan bij Westerhuis kliniek)

Tirsa is ook gecastreerd, maar ze hoefde echt geen 10 dagen aan de riem en de dag erop liep ze alweer gewoon vrolijk rond. Voordeel van 'n franse bulldog is dan wel weer da ze toch nergens bij kunnen en ook geen kap o.i.d. op moeten. Voor mij zou het toch ook bij mijn volgende hond castreren worden.

Hier ook geen veranderingen gemerkt, ze is niet hyper gebleven tot 3 jaar, niet dikker geworden en 'n katje was ze al.......

[Sira]

Nu weet ik het helemaal niet meer!! Haha, nog maar eens goed alles laten bezinken en even onderling overleggen!!
Ik wil jullie in ieder geval hartelijk bedanken voor alle informatie. Ik heb er zeker iets aan gehad!!!

Groetjes Wendy

[Lysette]

Bij de gewone operatie hebben de teven wel meer last en mogen niet aan de snee zitten, de tien dgn aan de riem zijn niet voor niets de buik is dan ook flink open gesneden en moet daarna in verschillende lagen worden gehecht, ook meer kans op irritatie van de hechtingen.
De eerste twee teven hier zijn " normaal " geholpen de derde laparascopisch ze heeft totaal maar 1 dag last gehad en hoefde niet aan de riem mocht alles weer behalve zwemmen.
Als ik weer een teef zou laten helpen wet ik zeker dat ik het weer zo zou doen ( gedaan bij Westerhuis kliniek)

Tirsa is ook gecastreerd, maar ze hoefde echt geen 10 dagen aan de riem en de dag erop liep ze alweer gewoon vrolijk rond. Voordeel van 'n franse bulldog is dan wel weer da ze toch nergens bij kunnen en ook geen kap o.i.d. op moeten. Voor mij zou het toch ook bij mijn volgende hond castreren worden.

Hier ook geen veranderingen gemerkt, ze is niet hyper gebleven tot 3 jaar, niet dikker geworden en 'n katje was ze al.......

Jip heeft ook geen 10 dagen aan de riem gelopen. Alleen wel wat voorzichtiger gedaan met springen enzo. Maar zij liep dezelfde middag al weer te rennen (wel wat wankel) en de dag erop was er niks meer aan te merken Ik weet wel dat ik er als een berg tegen op zag en het viel me echt alles mee.

[saffie]

Het verschilt denk ik heel erg per hond, Saffie heeft er toch wel een week last van gehad. Aan de riem hoefde ze dan ook weer niet want ze had absoluut niet de behoefte om gek te doen.

[Lysette]

Het verschilt denk ik heel erg per hond, Saffie heeft er toch wel een week last van gehad. Aan de riem hoefde ze dan ook weer niet want ze had absoluut niet de behoefte om gek te doen.

Floor was er ook heel ziek van. Maar die heeft ook een andere en dubbele narcose gehad (ze wilde niet slapen). Bij Jip werkte ze met een gasnarcose en ik denk dat dat heel veel heeft gescheeld.

[Moos]

Saar was er ook heel erg ziek van. Niet van de narcose, maar echt van de wond
Nu had ze ook wel dubbele pech omdat ze allergisch bleek voor het ontsmettingsmiddel (rode brandwond-achtige plekken op haar buik), en voor het hechtdraad dat onderhuids geplaatst was en zelf op moest lossen (maand aan de antibiotica omdat zonder op de wond pusplekken ontstonden).
Maar goed, in haar geval was het dus niet van "eventjes castreren"

[Knoeppie]

Knoeppie is gecastreerd na haar eerste loopsheid en schijnzwangerschap.
De reden voor ons was de schijnzwangerschap en het vele uitbreken, ze heeft een erfelijke hartkwaal dus zwanger terugkomen na een uitbraak zou haar dood en die van de pups kunnen betekenen.

Wat wij een voordeel vinden is dat zij veeeeel rustiger is geworden, onwijs lief voor mensen, een echt schoothondje.
De nadelen voor ons zijn dat ze veeeeel feller is geworden tegen andere honden, ze was al dominant, en zo nu en dan haar plas laat lopen, waarschijnlijk ten gevolgen van de castratie dus een lichte incontinentie.
Dik worden heeft dit ras toch al aanleg voor maar na haar castratie kwam zij 3 kg. aan..

[Dutchie63]

Ook bij een laporoscopy is er ook sprke van een buik operatie..het wordt wel gedaan met 3 gaatjes in de buik, maar er wordt goed gerotzooid binnen in..das niet niks natuurlijk..
Maggie werd op vrijdag geholpen en kwam de volgende morgen thuis. Natuulijk houje haar in de gaten maar je kon niks aan haar merken. Likken heeft ze niet gedaan.een kap hoefde ze ook gelukkig niet op.
Emma, was een beetje meer "ziek" voor een dag en toen was ze ook bijna weer de ouwe..2 dagen later wist je ook niet dat ze een operatie had gehad/.
Hechtingen zijn inwendig dus dat scheelt ook. Als je een goeie DA hebt, geeft hij goede pijn medicaties..Maggie kreeg er een die goed was voor 24 uur..en daarna niks..geen problemen..