Moderator: moderatorteam
Soms heb je geen keuze, JesHutsje schreef:verschrikkelijk. maar ook om het in een vreemde koude omgeving te doen vind ik.Cleo schreef:Ik dacht bij mijn laatste 3 honden: "Waarom nog kwellen met een infuus in de poot?" Zo te lezen ben ik daar achteraf heel content mee. Geen piep of krijs gehoord.
@~Tine~ :Bij de laatste rit van onze DD was de assistente wel aanwezig en bleef ook aanwezig na zijn dood. Afschuwelijk! Je wil toch, in besloten kring, afscheid nemen van je hond.
Assistente stond met armen gevouwd ons doorlopend aan te kijken wanneer we eindelijk 'klaar waren'.
Pas in de auto heb ik het letterlijk uitgeschreeuwd.
Hier kan ik me dan ook alleen maar bij aansluiten. Mijn beide honden zijn ook bij de DA gegaan...Bij de eerste had ik niet echt veel keus, hij had net een onderzoek gehad waaruit bleek dat hij niet meer te redden was en hij was zo ziek...dus heb ik hem niet meer mee naar huis genomenmaar hem meteen daar in laten slapen ! En bij de tweede wilde ik het niet thuis...kon ik niet, en Daisy had ook geen hekel aan de DA dus dat was geen probleem. Ik heb ze trouwens ook allebei daar gelaten...en niet omdat ik niet om ze geef, maar omdat ik daar afscheid had genomen en ze toch altijd een plekje hebben in mijn hart ! Een begrafenis of crematie heeft voor mij dan ook geen meerwaarde, een mooie foto op de kast is dan belangrijker voor mij !!! Hoewel ik me ook heel goed voor kan stellen dat sommige mensen dat echt niet willen...Moos schreef:Dat is heel verschillend per persoon denk ik. Ik heb je wel vaker iets 'lezen' zeggen over dat je jouw honden nooit naar de da brengt om ze in te laten slapen, en ik wilde er nu toch even op reageren omdat ik me, nou, aangesproken voel ookHutsje schreef:verschrikkelijk. maar ook om het in een vreemde koude omgeving te doen vind ik.Cleo schreef:Ik dacht bij mijn laatste 3 honden: "Waarom nog kwellen met een infuus in de poot?" Zo te lezen ben ik daar achteraf heel content mee. Geen piep of krijs gehoord.
@~Tine~ :Bij de laatste rit van onze DD was de assistente wel aanwezig en bleef ook aanwezig na zijn dood. Afschuwelijk! Je wil toch, in besloten kring, afscheid nemen van je hond.
Assistente stond met armen gevouwd ons doorlopend aan te kijken wanneer we eindelijk 'klaar waren'.
Pas in de auto heb ik het letterlijk uitgeschreeuwd.
Ik heb bij Moos na wikken en wegen heel bewust gekozen om het wel bij de da te laten doen, en niet thuis (dat kon wel ook). Ik werd letterlijk gek bij de gedachte dat hij hier op de bank dat prikje zou krijgen, en dan hier dood zou liggen. Ik kon dat niet
Moos is niet panisch voor de dierenartsenpraktijk (hij gaat in de wachtkamer om koekies staan bedelen), dus in mijn idee was het voor hem daar ook niet extra naar. Binnen op de tafel dat vond hij wel altijd naar, maar daarin speelde dan weer mee dat Moos een klein hondje was en ik hem dus de hele tijd lekker op schoot heb gehouden, in de wachtkamer lag hij nog heerlijk op schoot te slapen. Hij hoefde dus niet op de tafel, hoefde niet van mijn schoot af, en zolang hij op schoot lag was hij heel erg tevreden.
Dus nou ja, van mijn kant was dat wat voor mij naar omstandigheden het 'prettigst' (als je daar al van kan spreken) voelde. Voor mij voelde het weer meer cru als Moos zou denken "he gezellig bezoek", en dan in zijn mandje ingeslapen zou worden.
Maar ik kan me dus ook heel goed voorstellen dat dat voor andere mensen een heel ander gevoel en andere ervaring is.
Waarmee ik dus maar bedoel te zeggen, mensen ervaren en beleven dingen anders
maar je kan de hond toch thuis laten inslapen en daarna naar de da brengen? vrienden van ond die ook dd hebben doen dat ook zo.Cleo schreef:Vind ik ook. Maar zie maar eens mensen op te trommelen die 75 kg ergens willen begraven.Hutsje schreef:verschrikkelijk. maar ook om het in een vreemde koude omgeving te doen vind ik.Cleo schreef:Ik dacht bij mijn laatste 3 honden: "Waarom nog kwellen met een infuus in de poot?" Zo te lezen ben ik daar achteraf heel content mee. Geen piep of krijs gehoord.
@~Tine~ :Bij de laatste rit van onze DD was de assistente wel aanwezig en bleef ook aanwezig na zijn dood. Afschuwelijk! Je wil toch, in besloten kring, afscheid nemen van je hond.
Assistente stond met armen gevouwd ons doorlopend aan te kijken wanneer we eindelijk 'klaar waren'.
Pas in de auto heb ik het letterlijk uitgeschreeuwd.
daarom schreef ik ook vind ikMoos schreef:Dat is heel verschillend per persoon denk ik. Ik heb je wel vaker iets 'lezen' zeggen over dat je jouw honden nooit naar de da brengt om ze in te laten slapen, en ik wilde er nu toch even op reageren omdat ik me, nou, aangesproken voel ookHutsje schreef:verschrikkelijk. maar ook om het in een vreemde koude omgeving te doen vind ik.Cleo schreef:Ik dacht bij mijn laatste 3 honden: "Waarom nog kwellen met een infuus in de poot?" Zo te lezen ben ik daar achteraf heel content mee. Geen piep of krijs gehoord.
@~Tine~ :Bij de laatste rit van onze DD was de assistente wel aanwezig en bleef ook aanwezig na zijn dood. Afschuwelijk! Je wil toch, in besloten kring, afscheid nemen van je hond.
Assistente stond met armen gevouwd ons doorlopend aan te kijken wanneer we eindelijk 'klaar waren'.
Pas in de auto heb ik het letterlijk uitgeschreeuwd.
Ik heb bij Moos na wikken en wegen heel bewust gekozen om het wel bij de da te laten doen, en niet thuis (dat kon wel ook). Ik werd letterlijk gek bij de gedachte dat hij hier op de bank dat prikje zou krijgen, en dan hier dood zou liggen. Ik kon dat niet
Moos is niet panisch voor de dierenartsenpraktijk (hij gaat in de wachtkamer om koekies staan bedelen), dus in mijn idee was het voor hem daar ook niet extra naar. Binnen op de tafel dat vond hij wel altijd naar, maar daarin speelde dan weer mee dat Moos een klein hondje was en ik hem dus de hele tijd lekker op schoot heb gehouden, in de wachtkamer lag hij nog heerlijk op schoot te slapen. Hij hoefde dus niet op de tafel, hoefde niet van mijn schoot af, en zolang hij op schoot lag was hij heel erg tevreden.
Dus nou ja, van mijn kant was dat wat voor mij naar omstandigheden het 'prettigst' (als je daar al van kan spreken) voelde. Voor mij voelde het weer meer cru als Moos zou denken "he gezellig bezoek", en dan in zijn mandje ingeslapen zou worden.
Maar ik kan me dus ook heel goed voorstellen dat dat voor andere mensen een heel ander gevoel en andere ervaring is.
Waarmee ik dus maar bedoel te zeggen, mensen ervaren en beleven dingen anders :wink:
ja dat weet ik ook ariane, ik heb pien ook op de operatietafel moeten laten gaan.Ari@ne schreef:Soms heb je geen keuze, JesHutsje schreef:verschrikkelijk. maar ook om het in een vreemde koude omgeving te doen vind ik.Cleo schreef:Ik dacht bij mijn laatste 3 honden: "Waarom nog kwellen met een infuus in de poot?" Zo te lezen ben ik daar achteraf heel content mee. Geen piep of krijs gehoord.
@~Tine~ :Bij de laatste rit van onze DD was de assistente wel aanwezig en bleef ook aanwezig na zijn dood. Afschuwelijk! Je wil toch, in besloten kring, afscheid nemen van je hond.
Assistente stond met armen gevouwd ons doorlopend aan te kijken wanneer we eindelijk 'klaar waren'.
Pas in de auto heb ik het letterlijk uitgeschreeuwd.
Soms moet je van het ene moment op het andere een beslissing nemen als je bij de DA bent. Zo ging het bij ons met Mondriaan, bijna 2 jaar geleden nu.
Ja, dat snap ik. Maar dan nog vind ik de term verschrikkelijk voor iets waar ik bij Moos dus wel zelf voor gekozen heb, nou ja, vond ik niet zo prettig lezen.Hutsje schreef:daarom schreef ik ook vind ikMoos schreef:Dat is heel verschillend per persoon denk ik. Ik heb je wel vaker iets 'lezen' zeggen over dat je jouw honden nooit naar de da brengt om ze in te laten slapen, en ik wilde er nu toch even op reageren omdat ik me, nou, aangesproken voel ookHutsje schreef:verschrikkelijk. maar ook om het in een vreemde koude omgeving te doen vind ik.Cleo schreef:Ik dacht bij mijn laatste 3 honden: "Waarom nog kwellen met een infuus in de poot?" Zo te lezen ben ik daar achteraf heel content mee. Geen piep of krijs gehoord.
@~Tine~ :Bij de laatste rit van onze DD was de assistente wel aanwezig en bleef ook aanwezig na zijn dood. Afschuwelijk! Je wil toch, in besloten kring, afscheid nemen van je hond.
Assistente stond met armen gevouwd ons doorlopend aan te kijken wanneer we eindelijk 'klaar waren'.
Pas in de auto heb ik het letterlijk uitgeschreeuwd.
Ik heb bij Moos na wikken en wegen heel bewust gekozen om het wel bij de da te laten doen, en niet thuis (dat kon wel ook). Ik werd letterlijk gek bij de gedachte dat hij hier op de bank dat prikje zou krijgen, en dan hier dood zou liggen. Ik kon dat niet
Moos is niet panisch voor de dierenartsenpraktijk (hij gaat in de wachtkamer om koekies staan bedelen), dus in mijn idee was het voor hem daar ook niet extra naar. Binnen op de tafel dat vond hij wel altijd naar, maar daarin speelde dan weer mee dat Moos een klein hondje was en ik hem dus de hele tijd lekker op schoot heb gehouden, in de wachtkamer lag hij nog heerlijk op schoot te slapen. Hij hoefde dus niet op de tafel, hoefde niet van mijn schoot af, en zolang hij op schoot lag was hij heel erg tevreden.
Dus nou ja, van mijn kant was dat wat voor mij naar omstandigheden het 'prettigst' (als je daar al van kan spreken) voelde. Voor mij voelde het weer meer cru als Moos zou denken "he gezellig bezoek", en dan in zijn mandje ingeslapen zou worden.
Maar ik kan me dus ook heel goed voorstellen dat dat voor andere mensen een heel ander gevoel en andere ervaring is.
Waarmee ik dus maar bedoel te zeggen, mensen ervaren en beleven dingen anders :wink:
dan moet je beter lezen. achter verschrikkelijk staat een punt. dat woord slaat dus op die assistente die met haar armen over elkaar staat te wachten. daarna staat er dus maar en ook en dan geef ik mijn mening over het laten inslapen bij de da.Moos schreef:Ja, dat snap ik. Maar dan nog vind ik de term verschrikkelijk voor iets waar ik bij Moos dus wel zelf voor gekozen heb, nou ja, vond ik niet zo prettig lezen.Hutsje schreef:daarom schreef ik ook vind ikMoos schreef:Dat is heel verschillend per persoon denk ik. Ik heb je wel vaker iets 'lezen' zeggen over dat je jouw honden nooit naar de da brengt om ze in te laten slapen, en ik wilde er nu toch even op reageren omdat ik me, nou, aangesproken voel ookHutsje schreef: verschrikkelijk. maar ook om het in een vreemde koude omgeving te doen vind ik.
Ik heb bij Moos na wikken en wegen heel bewust gekozen om het wel bij de da te laten doen, en niet thuis (dat kon wel ook). Ik werd letterlijk gek bij de gedachte dat hij hier op de bank dat prikje zou krijgen, en dan hier dood zou liggen. Ik kon dat niet
Moos is niet panisch voor de dierenartsenpraktijk (hij gaat in de wachtkamer om koekies staan bedelen), dus in mijn idee was het voor hem daar ook niet extra naar. Binnen op de tafel dat vond hij wel altijd naar, maar daarin speelde dan weer mee dat Moos een klein hondje was en ik hem dus de hele tijd lekker op schoot heb gehouden, in de wachtkamer lag hij nog heerlijk op schoot te slapen. Hij hoefde dus niet op de tafel, hoefde niet van mijn schoot af, en zolang hij op schoot lag was hij heel erg tevreden.
Dus nou ja, van mijn kant was dat wat voor mij naar omstandigheden het 'prettigst' (als je daar al van kan spreken) voelde. Voor mij voelde het weer meer cru als Moos zou denken "he gezellig bezoek", en dan in zijn mandje ingeslapen zou worden.
Maar ik kan me dus ook heel goed voorstellen dat dat voor andere mensen een heel ander gevoel en andere ervaring is.
Waarmee ik dus maar bedoel te zeggen, mensen ervaren en beleven dingen anders :wink:
Die ook slaat op dat verschrikkelijk nam ik aan in ieder geval.Hutsje schreef:
dan moet je beter lezen. achter verschrikkelijk staat een punt. dat woord slaat dus op die assistente die met haar armen over elkaar staat te wachten. daarna staat er dus maar en ook en dan geef ik mijn mening over het laten inslapen bij de da.
Dat is inderdaad vreselijk. En heel spijtig dat ze het daar zo aanpakken. Het zijn net die momenten waarop klanten een beeld krijgen van hun dierenartsenpraktijk. Door te zien hoe ze zo'n dingen aanpakken.Cleo schreef:Ik dacht bij mijn laatste 3 honden: "Waarom nog kwellen met een infuus in de poot?" Zo te lezen ben ik daar achteraf heel content mee. Geen piep of krijs gehoord.
@~Tine~ :Bij de laatste rit van onze DD was de assistente wel aanwezig en bleef ook aanwezig na zijn dood. Afschuwelijk! Je wil toch, in besloten kring, afscheid nemen van je hond.
Assistente stond met armen gevouwd ons doorlopend aan te kijken wanneer we eindelijk 'klaar waren'.
Pas in de auto heb ik het letterlijk uitgeschreeuwd.
(Inmiddels ex DA.)
dit kan alleen als je zeker weet dat hij niet meer te redden is , en meestal weet je dat niet , wisten we bij Lance ook niet. De meeste honden van ons zijn bij de DA ingeslapen , of zijn zelf thuis overleden. En ik moet zeggen dat de honden zelf veel rustiger zijn bij de DA , dan als de DA het thuis komt doen. Wij hebben er ooit 1 thuis laten inslapen en dat wil ik echt nooit meer mee maken. Alle honden in de stress , 7 honden die begonnen te huilen als een stel wolven. Degene die ingeslapen moest worden raakte door het gedrag van de anderen helemaal in paniek.Hutsje schreef:
maar je kan de hond toch thuis laten inslapen en daarna naar de da brengen? vrienden van ond die ook dd hebben doen dat ook zo.
jip007 schreef:dit kan alleen als je zeker weet dat hij niet meer te redden is , en meestal weet je dat niet , wisten we bij Lance ook niet. De meeste honden van ons zijn bij de DA ingeslapen , of zijn zelf thuis overleden. En ik moet zeggen dat de honden zelf veel rustiger zijn bij de DA , dan als de DA het thuis komt doen. Wij hebben er ooit 1 thuis laten inslapen en dat wil ik echt nooit meer mee maken. Alle honden in de stress , 7 honden die begonnen te huilen als een stel wolven. Degene die ingeslapen moest worden raakte door het gedrag van de anderen helemaal in paniek.Hutsje schreef:
maar je kan de hond toch thuis laten inslapen en daarna naar de da brengen? vrienden van ond die ook dd hebben doen dat ook zo.
ik denk dat het belangrijkste voor een hond is dat hij vastgehouden wordt door zijn baasje , en waar het gebeurd maakt dan weinig uit. Een hond zal niet denken bah ik lig hier in een koude behandelkamer , hij heeft alleen maar oog voor zijn baas , zoals hij/zij dat altijd gehad heeft waar dan ook.Hutsje schreef: ik vind het dus voor de hond en voor mezelf veel prettiger in zijn eigen opmgeving op zijn eigen bank of kussen ingeslapen te worden dan in een koude vreemde wachtkamer.
In Moos' geval was dat ook zo.jip007 schreef:ik denk dat het belangrijkste voor een hond is dat hij vastgehouden wordt door zijn baasje , en waar het gebeurd maakt dan weinig uit. Een hond zal niet denken bah ik lig hier in een koude behandelkamer , hij heeft alleen maar oog voor zijn baas , zoals hij/zij dat altijd gehad heeft waar dan ook.Hutsje schreef: ik vind het dus voor de hond en voor mezelf veel prettiger in zijn eigen opmgeving op zijn eigen bank of kussen ingeslapen te worden dan in een koude vreemde wachtkamer.
maar voor MIJ was het wel een nare koude kamer, zeker op dat momentMoos schreef:In Moos' geval was dat ook zo.jip007 schreef:ik denk dat het belangrijkste voor een hond is dat hij vastgehouden wordt door zijn baasje , en waar het gebeurd maakt dan weinig uit. Een hond zal niet denken bah ik lig hier in een koude behandelkamer , hij heeft alleen maar oog voor zijn baas , zoals hij/zij dat altijd gehad heeft waar dan ook.Hutsje schreef: ik vind het dus voor de hond en voor mezelf veel prettiger in zijn eigen opmgeving op zijn eigen bank of kussen ingeslapen te worden dan in een koude vreemde wachtkamer.
Ik kan heel goed begrijpen dat mensen het graag thuis laten doen, maar ik vind het ook niet fijn dat er dan gesproken wordt over een koude vreemde kamer bij de da (als je de keuze hebt), zo opgeschreven hangt daar toch een nare bijklankt aan vast.
Moos is niet ingeslapen in een vreemde koude kamer. Moos is ingeslapen warm bij mij op schoot, met een vetbedje erbij om hem later op te leggen, op een 'prettige' manier voor zowel hem als mij.
. en dus naar voor mij. en mijn honden zijn thuis veel meer op hun gemak dan bij de da, ook als ik erbij ben . Ja, maar zo 'klinkt' het al anders, als je het zo zegtHutsje schreef:maar voor MIJ was het wel een nare koude kamer, zeker op dat momentMoos schreef:In Moos' geval was dat ook zo.jip007 schreef:ik denk dat het belangrijkste voor een hond is dat hij vastgehouden wordt door zijn baasje , en waar het gebeurd maakt dan weinig uit. Een hond zal niet denken bah ik lig hier in een koude behandelkamer , hij heeft alleen maar oog voor zijn baas , zoals hij/zij dat altijd gehad heeft waar dan ook.Hutsje schreef: ik vind het dus voor de hond en voor mezelf veel prettiger in zijn eigen opmgeving op zijn eigen bank of kussen ingeslapen te worden dan in een koude vreemde wachtkamer.
Ik kan heel goed begrijpen dat mensen het graag thuis laten doen, maar ik vind het ook niet fijn dat er dan gesproken wordt over een koude vreemde kamer bij de da (als je de keuze hebt), zo opgeschreven hangt daar toch een nare bijklankt aan vast.
Moos is niet ingeslapen in een vreemde koude kamer. Moos is ingeslapen warm bij mij op schoot, met een vetbedje erbij om hem later op te leggen, op een 'prettige' manier voor zowel hem als mij.
. we hebben het toch steeds over onze mening en eigen ervaring?Moos schreef:Ja, maar zo 'klinkt' het al anders, als je het zo zegtHutsje schreef:maar voor MIJ was het wel een nare koude kamer, zeker op dat momentMoos schreef:In Moos' geval was dat ook zo.jip007 schreef: ik denk dat het belangrijkste voor een hond is dat hij vastgehouden wordt door zijn baasje , en waar het gebeurd maakt dan weinig uit. Een hond zal niet denken bah ik lig hier in een koude behandelkamer , hij heeft alleen maar oog voor zijn baas , zoals hij/zij dat altijd gehad heeft waar dan ook.
Ik kan heel goed begrijpen dat mensen het graag thuis laten doen, maar ik vind het ook niet fijn dat er dan gesproken wordt over een koude vreemde kamer bij de da (als je de keuze hebt), zo opgeschreven hangt daar toch een nare bijklankt aan vast.
Moos is niet ingeslapen in een vreemde koude kamer. Moos is ingeslapen warm bij mij op schoot, met een vetbedje erbij om hem later op te leggen, op een 'prettige' manier voor zowel hem als mij.
Ja dat kan ik me heel goed voorstellen, dat lijkt me ook verschrikkelijk.Hutsje schreef: en ik vond het dus met pien verschrikkelijk dat ik haar dood moest inladen en nog anderhalf uur met haar dood in de auto alleen naar huis moest rijden
ja ok voor jou wel , maar dat gevoel van koude kamer heb ik niet zo bij mijn DA. In die zelfde (koude) kamer hebben we tenslotte ook veel vrolijke dingen meegemaak , honden die gered zijn , en puppen die er geboren zijn . En net als Moos hebben we altijd een vetbed bij ons , ik wil niet dat ze daar zo op de kale grond liggen , ook niet bij een roesje of iets.Hutsje schreef: maar voor MIJ was het wel een nare koude kamer, zeker op dat moment
Ik vond het juist weel heel 'fijn' (vreemd woord gezien de omstandigheden, maar je snapt wel wat ik bedoel) om Moritz weer mee terug te nemen.Moos schreef:Ja dat kan ik me heel goed voorstellen, dat lijkt me ook verschrikkelijk.Hutsje schreef: en ik vond het dus met pien verschrikkelijk dat ik haar dood moest inladen en nog anderhalf uur met haar dood in de auto alleen naar huis moest rijden
Ik heb geen tuin, dus ik kon Moos niet begraven. Ik vond het te moeilijk om hem nog uren hier thuis te hebben liggen, dood en koud, voordat het crematorium hem op zou komen halen. Of om zelf met dode Moos achterin naar het crematorium te moeten rijden.
De da heeft dat dus geregeld voor ons. Had ik hem thuis in laten slapen had dat niet gekund.
Wat me nog heel erg bijstaat van het inslapen van Moos en de periode daaromheen, is hoe je bepaalde dingen opeens heel anders kan ervaren, of willen, dan je vantevoren gedacht had, en andersom.....Caro. schreef:
Ik vond het juist weel heel 'fijn' (vreemd woord gezien de omstandigheden, maar je snapt wel wat ik bedoel) om Moritz weer mee terug te nemen.
Bij Nouschka had ik dit niet gedaan en haar achterlaten vond ik vreselijk moeilijk.
Moritz ging mee, in zijn eigen dekentje, weer mee naar huis.
Bij het crematorium, waar we hem zelf gebracht hebben, moesten we hem uiteraard wel achterlaten en dat punt vind ik dus echt afschuwelijk
Dit gedeelte zou ik, als het even kan, nooit meer anders doen: zelf mijn hond weer meenemen en wegbrengen.
Voor mij is het een belangrijk stuk verwerking, maar uiteraard is alles hier omheen ontzettend persoonlijk en moet iedereen het doen zoals het het beste voelt.
Ik snap wat je bedoelt met het bijblijven van dat laatste 'stijve koude' en dat kan inderdaad heel naar zijn.Moos schreef:
Wat me nog heel erg bijstaat van het inslapen van Moos en de periode daaromheen, is hoe je bepaalde dingen opeens heel anders kan ervaren, of willen, dan je vantevoren gedacht had, en andersom.....
Moos was natuurlijk jong (net als Moritz....) en ik had nooit heel serieus nagedacht over 'wat als hij ingeslapen moet worden', maar ik was er altijd vanuit gegaan dat ik dat dan thuis zou willen laten gebeuren. Totdat het moment dus daar was....ik kon het niet hier thuis....
Dat zelf wegbrengen wilde ik heel erg niet omdat ik Moos niet koud (en stijf) wilde zien of voelen. Nu ben ik met Moos natuurlijk heel veel bij mijn dierenarts geweest, en vertrouw haar en de assistentes, en dat vertrouwen was er ook in dat ze goed zouden regelen dat Moos gecremeerd werd. Doordat ik er zo vaak geweest was en zo vaak gebeld had de afgelopen 1.5 jaar voelde de dierenarts en assistentes ook, tja, als vertrouwde bekenden, en daarom kon ik dat gevoelsmatig aan hen overlaten.
Ik heb Moos ietsjes kouder voelen worden en ben vlak daarna weggegaan. Zal ook wat met het verleden te maken hebben. Toen ik een jaar of 5-6 was is onze kat uit zichzelf thuis overleden. Die kat was mijn alles, maar het enige beeld wat ik nog heb van hem is een stijve koude dode kat die we op zolder vonden, ik heb toen maandenlang elke avond de foto van die kat weltrusten geaaid (hing naast mijn bed), maar ik kon hem steeds alleen maar zo stijf voor me zien (en nog steeds zie ik hem daar liggen)....
Dat beeld wilde ik niet hebben van Moos, ik wilde zijn warme lijfje aaien, daar afscheid van nemen. En dat heb ik dus gedaan....
Maar ik kan me ook heel goed voorstellen dat je juist wel graag zelf de hond weg wilt brengen.
Heel persoonlijk allemaal inderdaad...
Ja dat laatste kan ik me heel goed voorstellen...Moos kreeg een krampaanval in zijn voorpoot vlak voordat ik hem in liet slapen. Ik vond dat toen niet heel erg, meer bijna een 'teken' dat het genoeg was geweest. Maar ik zie hem nu inderdaad ook nog zo liggen, in zijn mand, voorpoot in een kramp, oogjes "baas help me nou!".Caro. schreef:
Bij Moritz had ik dit niet: hij koelde wel af, werd overigens nog niet stijf.
Hij was gewoon nog helemaal 'mijn Moritzie' en totaal niet 'eng'.
Bij hem had (heb) ik veel meer moeite met de beelden van de epilepsie, om die uit mijn kop te krijgen en van mijn netvlies af. Zo graag wil ik hem mij anders herinneren dan die vreselijke aanvallen, maar dat gaat echt maar heel langzaam.
Dat gevoel had ik dus ook toen Yis ingeslapen werd. Zij is ook in de praktijk ingeslapen, maar de situatie was heel anders (de praktijk is ook een beetje haar plekje). Ze is ingeslapen, we hebben haar de auto ingedragen en ze is hier in het donker begraven. Ik heb haar niet meer echt bekeken omdat ik niet wilde dat "dat" mijn laatste beeld was van haar. Het was Yis nog wel, maar toch was het Yis helemaal niet meer.Moos schreef:
Ik vond Moos eenmaal echt overleden juist heel erg niet meer mijn Moosie...Ik heb ook maar heel kort naar de voorkant van zijn koppie kunnen kijken; het was zo Moos niet meer vond ik. Niet eng overigens, maar hij was gewoon 'weg', ook al lag hij daar bij me.
Bijzonder hoe iedereen dat anders, op zijn eigen manier, ervaart.
