Moderator: moderatorteam
Moos schreef:Zeg eh, zou het iets respectvoller kunnen tegenover mensen die in dit topic neer hebben gezet hoe het inslapen bij hun hond verlopen is?Pak-de-bal schreef:
nee , want niet bij iedreen is het zo gegaan, en dat is allemaal door een reden, van geen spieren meer hebben of zo.
jij leest kennerlijk alleen maar wat jòu ook is overkomen en de rest niet
Soms gaat het rustig en pijnloos en soms, helaas..., niet.
Lijkt me niet dat daar over te discussieren valt.
pdb, ik heb hier thuis 4 honden laten inslapen, waarvan 4 gezonde honden die gewoon nog hun sprieren hadden. ze waren nog erg krachtig, dat is ws ook een reden dat ze ertegen gevochten hebben. er was 1 oude hond bij, deur, en die had inderdaad weinig spieren meer. maar dat maakte dus niet uit. verder heb ik jaren terug ook nog een jonge hond bij de da moeten laten inslapen met bloedkanker, hij kon niets meer bewegen behalve zijn staart, maar ook hij wilde niet gaan en heeft 3 spuiten in zijn hart moeten krijgen. dus dit hoor je nu van iemand die kun je wel zeggen ervaringsdeskundige is, uit de eerste hand. zeg nu dus niet meer ZO GAAT HET HELEMAAL NIET want daar weet jij geen bal van en daar wordt ik erg boos en verdrietig van, zoveel vooringenomenheid. helaas heb ik het nog nooit mogen meemaken dat het vredig ging, en mijn honden zijn ingeslapen door 4 verschillende dierenartsen. daar ligt het dus ook niet aan, voor je daar over begint. want daar wordt ik erg moe van.Pak-de-bal schreef:toevallig verzin ik het OOK NIET ter plekke ..malinois schreef:nee joh ik verzin het ter plekke voor de lol... hou je smoel toch eens even met zulke dingen waar je totaal geen verstand van hebt... JIJ hebt het nog nooit meegemaakt, JIJ hebt het van horen zeggen... WIJ hebben het allemaal meegemaakt dus wie heeft er nu (HELAAS) ervaring mee.....Pak-de-bal schreef:nee , zo gaat het helemaal niet
wanneer komt nou eens de tijd, dat ik ook eens serieus wordt genomen door oa jou?
ik heb het van 1 vriendin en 1 kennsi van het wandlen gehoord hoe het bij hun honden ging, allebei thuis
ik word er zo moe van
) om de hond via een infuus de laatste prik te laten geven. Dit is de vorige keer gebeurt en ik vind het veel rustiger verlopen.
En ik ben nu toch ook wel een beetje 'blij' dat mijn allerliefste meisje nauwelijks heeft hoeven lijden en dat deze ellende mij en haar bespaard is gebleven. Al was het veel te vroegS@ndr@ schreef:als ik dit soort verhalen lees, dan hoop ik maar dat ie gewoon op een keer dood neervalt,
is ook niet prettig, maar meemaken wat ik hier hoor zou heel slecht voor mijn gemoedsrust zijn
Ik krijg er inderdaad echt rillingen van, helemaal omdat ik nu met Roy misschien hier wel heel snel tegenaan ga lopenS@ndr@ schreef:als ik dit soort verhalen lees, dan hoop ik maar dat ie gewoon op een keer dood neervalt,
is ook niet prettig, maar meemaken wat ik hier hoor zou heel slecht voor mijn gemoedsrust zijn
Inderdaad zijn ze hier bij de narcoses (vijf keer in totaal) na een lief klein prikje snel in slaap gesukkeld... vreemd toch, is toch hetzelfde. Of zijn er honden die bij het slaapprikje voor een narcose ook veel narigheid en pijn erbij krijgenstarfleet schreef:Bij onze hond was de prik in de spier even pijnlijk, maar daarna is ze heel rustig weggezakt, geen horrorverhaal. Ze was ook heel ziek en verzwakt. Ik begrijp verder niets van de manier van euthanasie bij honden. Bij een (gas)narcose breng je ze toch ook volledig onder zeil en voelen ze niets meer? Dan zijn die horrorverhalen ook niet nodig verder.
Bij mensen zouden ze het zo niet proberen
Anne
Ik heb even heel hard terug zitten denken, en toen Saar gecastreerd werd kreeg ze ook eerst een prikje en mocht toen bij mij op schoot in slaap vallen voordat ze een infuus kreeg e.d (tenminste, ik neem aan dat ze dat kreeg). Volgens mij was dat ook zo'n prik in de spier, en Saar schrok daar toen ook van. Ik zou denken dat dat dus hetzelfde product was, wat weet ik alleen niet.Inge O schreef:ik begin me hier toch serieus vragen te stellen over het product van de eerste inspuiting, ik snap er steeds minder van
iemand een idee welk product daarvoor bij hun hond gebruikt werd?
Zoals ik het lees heb ik meer het idee dat die spuiten in het hart (die Moos niet gehad heeft, die had een spuitje in zijn voorpootje) ellende veroozaken?Inge O schreef:ja, ok, even schrikken en een pijngilletje, daar kan ik me iets bij voorstellen, maar ofwel ging het bij de honden uit een aantal verhalen hier een stuk verder, ofwel is het zo erg na blijven zinderen bij mensen omdat je op zo'n moment supergevoelig bent voor het kleinste beetje ellende dat je hond er nog bijkrijgt?Moos schreef:Ik heb even heel hard terug zitten denken, en toen Saar gecastreerd werd kreeg ze ook eerst een prikje en mocht toen bij mij op schoot in slaap vallen voordat ze een infuus kreeg e.d (tenminste, ik neem aan dat ze dat kreeg). Volgens mij was dat ook zo'n prik in de spier, en Saar schrok daar toen ook van. Ik zou denken dat dat dus hetzelfde product was, wat weet ik alleen niet.Inge O schreef:ik begin me hier toch serieus vragen te stellen over het product van de eerste inspuiting, ik snap er steeds minder van
iemand een idee welk product daarvoor bij hun hond gebruikt werd?
Ze schrok niet zo erg als Moos toen hij werd ingeslapen...maar ik kan me bij hem nog wel voorstellen dat als de neuroloog al zei dat met het blote oog zijn spieren, maanden eerder, er al beroerd uitzagen, dat dat niet fijn is als je dan daarin geprikt wordt?
nee ik had me er wel op voorbereid want het was me al een keer eerder verteld maar ze gilde echt letterlijk moord en brand.Inge O schreef:ja, ok, even schrikken en een pijngilletje, daar kan ik me iets bij voorstellen, maar ofwel ging het bij de honden uit een aantal verhalen hier een stuk verder, ofwel is het zo erg na blijven zinderen bij mensen omdat je op zo'n moment supergevoelig bent voor het kleinste beetje ellende dat je hond er nog bijkrijgt?Moos schreef:Ik heb even heel hard terug zitten denken, en toen Saar gecastreerd werd kreeg ze ook eerst een prikje en mocht toen bij mij op schoot in slaap vallen voordat ze een infuus kreeg e.d (tenminste, ik neem aan dat ze dat kreeg). Volgens mij was dat ook zo'n prik in de spier, en Saar schrok daar toen ook van. Ik zou denken dat dat dus hetzelfde product was, wat weet ik alleen niet.Inge O schreef:ik begin me hier toch serieus vragen te stellen over het product van de eerste inspuiting, ik snap er steeds minder van
iemand een idee welk product daarvoor bij hun hond gebruikt werd?
Ze schrok niet zo erg als Moos toen hij werd ingeslapen...maar ik kan me bij hem nog wel voorstellen dat als de neuroloog al zei dat met het blote oog zijn spieren, maanden eerder, er al beroerd uitzagen, dat dat niet fijn is als je dan daarin geprikt wordt?
bij mijn hond niet iig. Het was de eerste spuit in de spier....Moos schreef:Zoals ik het lees heb ik meer het idee dat die spuiten in het hart (die Moos niet gehad heeft, die had een spuitje in zijn voorpootje) ellende veroozaken?Inge O schreef:ja, ok, even schrikken en een pijngilletje, daar kan ik me iets bij voorstellen, maar ofwel ging het bij de honden uit een aantal verhalen hier een stuk verder, ofwel is het zo erg na blijven zinderen bij mensen omdat je op zo'n moment supergevoelig bent voor het kleinste beetje ellende dat je hond er nog bijkrijgt?Moos schreef:Ik heb even heel hard terug zitten denken, en toen Saar gecastreerd werd kreeg ze ook eerst een prikje en mocht toen bij mij op schoot in slaap vallen voordat ze een infuus kreeg e.d (tenminste, ik neem aan dat ze dat kreeg). Volgens mij was dat ook zo'n prik in de spier, en Saar schrok daar toen ook van. Ik zou denken dat dat dus hetzelfde product was, wat weet ik alleen niet.Inge O schreef:ik begin me hier toch serieus vragen te stellen over het product van de eerste inspuiting, ik snap er steeds minder van
iemand een idee welk product daarvoor bij hun hond gebruikt werd?
Ze schrok niet zo erg als Moos toen hij werd ingeslapen...maar ik kan me bij hem nog wel voorstellen dat als de neuroloog al zei dat met het blote oog zijn spieren, maanden eerder, er al beroerd uitzagen, dat dat niet fijn is als je dan daarin geprikt wordt?
Of lees ik dat verkeerd?
ik vond het absoluut niet prettig.
Ik vraag me af of je dan ook geen x-hoeveelheid tabletten verstopt in worst of zo zou kunnen geven. Duurt wat langer maar dan zou je het zelfs thuis kunnen doen~Tine~ schreef:Ik werk als dierenartsassistente en heb nog bijna geen enkele euthanasie gezien die niet pijnloos was.
Bij ons wordt er zo goed als nooit rechtstreeks in het hart geprikt. Wij gebruiken Dolethal, eigenlijk een overdosis slaapmiddel. Dit wordt in de ader geïnjecteerd.
Ik denk dat het dan wel een hele tijd langer zou duren. Dan moet het middel nog eerst het hele spijsverteringskanaal overbruggen voor het uiteindelijk via de darmen in het bloed geraakt.Anna*Poncho schreef:Ik vraag me af of je dan ook geen x-hoeveelheid tabletten verstopt in worst of zo zou kunnen geven. Duurt wat langer maar dan zou je het zelfs thuis kunnen doen~Tine~ schreef:Ik werk als dierenartsassistente en heb nog bijna geen enkele euthanasie gezien die niet pijnloos was.
Bij ons wordt er zo goed als nooit rechtstreeks in het hart geprikt. Wij gebruiken Dolethal, eigenlijk een overdosis slaapmiddel. Dit wordt in de ader geïnjecteerd.
blijf jij daar bij staan kijken , wij hebben er nog nooit een ass bij gehad , zou het ook niet fijn vinden eerlijk gezegt .~Tine~ schreef:Ik werk als dierenartsassistente en heb nog bijna geen enkele euthanasie gezien die niet pijnloos was.
Bij ons wordt er zo goed als nooit rechtstreeks in het hart geprikt. Wij gebruiken Dolethal, eigenlijk een overdosis slaapmiddel. Dit wordt in de ader geïnjecteerd.
En net zeg je dit wat is het nou~Tine~ schreef: Maar zoals ik zei, bij ons is zo goed als elke euthanasie pijnloos... En wil ik het ook graag houden.
Ze bedoelt hetzelfde, staat (leest) alleen wat lastig met die dubbele ontkenningjip007 schreef:En net zeg je dit wat is het nou~Tine~ schreef: Maar zoals ik zei, bij ons is zo goed als elke euthanasie pijnloos... En wil ik het ook graag houden.
Ik werk als dierenartsassistente en heb nog bijna geen enkele euthanasie gezien die niet pijnloos was.
Voor jullie is het heel normaal dat je erbij blijft tijdens de euthanasie. Maar niet iedereen wil dat en in dat geval blijf ik bij het dier om het vast te houden.jip007 schreef:blijf jij daar bij staan kijken , wij hebben er nog nooit een ass bij gehad , zou het ook niet fijn vinden eerlijk gezegt .~Tine~ schreef:Ik werk als dierenartsassistente en heb nog bijna geen enkele euthanasie gezien die niet pijnloos was.
Bij ons wordt er zo goed als nooit rechtstreeks in het hart geprikt. Wij gebruiken Dolethal, eigenlijk een overdosis slaapmiddel. Dit wordt in de ader geïnjecteerd.
dat is hetzelfdejip007 schreef:En net zeg je dit wat is het nou~Tine~ schreef: Maar zoals ik zei, bij ons is zo goed als elke euthanasie pijnloos... En wil ik het ook graag houden.
Ik werk als dierenartsassistente en heb nog bijna geen enkele euthanasie gezien die niet pijnloos was.
