Nou voorlopig houdt ze er de moed in...ze staat nog steeds ingeschreven als "kritisch" en natuurlijk zijn de eerste 24 uur bepalend.
Heb haar om 17u nog gezien en dan daarstraks om 20u nadat ik uit het ziekenhuis kwam.
Maar ze moet de nacht ginder doorbrengen...
Het was een machtige dag...zoveel gebeurd, zoveel gezien...ik was de hele tijd bij haar en mocht deelnemen aan de operatie.
Als ik ontdek hoe ik foto's van mijn GSM op mijn PC kan zetten dan kan ik jullie laten meezien hoe het er aan toe gaat tijdens zo'n OP.
Het was wel een hele ervaring...eerst de röntgen...daarop was duidelijk te zien dat haar milt heel groot was en dat er veel gas was in haar maag...ook zag je de draaiing in de maagtoegang.
Vita kreeg direct een drip in de arm allez poot... daarna verdoofd en geïntubeerd...alle 4 poten vastgebonden (ze lag op haar rug).
Buik volledig afgeschoren en een snee van hier tot ginder (amai !)
De maag stond zo gespannen...een tube via de mond geraakte niet tot in de maag (en alzo kon het gas er niet uit) en er was te weinig plaats om de maag manueel te draaien.
De milt werd uit haar buik gehaald, afgespannen, bloedvaten afgespannen en dichtgenaaid. Vervolgens werd de milt verwijderd...
Nog steeds was het niet mogelijk om de maag te draaien... er was geen andere mogelijk meer...en de DA maakte een sneetje in de maag
:N:
Het was als een ballon die plots zijn lucht verliest...alle gas kwam uit de maag en de maag verdween in de buikholte...er was plaats voor een voetbal...
De maag werd dichtgenaaid en hier en daar waren er wat bloedinkjes die werden afgespannen en dichtgenaaid.
Daarna werd ze dichtgenaaid aan spieren en onderhuid en daarna werd de bovenhuid helemaal dichtgenaaid.
Ik denk als je dat als mens ondergaat...je toch wel enkele weken buiten strijd zijt.
Mijn meisje werd snel terug wakker en wou direct weg (hoewel nog onzeker). Ze wou absoluut opstaan dus bleef ik bij haar om haar rustig te houden en te verwarmen.
Enfin wat telt is dat ze is gaan slapen met de stem van haar baasje en terug wakker werd met het horen van diezelfde stem
.
In ieder geval hopen we nu t beste...ik hoop dat ze de nacht overleeft
En dan...dan komt de onzekerheid. Wat hebben we misdaan
?
Ze heeft niet gelopen (ze heeft artrosis en loopt dus echt niet veel meer), het is niet gebeurd na het eten,...onzekerheid...dat wel.
En schrik...natuurlijk.
Volgende week moet ik onder het mes en komt er iemand in mijn huis oppassen op de 7 bengels...
Nou ik zal zeker niet ontspannen binnengaan en haar achterlaten.
Alle vakantieplannen voor dit jaar leg ik ook in t schuifje...Vita komt (zoals gewoonlijk) op de eerste plaats.
Nou verder duimen dan maar !
Foto's volgen
Eva
Hier zie je Vita met de 3 rescuepups voor wie ze een echte mamarol heeft gespeeld...en die haar hebben verjongd
Hier duim ik mee 
Bonnie 09-05-'99 ~ 06-09-'15
geven ?
