Baily schreef:Moos schreef:Ik moest door die rimadyl trouwens opeens weer aan dit topic denken:
http://www.hondenforum.nl/phpBB2/viewto ... highlight=
Dat smakken heeft hij nog steeds een aantal nachten per week. Eruit willen soms ook, en onrustig slapen ook.
Toendertijd was het met geen mogelijkheid te verklaren waarom die rimadyl die boel zou verbeteren. Dat Moos ('s nachts) zodanig pijn zou hebben dat hij er van zou gaan smakken was echt heel ver gezocht toen.
Veel logischer leek het toch maar op zijn maag te gooien, omdat hij altijd al een "buik/maag-hondje" geweest is.
Mensen met neuropathie hebben 's nachts het meeste last van de pijn. Wellicht Moosie ook wel?
Ik heb, nu dit me opeens weer te binnen schoot, wel goede hoop dat de rimadyl in ieder geval iets van pijn weg kan nemen bij hem.
Ik hoop het joh. Dat zou wel heel geweldig zijn als hij er van opknapt.
Als hij qua stemming en vermoeidheid op kan knappen (wellicht dus, deels, veroorzaakt door pijn. Deels, want zo'n mitochondriale ziekte zorgt ook gewoon voor minder energie) dan zou dat zo enorm schelen voor nu.
Dat zijn poten soms niet doen wat hij wil, dat zijn nagels krassen, dat hij soms struikelt, is allemaal heel erg rot, maar het is voor Moos wel te doen.
Hij denkt niet "oh oh, straks gebeurt er weer iets", en hij is het na 1 minuut ook weer vergeten.
Het is die droeve blik in zijn oogjes en die enorme moeheid. Echt ik wist niet dat er moeheid in deze gradatie bestond; heb nog nooit iets of iemand zo volledig af gezien. Zo af dat hij ook vrijwel niet meer kan reageren op leuke dingen. Hij wil dan wel, maar is zo gesloopt dat het lichamelijk niet gaat.
Als daar verbetering in kan komen, dat hij weer dagelijks goed uit zijn oogies kijkt, dat zou de hele situatie zoveel dragelijker maken voor hem (en indirect mij).