Hij liep vanochtend meteen alweer mank in zijn voorpoten/schouders...
Maar eenmaal los valt dat amper meer op (vooral als hij in een rechte lijn aangelijnd voor me loopt zie je het), en hij heeft toch weer zo'n 40 min meegelopen. Niet echt gerend, behalve 1 keer toen hij een favoriet ander baasje zag, maar de grootste tijd van de wandeling heeft hij het echt wel heel erg goed naar zijn zin. Koekies gingen er ook prima in (kwispel kwispel, huppel, huppel), en zijn eten thuis ook.
Hij heeft zich nu op de bank gestort om te gaan slapen.
En dat is ook echt volledig in coma liggen. Saar ligt ook wel, maar die is nog wel allert en trippelt soms wat door het huis. Moos ligt erbij zoals hij er vroeger bij lag als hij 2 uur non stop over het strand geraced had.
Jemig, ik vind dit zo zo moeilijk allemaal. Zoals hij de laatste tijd toch wel heel vaak echt heel slecht is (met wel echt hele goede dagen/momenten tussendoor, maar die slechte momenten komen vaker en heftiger), dan rij ik hem in zijn wagentje terug naar huis vanochtend, en dan zit hij daar maar wat lomig te zitten.
Dat is zo niet wat ik voor ogen had/heb als leven voor Moos
En het is ook geen overbrugging naar betere tijden, het zal alleen maar slechter worden zo ongeveer
Je gaat ondertussen hopen dat hij dus gewoon pijn heeft en dat die rymadil dat wegneemt zodat hij vrolijker en minder snel moe wordt.
Hij houdt ook al weken binnenshuis zijn staart alleen nog maar uit de krul, hangend als de staart van een DH zeg maar. Of dat nou ook door zijn zenuwen komt, of dat hij dat doet omdat hij zich zo rot voelt....
Alleen als ik roep "koekiessss", of hij even een kort speelmomentje heeft, of er bezoek komt, dan schiet hij weer in de krul.
Manneke toch
