We zijn net terug van de echo en het was niet bepaald goed allemaal. :N:
Anouk heeft een ernstige aortastenose; de DA is dik een uur met haar bezig geweest; heeft verschillende metingen gedaan en het was allemaal niet zo best. Het enige pluspunt is dat ze nog helemaal geen klachten heeft. Ze krijgt nu een beta -blokker om te zorgen dat het drukverschil tussen het hart en de rest van het lichaam ( is nu 8, hoort 2 te zijn!! ) :N: niet te groot wordt. Terug naar 2 zullen we hem niet krijgen, maar hij moet wel lager worden dan 8. De kans bestaat dat ze zomaar dood neervalt; dat kan over een maand, dat kan ook over 5 jaar; daar is niets van te zeggen. Ze heeft ook kans om bloedpropjes te gaan ontwikkelen die dan zo naar haar hersenen kunnen schieten, waardoor ze ook zomaar dood kan gaan. Al met al; het ergst denkbare scenario dus......
Ik moet dit allemaal eerst een plekje geven; ik moet het wegstoppen achter een deurtje ergens in m'n hoofd, want het mag niet mijn (en ook haar) leven gaan beheersen. Ik moet gewoon blijven doen wat ik altijd met haar deed en haar niet beperken; en als het ergste dan gebeurt, kunnen we in ieder geval zeggen dat ze het fijn heeft gehad bij ons.
Ik moet ook de fokker nog bellen omdat het een genetische afwijking is, die de rest van haar nest ook kan hebben.
Nu ga ik even bijkomen en het allemaal laten bezinken; de DA heeft benadrukt dat ze er ook oud mee kan worden en daar moeten we dan een schietgebed voor doen. Het lijkt of ik dit allemaal zo koel opschrijf, maar sinds half 12, toen we naar buiten kwamen na de echo, heb ik al menig traantje gelaten.
Ik voel me walgelijk, maar Anouk voelt zich goed en die weet niet wat ze heeft. Ik ga haar schandelijk verwennen en ondertussen wil ik alleen maar heel hard
Groetjes
Ellen en een stevige poot van Anouk (die nu helemaal uitgevloerd is door alle opwinding van vanmorgen)