Ik was hem lekker aan het uitlaten en Beetle liep lekker los. Hij kan bij een stukje beneden lopen en ik besloot daar niet te gaan lopen omdat het giga modderig is daar beneden maar ik dacht, ach laat Beetle maar, die kan dadelijk wel onder de douche.
Ik hield hem goed in de gaten en op een bepaald moment zag ik ook ineens een knalrood pootje. Ik schrok mezelf helemaal het apelazarus maar dacht nog: misschien heeft hij wel in een dood dier gestapt (helemaal niet logisch bij nader inzien want dan was hij daar gegarandeerd gebleven om te smullen) maar ik riep hem dus bij me om goed te kijken, meneer kwam uiteraard niet meteen
maar na een 3tal roepen gelukkig wel.Ik keek naar zijn pootje en zag het bloed uit een wond sijpelen op de grond, ik twijfelde niet, heb mijn broer gebeld die thuis was en gezegd dat hij de auto moest klaar zetten en de DA bellen dat wij eraan komen.
Ik heb Beetle in mijn jas gewikkeld (wit, was naderhand rood) en ben als een speer naar huis gelopen (niet gerend omdat Beetle dan heen en weer zou klotsen in mijn armen) in sneltreinvaart.
Mijn broer kwam mij tegemoet gelopen, hij vond het nog lang duren en had mij niet helemaal gesnapt aan de telefoon.
Maar goed, we waren thuis, snel Beetle zijn paspoort gepakt en in de auto heb ik zelf uiteindelijk de DA gebeld en gemeld dat ik eraan kwam met een hond met een bebloed pootje.
Het bloed gutste er flink uit maar toen we bij de DA waren (denk binnen 5 minuten) was het gestopt.
We konden supersnel naar binnen en het leek erop dat we ook weer supersnel weg konden.
Het zag eruit als een klein wondje en de DA pakte zijn nietmachine om te nieten, Beetle gaf geen sjoege toen er werd geniet, de DA legde nog uit dat het wel dik was en dat ik goed in de gaten moest houden of het niet dikker zou worden want dan moest ik linea recta terug, maar terwijl de DA dit zei zag hij het al dikker worder. Oftewel het bloed bleef komen en zich ophopen.
Hierop zei de DA al snel dat hij het niet vertrouwde en Beetle, ondanks zijn nog jonge leeftijd, toch onder narcose wilde brengen zodat hij goed kon kijken, wonder boven wonder kon ik nog helder nadenken haha.
Ik was wel even in shock toen hij dit zei en kon mijn tranen toch echt niet bedwingen. Maar de DA stelde me gerust, het is niks, hij gaat gewoon even slapen en ik verwacht niet dat het lang duurt.
Nou ik ben bij mijn ventje gebleven tot hij sliep en ik 100% zeker wist dat hij weg was, zijn pootje was trouwens inmiddels alweer gaan bloeden.
Ik ben samen mijn broer in de wachtkamer gaan zitten toen de DA de wachtkamer in kwam om te zeggen dat hij nu ging opereren.
Toen zijn mijn broer en ik maar naar huis gegaan omdat het wel een uurtje kon duren en ik was wel toe aan een douche, ik zat zelf ook helemaal onder de modder en het bloed dus het werd wel tijd.
Aardig trillerig kwam ik thuis, denk je een lekkere wandeling te maken, ligt je schatje ineens bij de DA om geopereerd te worden.
1,5 uur nadat ik thuis was werd ik gebeld, ik wilde net zelf al gaan bellen want ik vond het zo lang duren.
Het was de DA om te vertellen dat Beetle alweer wakker aan het worden was maar dat het niet zo was gegaan als hij had verwacht.
Hij dacht, klein wondje, even klein knipje erin, goed schoonmaken en dicht maken maar dat was dus niet zo, het bleef bloeden en bloeden en hij kon niet zien waar het vandaan kwam, dus het kleine wondje wat Beetle had werd steeds groter gemaakt om maar beter te kunnen kijken, ondertussen was Beetle alweer wakker geworden omdat het een lichte verdoving was, nieuwe gekregen en verder zoeken. Bleek het dus een slagader te zijn die aan het bloeden was, die aardig diep zat.
De DA zei al, ik heb gevloekt en gevloekt tijdens de operatie maar hij is nu weer dicht en alles is goed.
Een half uur later mocht ik hem ophalen, wat een opluchting!
Eerst alle kosten e.d. afhandelen bij de balie, AB en pijnstillers meegekregen en toen mocht ik hem eindelijk ophalen!
Mijn kleine lieve dappere ventje lag al te wachten.
De assistente zei nog, hij werd net wakker en toen kwam er iemand binnen lopen en begon hij al meteen te kwispelen
Hij is gisteren nog de hele dag aardig duf geweest, nou ja avond, het was 5 uur toen ik hem ophaalde, en hij heeft vannacht heerlijk bij mij in bed geslapen.
Zijn pootje gebruikt hij alweer gewoon en hij heeft een kap om zodat hij er niet aan kan zitten.
Hij neemt hem allemaal maar voor lief, de schat.
Over 10 dagen mogen de hechtingen eruit, voorlopig krijgt hij 3 keer per dag AB voor 1 week en 2 keer per dag een kwart pijnstillers, voor 6 dagen.
Ik ben me gisteren helemaal lam geschrokken, het bloed bleef maar komen en ik blij dat de DA, in overleg met mij, heeft besloten om hem te opereren, toch de goede keus geweest!
Hij ligt nu heerlijk te slapen naast me, ik verlies hem niet meer uit het oog, hij mag niet meer los lopen waar hij gisteren liep want wat het is geweest weet ik niet en de DA ook niet, maar het moet behoorlijk scherp zijn geweest en hoog, want de wond zit bij zijn knie.
Ik heb de gemeente op de hoogte gesteld van dit gebeuren in de hoop dat ze gaan uitzoeken wat er ligt of in elk geval een waarschuwingsbord neerzetten voor andere hondenbezitters want het is een druk bezet uitlaatgebied.
Voorlopig kom ik er toch ook niet meer met Beetle, hij mag geen lange wandelingen maken, de komende 10 dagen.
Maar vanmiddag trek ik mijn kaplaarzen aan om zelf op onderzoek te gaan.
Het enigste wat ik kan bedenken is dat er bierblikjes e.d. liggen waar hij zich mogelijk aan verwond heeft.
Maar goed, Beetle is weer thuis, gezond en ik mis weer 10 jaar van mijn leven
Ik ben ontzettend blij met mijn broer, die zo snel klaar stond en met de DA voor het snelle handelen, echt helemaal top
Was niet ernstig, maar het heeft een maand geduurd voordat het genezen was. Nu is het nog steeds een kale en roze gelikte plek.
