Die leeftijdskoppeling heb ik niet verzonnen en ergens zal er best een kern van waarheid in de leeftijdskoppeling zitten, want dat zien we maar al te vaak op het epilepsie-forum.Inge O schreef:
je begrijpt mijn opmerking verkeerd - wat jij nu meldt wist ik op zich wel, maar ik bedoel dat het dan nog een soort van kunstmatige arbitraire indeling blijft. want juist door die leeftijdskoppeling is het een beetje te voor de hand liggend : bij honden boven de vijf jaar zal je sowieso sneller een andere fysieke afwijking vinden, maar wie bewijst dan dat die epilepsie daardoor veroorzaakt werd? dat zou je alleen kunnen bewijzen als die epilepsie zou verdwijnen na behandeling van de andere kwaal - maar gezien dat vaak onvoldoende mogelijk is ís er dus geen bewijs voor het feit of die epilepsie wel degelijk secundair is, of gewoon toevallig naast een ander probleem voorkomt (en dus primair is).
Bovendien heb ik "ongeveer" bij de leeftijden gezet en dat heb ik niet voor niets gedaan.
Wat ik ook vaak zie is dat honden die epilepsie krijgen, zeker voor 50% herplaatsers zijn. Oké, daar is geen wetenschappelijk bewijs voor, maar het valt wel op.
Als er dan al (boven de vijf jaar) een oorzaak gevonden wordt bij onderzoek en de epileptiforme toevallen verdwijnen na behandeling, dan is het toch duidelijk dat we in zo'n geval niet spreken over primaire epilepsie? Anderzijds zou ik (voorzichtig) blij zijn met een oorzaak die te behandelen is, want het leven met een hond die primaire epilepsie heeft is moeilijk Inge. Ik spreek uit ervaring en ik ben door schade en schande wijs geworden op dit gebied. Ik weet wat een vreselijke aandoening het is, ongrijpbaar, onvoorspelbaar en juist als het goed lijkt te gaan, dan gaat het radicaal fout. Deze aandoening beheerst je hele leven en ik wens dit zelfs m'n ergste vijand niet toe. En ja, natuurlijk zijn er ook andere ernstige ziektes zoals kanker, maar dat is aantoonbaar en vaak voorspelbaarder. Een hond met epilepsie kan oud worden (net zo oud als een gezonde hond), maar het kan ook zo zijn dat het zomaar in één keer is afgelopen.
Bij Megan hebben we ook altijd gedacht dat haar epilepsie primair was. Ze kreeg een paar dagen voor haar tweede verjaardag haar eerste toeval. Uit bloed- en neurologische onderzoeken kwam alleen dat ze zo gezond was als een vis. Dus dat beeld klopt perfect bij het primaire plaatje.
Op zich raak je dan "ingesteld" op een bepaald toevalspatroon dat een hond vertoond, dat was bij Megan gemiddeld één keer in de 3 weken een cluster van 2 of 3 stuks.
En toch ging het, ondanks een hoge dosering AED's die Megan kreeg, fout eind april. Ik heb daar met 4 dierenartsen en 1 specialist over gesproken en allemaal twijfelen ze eraan of de epilepsie van Megan nou wel zo primair was.
Ook wordt er gedacht aan een hersenbeschadiging die in de laatste cluster heeft plaatsgevonden, maar helaas zullen we daar nooit achterkomen.
Bij dit soort vage symptomen heb je dus helemaal gelijk als je zegt dat de grens van primair en secundair heel moeilijk aantoonbaar is.
We zijn er deze week 5 keer geweest en 2 keer kreeg hij zo'n 'aanval'. 
.
- en al helemaal ook niet het feit dat het zo kortdurend is en daarna ook totaal voorbij (maar dat vind ik bij alle mogelijke scenario's vreemd, behalve eventueel bij partiële epilepsie-aanvalletjes).
.
