Nou, Bono is weer thuis en nog héél erg suf. Maar hij is er tenminste weer!
Vanmiddag om 12:00 uur kon ik bellen hoe de operatie gegaan was, maar toen was de dierenarts hem nog aan het dichthechten. Om 13:00 uur kon ik weer bellen. Toen was Bono wakker aan het worden en tilde hij af en toe zijn hoofd op. De operatie was in elk geval goed gaan. Tegen half vier kon ik hem ophalen.
Toen ik om half vier bij de dierenarts kwam, was hij net bezig met het dichthechten van een spoedkeizersnede, dus ik moest even wachten. Ik mocht wel bij Bono, maar die wist ook niet dat hij leefde, volgens mij.
Hij was wel heel zielig, hoor. Maar, als ik ophield met knuffelen, kreeg ik wel een poot van hem of ik wel even door wilde gaan met knuffelen! Toen de dierenarts de kat dichtgehecht had, kwam hij de operatie doornemen met mij. De onderste kruisband was inderdaad al vrij ver ingescheurd. Deze was, zonder operatie, zeker afgescheurd binnen afzienbare tijd, volgens de dierenarts. Bono heeft nu een kunstkruisband gekregen.
De komende tien dagen mag Bono zijn achterbeen absoluut niet gebruiken. Dan moeten de hechtingen er uit en mag ik het lopen oorzichtig op gaan bouwen.
Vanavond mag hij weer wat eten, maar ik heb niet het idee dat hij daar toe in staat zal zijn vandaag.
Ik ben blij dat mijn ventje weer thuis is, maar ik zie de eerste dagen wel met angst en beven tegemoed. Ik ben benieuwd hoe de eerste keer op staan gaat en vooral ook: wanneer die keer is.
.
Mart dogloos, Hughy en Lemon in mijn herinnering
