Eergisteren wilde Malu niet meer eten en ook lopen werd moeilijk, de dierenarts vermoedt dat de tumor tegen een zenuw van haar achterpoot aan duwt en dat lopen daarom moeilijk wordt. Nu gaan we maandag voor een week naar Texel en ik wilde haar nog heel graag mee nemen. Ik heb gisteren dus een bus met Rimadyl meegekregen, maar vanochtend wilde ze niet mee wandelen en wilde ze haar brokken ook niet. De Rimadyl heb ik met een stukje ham weten te geven, want dat at ze dan nog wel.
Dus nu moet ik beslissen of ik het volgende week nog ga proberen met de Rimadyl, of dat het nu genoeg is. Het moeilijke is dat het op en neer gaat. Ze kan bijvoorbeeld niet meer op bed springen, maar als ik haar er op til ligt ze nog prinsheerlijk te snurken. En dinsdag heeft ze nog een half uur los gelopen in het bos, het ging niet heel snel, maar ze vermaakte zich nog wel.
Eén ding weet ik in ieder geval zeker, het moet bij Malu niet te lang duren, want dat heeft ze niet verdiend.













