Ik heb intacte reuen nooit met intacte reuen laten spelen. Dat komt omdat ik denk dat bij twee intacte reuen het spel nooit echt om het spelen gaat. Het kan wel hoor, je hebt er wel die echt in het spel opgaan. Wat ik echter veel vaker zie is dat het een soort van tandeloos machtsspelletje wordt. "Lekker rennen, beetje duwen, beetje te hard beuken en een beetje tegen mekaar opspringen"
Ik vind dat niet echt spelen maar meer een inleiding tot het echte bepalen wie de sterkste is. Als dat in het duwen duidelijk wordt is dat prima maar de situatie blijft meestal wel wat ontvlambaar. Komt er eten, een balletje/stok of een teef in het spel dan kan de boel nog omslaan naar de verkeerde kant.
Eigenlijk geef je twee reuen die normaal nooit problemen veroorzaken de kans problemen te maken als je ze maar lang genoeg vrij met mekaar laat omgaan.
Reuen spelen met teven en bekende reuen en teven spelen met teven en reuen als ze dat kunnen, anders alleen met reuen. Dat zorgt ervoor dat je hond heerlijk en echt kan spelen zonder kans op ongelukjes
Het is in de aard van het dier hond niet echt gecharmeerd te zijn van soortgenoten buiten de roedel van hetzelfde geslacht. Veel honden hebben dat kenmerk niet meer zo duidelijk maar de kans dat het wel een keer de kop op steekt is groot. Eenmaal een vechtersbaas zorgt ervoor dat de kans groot is dat het vaker gaat gebeuren.
Wuilus mocht alleen spelen met grote dominante ongecastreerde reuen. Die kwam ik toch wel meerdere keren in de week tegen en dus had ze regelmatig leuk contact met andere honden zonder dat er ooit ruzie van kwam. Gecastreerde reuen en teven liep meestal uit op een machtsspelletje als ik het maar lang genoeg liet duren.

Daar paste ik dan dus maar voor
