Dit had ik in een inmiddels ver verleden (2 á 3 jaar) met boris ook toen net alles goed ging en we gewend waren aan elkaar (na 5 maanden) ging hij mank lopen. Uitslag: zware HD, vijf extra botten in zijn poot en artrose) nu hebben we eindelijk sinds ruim een jaar de juiste medicatie voor hem en loopt en speelt hij weer geheel pijnloos (metacam en sasha's blend).
In het begin was het door de DA ook: mag niet meer los lopen en ook niet los in de tuin, want dan gaat hij vliegen/rennen. Logisch natuurlijk dat een gestoorde boxer van 3,5 jaar die ruim 5 maanden in een kennel had gezeten zonder al te veel te doen neurotisch was. Maar de DA zei het dus ik het uitvoeren. Na twee weken had ik een valse hond in huis (echt waar!!!!) hij viel uit naar mensen en niets was meer goed.
Nu eigen plan getrokken. Gewoon los laten en nog meer onder appél zetten. Dit heeft hoofdbrekens en vele manke poten gekost, maar is helemaal gelukt. Hij zal niet meer zomaar gaan vliegen en loopt bijna altijd los.
Ik bedoel maar: als je hond behoefte heeft aan beweging geef het gewoon, anders zal hij (in jouw geval) misschien nog onzekerder worden. Doe het allemaal alleen met mate en bouw het langzaam af. Hij weet niet wat hij heeft misdaan en opeens wordt zijn favo spel niet meer met hem gespeeld, hij snapt er de ballen niet meer van! Geloof me: beter langer pijn en pijnstilling dan een hond die zichzelf niet meer kan zijn! Hier heb ik ook voor gekozen en ook voor het feit dat de bal (waar hij ook dol op is) niet meer mag en ik dus bijna niets meer met een bal doe (hij loopt er wel in zijn eentje met te klungelen) en meer doe aan gehoorzaamheid wat hij wel mag (op zitten en veel opnieuw gaan liggen na) Doe oefeningen zoals staan en blijf, tussen door je benen lopen. Staand poten geven (kan je naar vanalles uitbreiden), achteruit lopen (zal niet kaarsrecht gaan, dat doet dan pijn), rollen, twisten e.d.
En omdat hij zo onzeker is zou ik veel met de clicker gaan werken. Daar kan je precies op het juiste moment mee belonen en hoeft hij helemaal niet onzeker te zijn of hij het wel goed doet
