Ik heb echt wel het idee dat hij door de glucosamine is opgeknapt. Voornamelijk in de zin dat hij sindsdien zich niet meer terugtrekt en echt weer vrolijke Moosie is.
Wat ik minder vindt is dat ik toch het idee heb dat hij ergens last van heeft. Hij heeft af en toe dat hij duidelijk moeite heeft met springen. 8 van de 10 keer merk je er helemaal niks aan, en dan opeens staat hij te twijfelen om op de bank of op bed te springen. Hij maakt dan eerst een paar keer van die twijfelende afzet-hupjes, en daarna springt hij dan wel.
Verder merk ik dat hij na zo'n 2 uur loslopen het laatste stuk gaat sjokken. Dat is vreemd, omdat Moos dat toch echt wel gewend is, en tot voor kort ook gewoon vrolijk het laatste stuk hupste en rende. Dat sjokken is er heel langzaam ingeslopen, want als ik terug ga denken doet hij dat al wat langer, maar nu begint het echt op te vallen. Ik merk ook aan mezelf dat ik de laatste tijd tussen neus en lippen door aan het einde van de wandeling opmerkingen ga maken van "ben je moe Moos?". Of iets in die trant. (ja, ik weet het, slaat nergens op
, maar van de week hoorde ik dat mezelf zeggen en toen realiseerde ik me dat dat iets van de laatste tijd is).En vanmiddag wilde ik hem in een bepaalde positie leggen (met zijn rug wat krom) omdat hij nogal onhandig op schoot lag, en toen stribbelde hij eerst onwijs tegen (wat hij normaal niet doet als je hem verlegd) en begon daarna heel onderdanig mijn mond te likken. Net alsof ik hem pijn deed, of hem zich ongemakkelijk liet voelen ofzo
Dus nu vraag ik me af of ik toch nog maar eens met de da zal overleggen om foto's te maken. Eigenlijk wilde hij dat pas doen als Moos weer een keertje omviel en niet meer kon lopen, en ik wil Moos ook niet de stress van het foto's maken bezorgen als het niet echt nodig is. En het eventuele roesje vind ik ook niks...
Maar aan de andere kant; ik wil ook niet dat er iets is waar we wat aan moeten doen, en ik dat niet weet omdat er geen foto's gemaakt worden...
