Dante, het lijkt een beetje beter te gaan (afkloppen!)

[Moon]

Al vanaf maart heeft Dante last van een spierblessure in zijn achterpoot. Het begon met mank lopen en na veel onderzoeken (foto's, orthopeed, MRI-scan) en maanden later was duidelijk wat er aan de hand was. Behandeling bestond uit rust en medicatie (Rimadyl). Een week of vier geleden mocht ik de Rimadyl halveren maar prompt liep hij de volgende dag weer mank . Ik moet eerlijk zeggen dat ik toen erg down was en weinig hoop had op herstel (dierenarts had gezegd dat het bij sommige honden nooit herstelde). Ik was toen ook boos en opstandig over al die mensen met honden in de buurt die ws. niet eens het verschil zouden merken als hun hond zoiets zou krijgen (die hondjes krijgen hun leven lang niet meer dan aangelijnde wandelingetjes van 10 min.)

Maar vrijdag j.l. weer Rimadyl gehalveerd en volgende dag niet mank en nu nog niet! Ik juich nog niet maar ben heel voorzichtig blij . De fysiotherapeut was erg blij . Heb nu van haar een heel schema gekregen hoe nu verder. Het wordt heel voorzichtig opgebouwd. Eerst nog twee weken op halve dosis Rimadyl en dan pas beweging gaan uitbouwen met 5 minuutjes (hij mag nu 10 min. aangelijnd). Mag beslist geen gekke capriolen maken; moet dus aangelijnd blijven.

Ik vind het nu wel helemaal moeilijk worden om het geduld op te brengen, maar we hebben geen keus. Heb mezelf dus streng toegesproken (als de verleiding om hem los te laten erg groot werd).
Ik denk dus dat het eerder maanden dan weken worden eer hij weer een beetje 'honds' leven krijgt. Maar met iets langere wandelingen kunnen we het ook weer wat meer afwisselen.

Dus al met al ben ik toch wel een stuk optimistischer dan een tijdje geleden!

Groetjes, Marijke

[ranetje]

Ik ben een beetje optimistisch met je mee Marijke
Hou je taai hé! Hij komt dan vast weer goed

[Hutsje]

aaahhh, wat een positief nieuws eindelijk, marijke . ik moet je bewonderen dat je het zo lang volhoudt (het stilhouden van dante dan), dit zou ik één van de aller-, allermoeilijkste dingen vinden, hoop heel erg dat ik er nooit toe gedwongen word, maar weet dan zelfs nog niet of ik het op die manier vol zou houden.

Dat ben ik helemaal met je eens! Is het geen goed idee om hem te laten zwemmen trouwens?

[Natas.]

Wat fijn dat je nu wat verbetering ziet!

Man oh man wat lijkt het me moeilijk om je hond zo lang in die mate rustig te moeten houden, petje af.

[Moon]

Nou jullie hebben geen idee wat het me gekost heeft en nu nog! Boosheid, opstandigheid en veel tranen. Mijn dochter zei laatst dat ze zich zorgen maakte omdat ze me vaak zo depressief vond.
Ik heb lang geaarzeld of ik aan zo'n energieke hond zou beginnen omdat ik geen rijbewijs heb en in de stad woon. Toen we er toch voor gingen (omdat ik hopeloos verliefd was geworden op de Bracco ) heb ik mijzelf bezworen dat ik mijn hond zou geven wat hij nodig had. Tot j.l. maart is er geen dag voorbij gegaan of we gingen er op uit met de fiets (Dante er naast) of ov. Wandelingen en trainingen. Dat laatste, het trainen (jacht/apporteertraining) bleek niet alleen noodzakelijk maar vond ik ook nog eens ontzettend leuk (behalve af en toe als die @#*-hond er weer eens van door ging ) en verslavend . Het wandelen idem dito.
Dus, vooral in het begin, had ik ook last van schuldgevoel tegenover Dante. Slaat nergens op natuurlijk maar het is zo rot dat je een hond niet uit kan leggen waarom zijn fijne leventje ineens zo drastisch verandert. Bij het wandelen ging hij bijv. bij het veldje in de buurt spontaan zitten en mij aankijken, zo van 'zie je dan niet dat ik netjes zit, stommerd, je vergeet mijn riem af te doen', dan scheelde het niet veel of ik stond buiten op straat te janken
Of in huis moest ik hem negeren terwijl hij met een blije kop kwispelend voor me stond met een speeltje in zijn bek. Nu doet hij dat soort dingen niet meer, dat maakt het voor mij makkelijker.

Het enige voordeel; voor het eerst in zijn leven is Dante mooi op gewicht . Altijd, zelfs als pup al, was hij aan de magere kant. Na vakantie's, waarbij hij nog meer beweging kreeg dan normaal, was hij soms echt bottig en kostte het me de grootste moeite om er wat meer 'vlees' aan te krijgen. Hij is nu 1,5 kilo aangekomen!

Nou het is wel een klaagverhaal geworden hè , sorry daarvoor!
Maar behalve de echte hondenmensen begrijpen weinig mensen in mijn buurt dat ik het er zo moeilijk mee heb. Vooral de 'rondje om de vijver lopers' wier hond zelden of nooit de wijk uitkomt, zeggen beleefd 'ja, ja' maar zien natuurlijk geen verschil met hun eigen hond
En als ik sommige verhalen in deze hoek van het forum lees zeg ik tegen mijzelf dat dat toch echt veel ergere dingen zijn, maar dat zegt mijn verstand, nu mijn gevoel nog

Dus wat ik eigenlijk wilde zeggen met deze hele litanie is dat het helemaal niet zo knap van me is maar dat het me ontzettend veel moeite kostte en nog (want gek genoeg went het maar niet). Maar ik had geen keus; als ik me niet aan de regels had gehouden zou Dante zeker invalide door het leven hebben moeten gaan. Ook op deze manier was het niet gezegd dat hij zou herstellen maar had hij in ieder geval een kans. En het lijkt er nu op dat dat gaat lukken...
Nogmaals excuses voor het hele lange verhaal maar als ik er eenmaal over ga 'praten'

Gr. Marijke

[cloris]

Nou ik ben heel blij dat er weer wat positiever nieuws is hoor, en een klaagverhaal wil ik het niet noemen
Ik hoop dat Dante's herstel zich nu goed gaat doorzetten zodat jij straks weer heerlijk kan genieten van een loslopende en spelende Dante maar ik vind het wel weer eens tijd voor wat Dante Fotos hoor

[LongFields]

Ik vind het zeker geen klaagverhaal Marijke, je hebt het de afgelopen maanden gewoon erg moeilijk gehad. Ik kan me je wanhoop ook echt voorstellen.

Heel erg fijn dat het nu eindelijk de goede kant uit lijkt te gaan!
Ik juich vast heel voorzichtig voor jou en Dante.
Je doorzettingsvermogen is iets waar ik enorm veel bewondering voor heb trouwens.

[Moon]

Is het geen goed idee om hem te laten zwemmen trouwens?

Nee; was toch een te heftige beweging voor de aangedane spier (tussen bekken en dijbeen). Alleen tijdens de hittegolf mocht ik hem af laten koelen in het water (stiekum per keer één maal het balletje gooien ).
Maar de FT heeft al aangekondigd dat dat wel een van de eerste dingen is die hij mag/moet doen bij de revalidatie. Ook naast de fiets lopen zal hij vrij snel mogen; eerder dan loslopen (risico van gekke bokkensprongen). De FT heeft me al een heel schema gegeven voor de opbouw van het fietsen. Nu nog even geduld voor we mogen beginnen

[Moon]

ik kom nu wel met een hele moeilijke vraag, marijke, maar kan me niet voorstellen dat ze al niet tig keer ook door jouw hoofd gegaan is, dus stel ze toch maar : heb je voor jezelf al uitgemaakt wat je verder gaat doen/niet doen mocht hij tijdens de revalidatie toch weer hervallen?

Inge; ik weet het eerlijk gezegd niet (ik wil er heel kinderachtig ook eigenlijk niet aan denken, maar deed en doe dit dus wel). Gedurende deze periode zijn er allerlei dingen door mijn hoofd gegaan. Zelfs inslapen :N:
Ik denk dat ik hem (na allerlei overleggen met deskundigen) op pijnstillers wil zetten en hem weer laten doen wat hij wil. Zou dit niet kunnen dan is een leven zoals hij de afgelopen maanden gehad heeft voor mij geen optie. Dan zou ik denk ik (hoe krijg ik het uit mijn toetsen) sterk denken aan inslapen.
Een hond zoals hij zijn leven lang aan de lijn kan niet vind ik...
Mijn God, maar ik zou helemaal gek worden denk ik..... (zit nu al weer met tranen). Hoe denk jij daar over?

[Moon]

En nog een keer zoveel maanden aan de lijn? Is denk ik ook geen optie; dit vond ik al op het randje van wat je een hond aan kan doen (mijn hond dus hè, voordat allerlei mensen hier boos op reageren). Ik ben er in ieder geval op tegen om met Dante aan 'medical shopping' te gaan doen. Hij is zo'n gevoelig hondje en bang voor al dat gedoe. Zou het gevoel hebben heel egoïstisch bezig te zijn. Zo moeilijk allemaal.......
Wil graag eerlijke meningen hierover horen.

[Moon]

Ik denk dat ik hem (na allerlei overleggen met deskundigen) op pijnstillers wil zetten en hem weer laten doen wat hij wil.

zo exact dacht ik er ook over - het doet me al plaatsvervangend pijn te denken dat jullie nóg een keer zo'n hele rotperiode door zouden moeten .
zal vast niet nodig zijn, maar als, als.....dan mag dante toch gewoon weer hond zijn, zo goed als hij kan. en dat inslapen, dat is nog heeeeeeeeeeeeeeeel ver weg hoor, ben je nou helemaal .

Maar waar ik nou zo over tob , stel dat de klachten weer terug komen, de deskundigen (orthopeed en FT) zeggen dat met rust houden het weer helemaal goed kan komen (alleen mijn eigen dierenarts gaf aan dat dat soms niet lukt). Ben ik dan tegenover Dante niet verplicht om dat toch nog een keer te proberen? Mijn man had het al veel eerder op willen geven (het rust houden) maar omdat Dante nog zo jong is (nog geen 5j.) wilde ik toch doorzetten om te werken aan volledig herstel; omdat daar toch kans op is.

Wat ik mij nu wel afvraag, na jouw (en jullie) reactie's; wat zouden jullie gedaan hebben dan? Zouden jullie niet die rust gehouden hebben ? Ik vond dat ik geen keus had Hoe moeilijk het ook is/was. Was Dante 10 jaar geweest dan had ik het ws. niet gedaan en gekozen voor verder leven met pijnstillers (weet ik niet zeker natuurlijk, maar zo kijk ik er nu tegenaan).

En wat dat inslapen betreft; naar mijn mening kan psychisch leed ook voor honden een reden zijn om in te laten slapen. Een leven zoals de afgelopen maanden vind ik toch wel psychisch lijden (nogmaals voor mijn hond).
Ik ben wel benieuwd naar andere meningen..

Gr. Marijke

[Moon]

Wat ik mij nu wel afvraag, na jouw (en jullie) reactie's; wat zouden jullie gedaan hebben dan? Zouden jullie niet die rust gehouden hebben ? Ik vond dat ik geen keus had Hoe moeilijk het ook is/was.

jawel, ik vind wel dat je het op die manier het beste hebt aangepakt . vraag is in mijn geval alleen of ik het zelf zo had gekund .
of je 'verplicht' bent tot nog een poging? hmmmm, je bent helemaal niks verplicht, want wat je ook doet, je doet het voor zijn goed, en 'zijn goed' bestaat uit een fysiek én een mentaal gedeelte . ik persoonlijk denk dat het bij spier- en peesproblemen enorm moeilijk blijft om een juiste diagnose te stellen, en bijgevolg dus ook om een juiste prognose aan te geven - of dante dus bij de groep behoort waarbij het 'zou horen goed te komen' valt denk ik toch heel, heel moeilijk te voorspellen, dus zo kan je jezelf wel steeds iets blijven verwijten . ik denk dat (voor mij iig) de grens ligt waarbij het, alle vraagtekens in acht genomen, niet goed meer voelt om de nadelen te dragen tov. de 'eventuele' voordelen, en die grens is bij mij relatief snel bereikt.

Ja misschien blijf ik wel teveel hangen bij 'het helemaal goed komen'.
Maar ik ben ook een beetje bang gemaakt doordat gezegd werd dat een pees ook kan afscheuren (als er nu al een scheurtje in zit) en dat dan de hele poot verlamd kan raken. Ik denk dat het voor jou iets makkelijker is om beslissingen te maken omdat je zelf bij de deskundigen behoort
Ben dus ook wel blij met jouw 'nuchtere' kijk op de dingen! Ondanks mijn leeftijd voel ik me tamelijk onzeker hierin en lijkt de verantwoording voor een ander wezen steeds zwaarder te wegen (niet dat het me zwaar valt hoor )
Ik ga het nu gewoon van me af zetten en mocht het weer mis gaan dan gooi ik het gewoon weer 'in de groep'. Niet dat iemand anders kan zeggen wat ik moet doen, maar het kan mee wegen

Gr. Marijke

[Moon]

Maar ik ben ook een beetje bang gemaakt doordat gezegd werd dat een pees ook kan afscheuren (als er nu al een scheurtje in zit) en dat dan de hele poot verlamd kan raken.

zeiden die da's dat ?

Ja! Indien hij weer hele gekke capriolen zou gaan uithalen voordat het hersteld is.. Kan dat niet volgens jou?
Was trouwens wel het zwartste scenario hoor. Maar toch :N:

[Moon]

Hoi Inge,

Ik heb even een denkpauze genomen, vandaar dat het antwoord even op zich liet wachten. De mogelijkheid van amputatie is (heel dom eigenlijk) nooit bij me opgekomen. Bij al dat piekeren is er een soort tunnelvisie ontstaan van beter worden/ normaal leven met medicatie/inslapen. Dit geeft dus toch weer andere perspectieven.. (hoewel :N: :N: ). Goed om er zo over te 'praten'. Wel confronterend, maar ik word zo wel gedwongen over alle opties na te denken en het niet weg te schuiven zoals ik geneigd ben te doen..

Wat ik me wel afvraag; ik lees tussen de regels door dat jij ervaring hebt met dit soort blessures en dat dat meestal niet goed komt? Kan heel goed zijn dat ik door mijn overgevoeligheid wb dit onderwerp dingen zie die er niet zijn . Maar, hoe pijnlijk ook, ik weet liever wat me te wachten staat omdat dat van groot gewicht kan zijn bij het nemen van beslissingen!

Als anderen zich ook in deze discussie willen mengen, dan graag! Ik vind het fijn om diverse meningen te horen! Vooral wb. het eventueel verlengen van de rusttijd van Dante, ik heb al zo'n beetje besloten dat niet te doen maar ergens zit nog een klein twijfeltje.

Gr. Marijke

[Moon]

Wat ik me wel afvraag; ik lees tussen de regels door dat jij ervaring hebt met dit soort blessures en dat dat meestal niet goed komt?

nee, zo zwart-wit is het dus zeker niet . maar peesblessures zijn wel een stuk moeilijker dan spierblessures, en zeker dan bot/gewrichtsletsels. heeft met de doorbloeding te maken - pezen zijn heel weinig doorbloed en herstellen dus traag, en ook vaak niet volledig. waar je bv. na een botfractuur mag verwachten dat de fractuurplaats nog sterker wordt dan vóór de fractuur, is dat bij pezen eerder het tegenovergestelde, er is dus sneller kans op hervallen.

anderzijds : ik denk dat je ook misschien voor jezelf de lat niet te hoog mag leggen over welke pijn voor dante nog dragelijk zou zijn. ik heb de idee dat mensen, waarschijnlijk omdat je het niet aan een hond kan vragen, de pijn die een hond heeft meteen als zeer erg en zeer belastend ervaren. daar geloof ik (in het merendeel van de gevallen) niet zo in. kijk, als een hond echt jankt van de pijn, of een lidmaat niet of amper belast, dan heeft hij pijn, echte, zware pijn. maar bij 'gewoon' manken hoeft die pijn echt lang niet zo erg te zijn - ik neem aan dat jij op een leeftijd bent dat je ook lang niet altijd meer pijnvrij bent ? ik iig wel :N: .
voorbeeld : ik ben afgelopen weekend flink met de honden gaan lopen, en had pijn in mijn heupen. nu wéét ik dat ik dan niet moet gaan manken, want dan krijg ik geheid pijn in mijn rug , maar zo denkt een hond niet : die voelt iets, en reageert automatisch door minder belasten, manken dus. heeft die dan pijn? ja. heeft die dan erge pijn? nee, meestal niet. waarschijnlijk niet erger als ik aan mijn heupen/rug, en dat is een pijn die je liever niet hebt, maar absoluut kan verdragen (tenzij je een ontzettende zeur bent ).

dus zelfs al blijft dante niet vlekkeloos mank- en pijnvrij hoeft dat nog lang niet te betekenen dat het hem echt hindert toch? mensen zeggen dan 'wat is die hond hard voor zichzelf', precies alsof hij pijn zou verbijten, en niet zou tonen hoe erg het wel is. dat is nu iets wat dieren niet kunnen, want dat is veinzen. als een hond een letsel heeft, en ondanks dat letsel vrolijk zijn gangetje gaat, dan ís hij ook vrolijk, en dan is het pijnniveau absoluut redelijk en draaglijk.
zo denk ik er iig over .

Dit zijn de relativerende berichten die ik even nodig had, geloof ik.

Ik ben 53 en ja pijntjes hier en daar zijn idd. wel bekend (artrose-achtige verschijnselen in mijn rug). Goed te voelen als ik Dante weer in zijn fietskarretje een hellinkje op zeul
Toen alles bij Dante begon liep hij met zijn achterpoot opgetrokken maar de vorige keer dat ik de Rimadyl heb gehalveerd liep hij alleen 'kreupel', steunde dus minder op zijn poot. Op dit moment is er niets te zien..

Goh, wel een eye-opener hoor, die menselijke invulling van pijn bij een hond. Dat lucht wel op!
Over twee weken ga ik weer naar de orthopeed; ik voel me nu wat meer bestand tegen zijn drama-verhalen
Bedankt Inge!

[Moon]

Bedankt Inge!

met heel veel plezier gedaan, en dat plezier zal nog groter zijn als dante binnenkort weer mag gaan lopen en spelen .

Dan frequenteer ik misschien weer de rubriek 'gedrag' met wanhopige vragen zoals 'help, mijn hond komt niet als ik roep'

[Moon]

Bedankt iedereen, voor de goede wensen Zou ik haast vergeten na mijn zeer zware 'gesprek' met Inge.

Vanmiddag was het heel stil in het 'saaie' parkje (geen wild of iets dergelijks) geen andere hondjes en ik heb Dante lekker los gelaten. Samen 'op vleugeltjes' een kwartier gelopen . Dante luisterde geweldig (duh, geen wild te bekennen en ook geen loopse teven ) en heb even de zitfluit geprobeerd (zitten op afstand) en tot mijn stomme verbazing liet hij zich zonder bedenken op zijn achterwerk zakken (ik dacht dat hij dat na 5mnd. wel vergeten zou zijn).
Nu is het de kunst om me in te houden

Gr. Marijke

[Moon]

Nou mijn blije bericht was wat voorbarig.. Sinds zaterdag is het weer mis. Bij het opstaan poot echt opgetrokken, trekt wel snel bij na bewegen. Hoewel hij bij de eerste wandeling alleen stapvoets 4 poten gebruikt, in draf en galop trekt hij hem dan op. Als ik dit meld bij de FT of de orthopeed weet ik al wat ze zullen zeggen; weer streng regiem . In bovenstaande discussie leek het zo duidelijk; dat niet weer... Maar nu twijfel ik zo. Wel pijnstillers (maar loopt hij zich dan niet 'kapot') geen pijnstillers maar dan manklopen..
Ik ben echt weer in mineur nu..

Gr. Marijke

[Ari@ne]

Bah Marijke, wat een naar bericht. Ik kan me voorstellen dat je weer in mineur bent. Raad kan ik je niet geven, wel een voor jou en Dante.

[Moon]

Bah Marijke, wat een naar bericht. Ik kan me voorstellen dat je weer in mineur bent. Raad kan ik je niet geven, wel een voor jou en Dante.

Dank voor je knuffel. Ik verwacht ook niet echt raad, het is meer ventileren eigenlijk..

[Moon]

Mijn vorige Deerhound had een vergelijkbaar iets.
Ineens (met een maand of 11) vreselijk manken met een achterpoot. De DA gooide het op enostosis. Dat was het dus niet, want ze heeft haar verdere leven mank gelopen zonder dat ooit duidelijk is geworden wát het nou precies was.
Ik hèb wat foto's van haar waar ze op 3 poten staat met het vierde pootje er wat opgetrokken bij..
Ik heb de boel de boel gelaten en haar heerlijk haar gang laten gaan, rennen en vliegen dus. Na een rensessie was ze wel weer tijdelijk wat manker dan normaal maar dan gaf ik eventueel wat pijnstiller.
Ze is 9 jaar oud geworden en heeft genoten van haar leven.

Dat zijn nou verhalen die de burger moed geven . Maar ik ben zo'n twijfelaar , voel me ook zo verantwoordelijk.. Bijvoorbeeld; ik wilde weer heel voorzichtig gaan fietsen met hem. Maar dan kan hij dus niet bepalen wat hij doet. Wie weet doen die paar minuten (om te beginnen) hem al pijn . Ook waren wij gewend om lange wandelingen te maken; door de weeks minstens 1,5 uur, soms 's avonds nog een uur. Tussentijds wat trainen; jachttrainingsoefeningetjes en zo. In het weekend deden we vaak wandelingen van soms wel 4 uur. Ik weet dat hij zo'n hond is die maar door gaat, volgens mij kiest hij ervoor om te rennen en te vliegen door de pijn heen (zeker als er wildsporen te volgen zijn). Hoe pak je dat dan aan?

Ik geloof dat ik niet goed uit kan leggen wat ik bedoel ... Dan maar een concrete vraag; hoe zou jij in dit geval doorgaan? En gaf jij pijnstillers?

[Moniek B.]

Bah, dat is heel vervelend.. Ik ken het gevoel maar al te goed. Twee maanden geleden heb ik ook de knuppel in het hoenderhok gegooid en ben ik met vriendlief het gesprek aangegaan over Charly. Die liep op dat moment ondanks de pijnstillers zo mank dat ik echt vond dat we moesten gaan nadenken over inslapen.... Hij bleef mank lopen en kon niet verder dan 5 minuten los, dan liep ie nog erger mank dan eerst. En zijn vacht werd van de rimadyl zo uitgedroogd dat het net een donkere golden leek.. Dus echt niet goed in zijn vel.

Nu is het helemaal anders; hij rent en vliegt weer en kan minimaal drie kwartier los. En dat doen we nu twee keer per dag. Wat is er veranderd?
Acupunctuur... Hij krijgt binnenkort goudacupunctuur in zijn oor, maar totdat het juiste materiaal beschikbaar is, is hij een keer in de twee/drie weken op de punten in het oor geprikt. En met dit als resultaat. Hij loopt helemaal niet mank meer. Zijn twee keer daags een tablet rimadyl is afgebouwd naar een keer in de twee dagen een kwart tablet Previcox.. De eerste weken dacht ik; dit is toeval. Maar zijn situatie is nu zo'n twee maanden stabiel dus ik heb er vertrouwen in dat dit soort blijft.
Ik weet dat ik het eerder genoemd heb, de acupunctuur en ik wil je ook niet pushen hoor.. Maar misschien is het toch iets om in overweging te nemen..

Oh ja, voor de volledigheid: Charly heeft ED in beide ellebogen (maar liep rechts mank), lumbale sacrale instabiliteit en spondylose in de onderrug...

Knuffel voor je zelf en voor Dante. Het is waardeloos om je hond zo te zien en je zo machteloos te voelen..

[Moon]

Ik antwoord later, wil daar even wat meer tijd voor hebben dan ik nu heb..

Gr. Marijke

[Moon]

Bah, dat is heel vervelend.. Ik ken het gevoel maar al te goed. Twee maanden geleden heb ik ook de knuppel in het hoenderhok gegooid en ben ik met vriendlief het gesprek aangegaan over Charly. Die liep op dat moment ondanks de pijnstillers zo mank dat ik echt vond dat we moesten gaan nadenken over inslapen.... Hij bleef mank lopen en kon niet verder dan 5 minuten los, dan liep ie nog erger mank dan eerst. En zijn vacht werd van de rimadyl zo uitgedroogd dat het net een donkere golden leek.. Dus echt niet goed in zijn vel.

Nu is het helemaal anders; hij rent en vliegt weer en kan minimaal drie kwartier los. En dat doen we nu twee keer per dag. Wat is er veranderd?
Acupunctuur... Hij krijgt binnenkort goudacupunctuur in zijn oor, maar totdat het juiste materiaal beschikbaar is, is hij een keer in de twee/drie weken op de punten in het oor geprikt. En met dit als resultaat. Hij loopt helemaal niet mank meer. Zijn twee keer daags een tablet rimadyl is afgebouwd naar een keer in de twee dagen een kwart tablet Previcox.. De eerste weken dacht ik; dit is toeval. Maar zijn situatie is nu zo'n twee maanden stabiel dus ik heb er vertrouwen in dat dit soort blijft.
Ik weet dat ik het eerder genoemd heb, de acupunctuur en ik wil je ook niet pushen hoor.. Maar misschien is het toch iets om in overweging te nemen..

Oh ja, voor de volledigheid: Charly heeft ED in beide ellebogen (maar liep rechts mank), lumbale sacrale instabiliteit en spondylose in de onderrug...

Knuffel voor je zelf en voor Dante. Het is waardeloos om je hond zo te zien en je zo machteloos te voelen..

Ben altijd maar bang om mensen voor het hoofd te stoten. Is dus echt niet de bedoeling. Maar alternatieve geneeskunde is niet zo 'ons ding'. Ik moet zeggen dat als ik jouw soort verhalen hoor, ik nog wel geneigd zou zijn het te proberen. Maar mijn echtgenoot; daar hoef ik echt niet met acupunctuur aan te komen. Bovendien, kan ik mij niet voorstellen dat dit een helende werking heeft op pezen of spieren. Bij Dante is een bepaalde diepliggende spier geblesseerd en ws. ook de pees.

Heel erg fijn voor jullie dat het met Charly zoveel beter gaat! Jullie zijn echt door diepe dalen gegaan...

[Moon]

Het is toch nog steeds het dilemma waar ik mee zit. Ga ik nog door voor totale genezing (die niet gegarandeerd wordt) of laat ik hem gaan en veroordeel hem tot een leven met kreupelheid.

Vanmiddag zei iemand (alle hondenbaasjes in de buurt zijn zeer begaan) geef het een jaar. Dan heeft hij nog een heleboel jaren zonder pijn en ellende. Maar dat zou betekenen dat ik nog een half jaar Dante aan banden zou moeten leggen..

Ik pieker me suf..

Voor wie dit leest; beschouw het maar als hardop denken van mij; niemand kan die beslissing voor me nemen.

[Moniek B.]

Bah, dat is heel vervelend.. Ik ken het gevoel maar al te goed. Twee maanden geleden heb ik ook de knuppel in het hoenderhok gegooid en ben ik met vriendlief het gesprek aangegaan over Charly. Die liep op dat moment ondanks de pijnstillers zo mank dat ik echt vond dat we moesten gaan nadenken over inslapen.... Hij bleef mank lopen en kon niet verder dan 5 minuten los, dan liep ie nog erger mank dan eerst. En zijn vacht werd van de rimadyl zo uitgedroogd dat het net een donkere golden leek.. Dus echt niet goed in zijn vel.

Nu is het helemaal anders; hij rent en vliegt weer en kan minimaal drie kwartier los. En dat doen we nu twee keer per dag. Wat is er veranderd?
Acupunctuur... Hij krijgt binnenkort goudacupunctuur in zijn oor, maar totdat het juiste materiaal beschikbaar is, is hij een keer in de twee/drie weken op de punten in het oor geprikt. En met dit als resultaat. Hij loopt helemaal niet mank meer. Zijn twee keer daags een tablet rimadyl is afgebouwd naar een keer in de twee dagen een kwart tablet Previcox.. De eerste weken dacht ik; dit is toeval. Maar zijn situatie is nu zo'n twee maanden stabiel dus ik heb er vertrouwen in dat dit soort blijft.
Ik weet dat ik het eerder genoemd heb, de acupunctuur en ik wil je ook niet pushen hoor.. Maar misschien is het toch iets om in overweging te nemen..

Oh ja, voor de volledigheid: Charly heeft ED in beide ellebogen (maar liep rechts mank), lumbale sacrale instabiliteit en spondylose in de onderrug...

Knuffel voor je zelf en voor Dante. Het is waardeloos om je hond zo te zien en je zo machteloos te voelen..

Ben altijd maar bang om mensen voor het hoofd te stoten. Is dus echt niet de bedoeling. Maar alternatieve geneeskunde is niet zo 'ons ding'. Ik moet zeggen dat als ik jouw soort verhalen hoor, ik nog wel geneigd zou zijn het te proberen. Maar mijn echtgenoot; daar hoef ik echt niet met acupunctuur aan te komen. Bovendien, kan ik mij niet voorstellen dat dit een helende werking heeft op pezen of spieren. Bij Dante is een bepaalde diepliggende spier geblesseerd en ws. ook de pees.

Heel erg fijn voor jullie dat het met Charly zoveel beter gaat! Jullie zijn echt door diepe dalen gegaan...

Nee hoor, je stoot me echt niet voor het hoofd...Iedereen heeft zo zijn eigen "ding" en dat is natuurlijk ieders goed recht. En ik kan me je scepsis ook wel voorstellen. Zo stond ik er eerst ook wel een klein beetje tegen over.. Maar, het is wel zoals Inge zegt; je kunt het altijd toch een keer proberen? De andere dingen heb je ook geprobeerd zonder goed resultaat. Je hebt met uitzondering van wat euro's niet zo heel veel te verliezen... Slechter wordt het er in elk geval niet van..
En als het je echtgenoot eventueel zou kunnen overtuigen; laat ie me maar een pb-tje sturen! Of bellen.. ik wil hem het verhaal wel doen...

Sterkte!

[Moon]

Bedankt voor jullie support! Ik ga nog maar eens met echtgenoot alles doornemen, maar ik denk toch niet dat we weer terug gaan naar 'streng regiem'. Ik kan het niet meer opbrengen, eigenlijk. Ik denk dat ik gewoon verder ga met heel rustig uitbreiden van beweging. Wel nog in een voor Dante tamelijk prikkelvrije omgeving (geen konijntjes en fazantjes). Ik denk dat ik zo min mogelijk pijnstillers ga geven zodat ik echt goed kan zien wat er gebeurt.
Het uitlaten is dan wat saai voor Dante maar hij kan wel met andere honden omgaan (het is geen 'speler') en het is altijd beter dan aan de lijn..
Het kan verkeren; vroeger voelde ik me al schuldig als ik een paar maal per week naar het 'saaie' parkje ging (is het dichtste bij voor mij) voor de lange wandeling .
Ik ga dus proberen om een soort middenweg te bewandelen. Hoewel ik sta te popelen om de polder of het bos weer in te gaan, maar dat moet dan maar weer wachten. Wel wil ik om het leuk te maken weer wat zoekspelletjes gaan doen. Dante is heel goed 'steady' dus wacht rustig terwijl ik iets verstop. Zoeken doet hij ook door rustig 'slagen' te maken, dat lijkt me dan niet zo heel belastend, desnoods dan wat korter wandelen.

Wb. de acupunctuur; jullie hebben me aan het denken gezet, ik ga het nader bestuderen. Als zelfs Inge het zegt...... ( ik herinner me nog goed onze 'alternatieve conversatie').

Het helpt echt om zo de dingen op 'papier' te zetten, ik ben geloof ik weer over mijn grootste dip heen. Ondanks dat ik wist dat er een terugval kon komen viel het me zo verschrikkelijk tegen
Heel fijn dat jullie zo meeleven, bedankt!

Gr. Marijke

[Ari@ne]

Dingen van je afschrijven helpt altijd is mijn ervaring.
De situatie verandert niet, maar het lucht een beetje op en je kunt er op die manier "over praten".

Acupunctuur kan geen kwaad voor zover ik weet, dus is mijn idee: wie niet waagt, die niet wint....

Heel veel sterkte weer!!

[Moon]

Dingen van je afschrijven helpt altijd is mijn ervaring.
De situatie verandert niet, maar het lucht een beetje op en je kunt er op die manier "over praten".

Acupunctuur kan geen kwaad voor zover ik weet, dus is mijn idee: wie niet waagt, die niet wint....

Heel veel sterkte weer!!

Dank je! Mijn idee van de 'middenweg' geeft echt opluchting. Ik schuif daarmee (hoop ik) de totale genezing niet helemaal aan de kant, maar het is voor ons beiden te doen. Ik ben er nog niet aan toe om helemaal op te geven dat hij ooit weer helemaal beter wordt. Maar ik probeer dat maar los te laten, de tijd zal het leren..

Gr. Marijke