estelle schreef:CAroline, ik vraag me af hoeveel aandacht je er aan geeft?
Hoe reageer jij als hij zo doet?
Misschien ben je ook wel teveel met hem bezig, zit je teveel op zijn lip.
Dat kan hem wellicht ook benauwen omdat alles bij jou weg komt, hij zelf nergens initiateif voor hoeft te tonen omdat jij alles wel voor hem beslist en bepaald.
Wat als je hem meer zou negeren in huis?
Ik denk namelijk ook dat je Kaya en Moritz totaal niet met elkaar moet vergelijken. Kaya is een hond uit werklijnen, die constant bezig willen zijn. Hera van mij is ook altijd in de weer maar die andere van mij liggen (als we niet buiten e.d. zijn) ook gewoon de godganze dag op de bank te hangen.
Ik bedoel het niet lullig hoor en ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel.
Overigens vond ik hem toen op de meeting in Zeewolde niet te mager ofzo.
Weet je, het blijft gewoon zo lastig met dit soort honden. Mijn Woopy is er ook zo eentje. Na al die jaren begrijp ik soms nog niks van die hond. Snap totaal niet wat er in zijn koppie om gaat en waarom hij doet wat ie doet.
Nee hoor, ik weet dat je het niet lullig bedoelt
In het begin ben ik natuurlijk veel te ver meegegaan met Moritz, dat weet ik. Ik vond hem doodzielig en kon niet anders.
Al echt lange tijd, doe ik dat (haast) niet meer. Ik negeer hem veel in huis, laat hem gewoon maar liggen. Soms probeer ik hem uit zijn tent te lokken en hem een beetje te 'pesten'. Dus in zielig doen, ga ik allang niet meer mee, maar de eerste periode heeft ongetwijfeld wel invloed op zijn gedrag gehad toen ik het wel deed.
Wat ik vooral probeer, is hem vrolijk te krijgen, hem uit zijn tent te lokken. Daar moet ik echt heel veel moeite voor doen: zojuist buiten, een balletje, Moritz vrolijk rent erachteraan en dat is het dan weer
hij laat het vallen en gaat weer staan als een zoutzak. Dan ren ik samen met hem en dan komt ie weer even los, maar heel kort steeds.
Je moet dus constant enthousiast zijn om hem een beetje tot vrolijkheid te krijgen. Dat doe ik dus buiten en af en toe een poging binnenshuis en verder eigenlijk niet.
Als hij tegen me aan komt liggen als ik aan het koken ben, dan stuur ik hem zeker wel 20 keer weg (want ik struikel gewoon over hem). Ik ga daar dus ook totaal niet in mee. Af en blijf, dat kent hij verder niet, dus commando's zijn moeilijk.
Op de forummeeting was hij ook nog niet mager. Dat is echt iets van de afgelopen weken dat hij steeds magerder wordt, ondanks dat ik hem meer eten geef. Hij krijgt nu al zeker twee weken net zoveel als Kaya (die ruim 10 kg zwaarder is) en hij lijkt geen gram aan te komen.
Zojuist kreeg ik van een vrouw buiten ook de opmerking 'wat wordt Moritz toch mager'. Dus het begint wel op te vallen.
Het is natuurlijk wel zo, net wat je zegt, dat ik twee extremen in huis heb: Kaya, altijd druk, altijd bezig. En Moritz het 'sufkoppie'. Maar ik vind het toch wel extreem 'suf'. Gewoon uur na uur liggen, niks doen, niet de tuin in lopen, gewoon helemaal niks. En dat al wekenlang.
Het lijkt echt alsof hij nu in z'n stress gevangen zit en dat het doorbreken dit keer niet eenvoudig wordt.
) maar ik wil toch even zeggen dat ik erg met jullie meevoel. Lijkt me zó moeilijk en dat je zo'n gevoel van machteloosheid hebt. Je wilt zó graag dat je hondje gelukkig ,vrij en blij is en het zou ook mijn hart verscheuren.
). 
het is net of ik myn eigen verhaal aan het lezen ben. amon is ook alles wat aan geluiden is ook bang...voerbak om uit te eten dat heb ik maar afgeschaft..hy krygt het eten in de woonkamer op het kleed. en zo nog veel meer dingen.
en ook eentje voor Kaya 