Zorgen om Moritz, uitslag blz 42: Erlichia

[Caro.]

Soms weet ik het even niet meer..... Moppie, zorgenmoppie....

Hij is mager aan het worden en ik snap er niets van. Enige tijd geleden vond ik hem te dik, wat minder eten gegeven, maar ineens dacht ik 'hmmm wat mager' en gaf hem weer gewoon te eten. De magerheid zette door en ik gaf hem steeds meer te eten, maar hij lijkt geen gram aan te komen.
Hij is niet broodmager hoor, maar bij stand kan je de achterste 3 ribben zien en hij is wat ingevallen. Niet ernstig, maar ik snap niet dat hij niet aankomt Hij scheurt van de honger ook, valt echt aan op zijn eten en bietste ook, iets wat hij nooit deed.

Daarnaast zit hij weer in een 'dip' (?). Hij is de afgelopen weken erg timide. Tja, komt het door de warmte of wat anders? Dat is moeilijk in te schatten.
Soms heeft hij gewoon geen plezier.... en soms ineens is hij even door het dolle, maar dat laatste komt de laatste tijd steeds weer minder voor.

Hij wil alleen maar bij mij zijn, waar ik ben, is hij ook. Ben ik aan het koken, dan staat of ligt hij tegen me aangedrukt, ik word er weleens horendol van.
De 'angst' (?) voor Pieter neemt weer toe.... gisteren gaf Pieter hem wat lekkers en die ogen dan van Moritz.... grote ogen en heel voorzichtig eet hij het op. Het breekt m'n hart af en toe

Is het psychisch of is het lichamelijk? Ik weet het zolangzamerhand niet meer en ik denk dat we van de week maar naar de dierenarts gaan om eens een algeheel bloedonderzoek te doen. Misschien schildklier ofzo?

Ook heeft hij al twee jaar een hard bobbeltje bij zijn schouder, maar te klein om een biopt van te nemen en hij moet hiervoor onder algehele narcose wat ik niet zo zie zitten bij hem (met al zijn angsten). De bobbel is ook niet gegroeid, hou ik goed in de gaten. Maar ja, wie weet is er toch iets helemaal niet goed.

Ik weet het gewoon soms niet meer met hem.... ik gun hem graag zoveel plezier en geluk
Hij ligt maar op de bank te liggen.... soms komt er even wat actie, maar het is gewoon te weinig. In het bos kan hij zich wel uitleven en dan is het ineens een vrolijke hond, maar eenmaal weer thuis zakt hij ineen als een suf mannetje.

Zorgjes, zorgjes.....

[Moos]

He bah Caroline wat vervelend.

Het is zo naar als je ziet, of denkt te zien, dat je hond niet helemaal gelukkig is, maar je weet ook niet wat je eraan kan doen.

Het is niet echt een vergelijking, Moritz en Saar. Maar bij Saar komt dat timide, onzekere, angstige ook in vlagen en periodes. Zo gaat het maanden onwijs goed, en zo zijn er weken dat ik me afvraag of ze misschien ziek is of iets...

Nogmaals, Moritz en Saar kan je niet vergelijken, maar ik wilde je toch even laten weten dat ik het wel een klein beetje herken, voor wat het waard is

[Wendy!]

Ja lastig. In ieder geval heeft hij nu wel al veel en veel meer lol in zijn leven dan in Griekenland. Dat weet ik zeker...
Mischien is hij op zijn manier toch ook wel gelukkig. Hij heeft Kaya, hij heeft jou en ook natuurlijk Pieter, al is dat een wat lastige relatie. En hij heeft zijn dagelijkse lol in het bos.
Ik zou inderdaad nagaan of het iets lichamelijks is, maar als dat het niet is zou ik me ook niet schuldig voelen over dat hij mischien niet gelukkig is.
Hij heeft trauma's en het is lastig leven daarmee. Maar hij heeft nu wel een heel mooi leventje!

[Kever]

Als het om een mens zou gaan zou ik zeggen dat het psychisch is en dat je hond in een depressie zit.. misschien zou je eens met een DA of een gedragstherapeut hierover moeten praten.. Wellicht zijn er medicijnen voor om je hond wat uit deze situatie te houden/krijgen

Ik begrijp uit de antwoorden dat het een hond met een verleden is...hierdoor denk ik dit..maar ik ben geen DA vandaar mijn advies om het daar eens te proberen....

Heel veel sterkte en succes

[Tamara.]

Jeetje, wat moeilijk Caroline. Hartverscheurend om je mannetje zo te zien...

Als ik even het lichamelijke opzij zet, want dat is iets wat je zeker na moet laten kijken bij de DA, schieten mij een aantal dingen te binnen.

Kunnen honden van stress of spanning ook afvallen, zoals dat bij mensen ook geldt?

Komt hij verveelt over? Dat hij zich verveelt thuis, dat er voor hem iets meer actie mag zijn? Of dat hij misschien meer behoefte heeft aan bepaalde stimulatie?

Weet je eigenlijk hoe zijn leven eruit heeft gezien in Griekenland? Heeft hij daar altijd in een kennel gezeten of juist een hond die op straat heeft geleefd?

[Mit]

Volgens mij heb je inderdaad kans dat hij depressief is ofzo. Even met de dierenarts overleggen? Misschien kan je hem iets homeopathisch geven?
Ik heb er verder weinig kijk op, maar wil je wel even laten weten dat ik met je meeleef. Niks is zo erg als je hond in misère te moeten zien.

[ranetje]

Ik zou toch éérst een volledige medische "check" doen.
Overigens is dat ook wat veel gedragstherapeuten adviseren voor er aan "gedrag"gewerkt gaat worden.

[Daisy@]

Pfff, moeilijk. Dat je hart breekt.... ja, geloof ik graag, arm ventje...

Misschien komt er wel wat uit een lichamelijk onderzoek? Al is het te hopen dat dat weer niets ernstigs is...

Moeilijk....

[Caro.]

Dank..... gods, zit nu gewoon een potje te janken inmiddels
Al weken ben ik ongerust, maar probeer het opzij te zetten 'ach, het is warm', 'ach, hij heeft zijn dag niet', enz. enz.

Door de warmte zijn we nauwelijks naar het bos gegaan, maar steeds bij het water gebleven. Daar staat hij dan te staan Soms komt er even een blije Moritz tevoorschijn, maar dat duurt maar kort.
Is zijn grote vriend Shibo er, dan is hij een stuk vrolijker.

Ik doe zo mijn best, met stokjes of balletjes of gek doen, maar hij reageert steeds lauwer hierop.
Ga ik naar het bos, dan gaat hij wel uit zijn dak. Je moet echt stukken met hem lopen dat vindt hij leuk, maar met die hitte gaat het gewoon niet.

Dat klinkt niet zo erg, maar dat betekent dus wel dat hij al twee weken nauwelijks blij is geweest en veel belangrijker: hij raakt niet even zijn angst of stress kwijt.
Zijn we eenmaal binnen, gaat sowieso direct de staart naar beneden en direct weer op de bank.
Bang voor de parasol, bang voor een vlieg doodmeppen..... bang, bang, bang.

Ja, voor de degene die het niet weten: hij is een hond met een verleden. Hij is op de leeftijd van 7 maanden in de straten van Athene gevonden en heeft daarna een jaar in een asiel gezeten in Athene (barak met 50 of 60 andere honden). Wat er in zijn eerste 7 maanden van zijn leven heeft afgespeeld, dat weten we niet.
Hij kwam hier in Nederland als zeer, zeer angstige hond. Bang voor de wind, voor een stokje, een balletje. Alleen voor andere honden heeft hij totaal geen angst. Verder is hij bang voor mensen (al gaat dat toch wel redelijk) en panisch bang voor kinderen.

Hij vindt gewoon weinig tot niets leuk en vindt hij iets leuk dan zie je ongeveer 20 seconde een hele vrolijke Moritz en dan direct zakt hij weer weg.
En nu dus die magerheid erbij..... ik denk eerst idd maar een medische check-up en dan misschien Bach Bloesem weer proberen. Dit heeft hij het eerste jaar ook gehad.

[Moniek B.]

Ik begrijp precies wat je bedoelt.. Ik heb het ook met Charly ook gehad dat ik dacht; je bent jezelf niet en je zou meer plezier moeten hebben in wat je doet en hoe je bent. Je voelt als goede hondenbaas aan wanneer je hond goed in je vel zit en wanneer niet. Bij Charly bleek het uiteindelijk ED aan beide ellebogen en spondylose in de rug te zijn. We zijn nu met de behandeling bezig en nog denk ik soms; ik zit niet helemaal goed. Maar goed, dat is Charly.

Over Moritz; zou je hem niet eens laten bekijken door een goede holistische dierenarts? Die bekijkt namelijk niet alleen het fysieke, maar ook het psychische. Ook een veterinair natuurgeneeskundige, die doet dat als het goed is ook. Nu doe ik zelf die opleiding dus kom er misschien al snel mee, maar Moritz lijkt me typsich een hond waarbij het hele plaatje zo belangrijk is. Dus vandaar deze suggestie.

Als je wilt heb ik het nummer wel voor je van een docente van mij, die dierenarts is maar dus holistisch werkt. Ik heb veel vertrouwen in haar, vooral omdat ze wel van de natuurgeneesmiddelen is maar als het echt nodig is ook wel regulier doet. Ze heeft jaren als "gewoon" dierenarts gewerkt en heeft de switch gemaakt. Als het je wat lijkt; pb maar!

Edit: zie dat je zelf Bach suggereert.. geloof dat Mariette dat ook wel toepast, ze doet in elk geval ook iets met homeopathie..

Knuffel voor Moritz, maar ook voor jezelf! (want ik weet hoe zo'n twijfel/zorgenhond kan inhakken..)

[Mit]

Dank..... gods, zit nu gewoon een potje te janken inmiddels
Al weken ben ik ongerust, maar probeer het opzij te zetten 'ach, het is warm', 'ach, hij heeft zijn dag niet', enz. enz.

Door de warmte zijn we nauwelijks naar het bos gegaan, maar steeds bij het water gebleven. Daar staat hij dan te staan Soms komt er even een blije Moritz tevoorschijn, maar dat duurt maar kort.
Is zijn grote vriend Shibo er, dan is hij een stuk vrolijker.

Ik doe zo mijn best, met stokjes of balletjes of gek doen, maar hij reageert steeds lauwer hierop.
Ga ik naar het bos, dan gaat hij wel uit zijn dak. Je moet echt stukken met hem lopen dat vindt hij leuk, maar met die hitte gaat het gewoon niet.

Dat klinkt niet zo erg, maar dat betekent dus wel dat hij al twee weken nauwelijks blij is geweest en veel belangrijker: hij raakt niet even zijn angst of stress kwijt.
Zijn we eenmaal binnen, gaat sowieso direct de staart naar beneden en direct weer op de bank.
Bang voor de parasol, bang voor een vlieg doodmeppen..... bang, bang, bang.

Ja, voor de degene die het niet weten: hij is een hond met een verleden. Hij is op de leeftijd van 7 maanden in de straten van Athene gevonden en heeft daarna een jaar in een asiel gezeten in Athene (barak met 50 of 60 andere honden). Wat er in zijn eerste 7 maanden van zijn leven heeft afgespeeld, dat weten we niet.
Hij kwam hier in Nederland als zeer, zeer angstige hond. Bang voor de wind, voor een stokje, een balletje. Alleen voor andere honden heeft hij totaal geen angst. Verder is hij bang voor mensen (al gaat dat toch wel redelijk) en panisch bang voor kinderen.

Hij vindt gewoon weinig tot niets leuk en vindt hij iets leuk dan zie je ongeveer 20 seconde een hele vrolijke Moritz en dan direct zakt hij weer weg.
En nu dus die magerheid erbij..... ik denk eerst idd maar een medische check-up en dan misschien Bach Bloesem weer proberen. Dit heeft hij het eerste jaar ook gehad.

Wat vreselijk Caroline. Arme Moritz.....Ik leef nu helemaal met je mee, omdat Angel nu ook zo ongelukkig is, wel om een andere reden, maar toch. Het breekt je hart....

[Caro.]

Ik begrijp precies wat je bedoelt.. Ik heb het ook met Charly ook gehad dat ik dacht; je bent jezelf niet en je zou meer plezier moeten hebben in wat je doet en hoe je bent. Je voelt als goede hondenbaas aan wanneer je hond goed in je vel zit en wanneer niet. Bij Charly bleek het uiteindelijk ED aan beide ellebogen en spondylose in de rug te zijn. We zijn nu met de behandeling bezig en nog denk ik soms; ik zit niet helemaal goed. Maar goed, dat is Charly.

Over Moritz; zou je hem niet eens laten bekijken door een goede holistische dierenarts? Die bekijkt namelijk niet alleen het fysieke, maar ook het psychische. Ook een veterinair natuurgeneeskundige, die doet dat als het goed is ook. Nu doe ik zelf die opleiding dus kom er misschien al snel mee, maar Moritz lijkt me typsich een hond waarbij het hele plaatje zo belangrijk is. Dus vandaar deze suggestie.

Als je wilt heb ik het nummer wel voor je van een docente van mij, die dierenarts is maar dus holistisch werkt. Ik heb veel vertrouwen in haar, vooral omdat ze wel van de natuurgeneesmiddelen is maar als het echt nodig is ook wel regulier doet. Ze heeft jaren als "gewoon" dierenarts gewerkt en heeft de switch gemaakt. Als het je wat lijkt; pb maar!

Edit: zie dat je zelf Bach suggereert.. geloof dat Mariette dat ook wel toepast, ze doet in elk geval ook iets met homeopathie..

Knuffel voor Moritz, maar ook voor jezelf! (want ik weet hoe zo'n twijfel/zorgenhond kan inhakken..)

Dank je wel!

Doordat ik de zorgen nu heb opgeschreven, kan ik het iets 'helderder' zien:

Ik ga eerst naar mijn dierenarts toe met hem, en een volledige bloedonderzoek laten doen om medische zaken uit te sluiten.

Mocht het niets medisch zijn, dan even bedenken welke kant ik dan opga en misschien dat ik dan inga op je voorstel (hartstikke lief!).

--------

Bv in de fotohoek, staan constant foto's van Kaya, maar weinig maar van Moritz. Hij doet gewoon niets Hij hangt en hangt.
Als ze gezwommen hebben, dan komen we thuis en Kaya gaat liggen rollen in het gras, uitschudden, even afdrogen en dan krijgt ze een gek kwartiertje. Zo niet Moritz.... die droog ik af (met zijn staart tussen zijn benen), dan rent hij naar de bank en ploft daar neer om daar uren te blijven liggen. Hij doet nauwelijks gekkigheidjes, een dolle bui is hem onbekend en de laatste tijd enige vrolijkheid eigenlijk ook.

[laeken]

Jeetje, ik zou me ook zorgen maken als ik Dapper of Cleo ineens niet meer dikker zou kunnen krijgen als dat eerder wel gewoon lukte. Ik heb ook echt geen flautw idee wat er aan de hand kan zijn. Misschien reageert zijn inmiddels wat oudere lichaam nu op de voortdurende stress in zijn leven. Wat ik wel weet is dat je uiteindelijk ziek zal worden als je non stop stresst. Bij stress wordt de stofwisseling verhoogt en het afweersysteem gaat er langzaam maar zeker steeds een stukje slechter door.

Martijn zegt nu net dat et misschien een idee is zijn leven volledig te structureren zover dat kan. Alles proberen te versimpelen en steeds te kijken dat je doet wat hij verwacht.

Wat ik me zelf afvraag is of je weet wat hij doet als je weg bent en hij dus alleen is. Ik heb nl laatst iets gehoord op Tiere suchen ein zuhause waarvan mijn oren gingen klapperen maar wat zo logisch klonk als wat. Nl. een angstige buitenlandse hond zou in dat specifieke geval gebaat zijn bij een baas die full time werkte. De hond had dan elke dag 8 uren van totale ontspaning bij gebrek aan mensen in zijn omgeving en dat hielp die hond in het kalm worden. Dat klonk heel logisch in mijn beleving.
Misschien dat er op een heel onlogische manier ook iets voor Moritz te bedenken is.

Sterkte want ik kan me voorstellen dat je even niet meer weet wat te doen. Ik zou er ook gestressed van raken als baasje

[Caro.]

Jeetje, ik zou me ook zorgen maken als ik Dapper of Cleo ineens niet meer dikker zou kunnen krijgen als dat eerder wel gewoon lukte. Ik heb ook echt geen flautw idee wat er aan de hand kan zijn. Misschien reageert zijn inmiddels wat oudere lichaam nu op de voortdurende stress in zijn leven. Wat ik wel weet is dat je uiteindelijk ziek zal worden als je non stop stresst. Bij stress wordt de stofwisseling verhoogt en het afweersysteem gaat er langzaam maar zeker steeds een stukje slechter door.

Martijn zegt nu net dat et misschien een idee is zijn leven volledig te structureren zover dat kan. Alles proberen te versimpelen en steeds te kijken dat je doet wat hij verwacht.

Wat ik me zelf afvraag is of je weet wat hij doet als je weg bent en hij dus alleen is. Ik heb nl laatst iets gehoord op Tiere suchen ein zuhause waarvan mijn oren gingen klapperen maar wat zo logisch klonk als wat. Nl. een angstige buitenlandse hond zou in dat specifieke geval gebaat zijn bij een baas die full time werkte. De hond had dan elke dag 8 uren van totale ontspaning bij gebrek aan mensen in zijn omgeving en dat hielp die hond in het kalm worden. Dat klonk heel logisch in mijn beleving.
Misschien dat er op een heel onlogische manier ook iets voor Moritz te bedenken is.

Sterkte want ik kan me voorstellen dat je even niet meer weet wat te doen. Ik zou er ook gestressed van raken als baasje

Het lijkt er idd op of hij nu volledig vastzit in zijn stress. Enkele weken geleden had hij nog zijn gekke momenten, waarin hij even totaal stressvrij was. De laatste tijd heeft hij dat niet of nauwelijks meer.

Wat bedoel je precies met 'volledig structureren'? Er is hier erg veel structuur, want dat heeft hij nodig. Zo krijgen ze altijd op bijna exacte tijden eten en is uitlaten ook op praktisch dezelfde tijd iedere dag. Anders snapt hij het niet meer.

Als hij alleen thuis is, dan doet hij naar mijn weten erg weinig. Kluiven worden niet aangeraakt, weinig beweging (meestal gewoon liggen). Hij drinkt wel water dan (Kaya doet helemaal niets, die heeft een soort verlatingsangst denk ik, want die drinkt niet eens).
Ik snap wel wat je bedoelt hiermee overigens, maar dan in een andere vorm als Pieter thuis beneden is. Dan is Moritz veel gestresster, erg nerveus. Maar dat is hij niet als ik alleen met hem ben, niet door mij iig, maar bijvoorbeeld wel gestressed van de parasol of van lawaai buiten of wat dan ook.
Als ik bijvoorbeeld stofzuig, dan vindt Moritz dat prima en is hij rustig, stofzuigt Pieter, dan is Moritz volkomen in de stress. Dat soort dingen.
Is Moritz bang beneden, dan komt hij mij opzoeken als ik boven ben.

Ik weet het ook niet....

[Tamara.]

hij is een hond met een verleden. Hij is op de leeftijd van 7 maanden in de straten van Athene gevonden en heeft daarna een jaar in een asiel gezeten in Athene (barak met 50 of 60 andere honden). Wat er in zijn eerste 7 maanden van zijn leven heeft afgespeeld, dat weten we niet.

Naar aanleiding van dit stukje heb ik een vraag. Ben wel benieuwd hoe dat in elkaar zit vandaar

Moritz heeft waarschijnlijk bijna 7 maanden zelfstandig op straat geleefd. Ik wil niet eens nadenken wat er in die 7 maanden allemaal heeft plaatsgevonden, maar hij heeft in ieder geval dag in dag uit in spanning moeten leven en overleven. Continu bezig zijn om te overleven bezig met eten en drinken zoeken. Dat vraagt best wel wat van een hond, toch?
Daarnaast ook nog 1 jaar in een kennel met weet ik veel hoeveel honden en dat is ook een strijd van de sterkste.

Het is maar een gedachte die ik heb hoor, maar kan het niet zo zijn doordat hij continu voor zichzelf heeft moeten opkomen en voor zijn eigen kost heeft moeten zorgen, dat hij zich nu verveelt? Of werkt dat niet zo? Dat hij, ondanks zijn angsten en dergelijke niet te vergeten, toch meer gestimuleerd moet worden, om op een iets normale maar toch moeilijkere manier om aan zijn eten te moeten komen?

[laeken]

Heb je wel eens iets geprobeerd van kalmerende werking? Naast Bach of ipv Bach heb je ook zwaardere tijdelijke middelen voor honden die net als bij mensen gewoon de chemische reacties in het lichaam veranderen en evt nieuwe connecties maken voor op de lang termijn. Als hij na zoveel jaar nog steeds niet kan veranderen kan je in mijn ogen best overwegen een sterker middel in te zetten. Wie weet?

Een soort Seroxat maar dan voor honden.

Met structureren bedoelde ik inderdaad wat jij al aangaf, de verassingen wegnemen wat dan kalmte moet geven. Maar dat doe je blijkbaar al.

[-Jolanda-]

Je zegt dat Moritz wel plezier lijkt te hebben als die in het bos kan rennen maar ivm de warmte dat nu weinig kan/mag.

Het wordt minder warm, dus dan zou ik zeggen ga van de week weer naar het bos en kijk hoe hij dan reageert.

Basco kan ook zo "saai"en verveelt zijn als hij alleen maar aan de riem kan lopen, maar kan hij los zie je hem gewoon lachen en plezier hebben.

[Mit]

hij is een hond met een verleden. Hij is op de leeftijd van 7 maanden in de straten van Athene gevonden en heeft daarna een jaar in een asiel gezeten in Athene (barak met 50 of 60 andere honden). Wat er in zijn eerste 7 maanden van zijn leven heeft afgespeeld, dat weten we niet.

Naar aanleiding van dit stukje heb ik een vraag. Ben wel benieuwd hoe dat in elkaar zit vandaar

Moritz heeft waarschijnlijk bijna 7 maanden zelfstandig op straat geleefd. Ik wil niet eens nadenken wat er in die 7 maanden allemaal heeft plaatsgevonden, maar hij heeft in ieder geval dag in dag uit in spanning moeten leven en overleven. Continu bezig zijn om te overleven bezig met eten en drinken zoeken. Dat vraagt best wel wat van een hond, toch?
Daarnaast ook nog 1 jaar in een kennel met weet ik veel hoeveel honden en dat is ook een strijd van de sterkste.

Het is maar een gedachte die ik heb hoor, maar kan het niet zo zijn doordat hij continu voor zichzelf heeft moeten opkomen en voor zijn eigen kost heeft moeten zorgen, dat hij zich nu verveelt? Of werkt dat niet zo? Dat hij, ondanks zijn angsten en dergelijke niet te vergeten, toch meer gestimuleerd moet worden, om op een iets normale maar toch moeilijkere manier om aan zijn eten te moeten komen?

Hier kan ik opzich wel in meekomen ja. De hond van een vriendin van me is ook een Griek, en ook hij moet ontzettend veel gestimuleerd worden, echt bezig houden en weet ik het al niet meer. Ook natuurlijk omdat die hond in zijn jonge leven zelf moest zorgen dat hij er kwam.

[Caro.]

hij is een hond met een verleden. Hij is op de leeftijd van 7 maanden in de straten van Athene gevonden en heeft daarna een jaar in een asiel gezeten in Athene (barak met 50 of 60 andere honden). Wat er in zijn eerste 7 maanden van zijn leven heeft afgespeeld, dat weten we niet.

Naar aanleiding van dit stukje heb ik een vraag. Ben wel benieuwd hoe dat in elkaar zit vandaar

Moritz heeft waarschijnlijk bijna 7 maanden zelfstandig op straat geleefd. Ik wil niet eens nadenken wat er in die 7 maanden allemaal heeft plaatsgevonden, maar hij heeft in ieder geval dag in dag uit in spanning moeten leven en overleven. Continu bezig zijn om te overleven bezig met eten en drinken zoeken. Dat vraagt best wel wat van een hond, toch?
Daarnaast ook nog 1 jaar in een kennel met weet ik veel hoeveel honden en dat is ook een strijd van de sterkste.

Het is maar een gedachte die ik heb hoor, maar kan het niet zo zijn doordat hij continu voor zichzelf heeft moeten opkomen en voor zijn eigen kost heeft moeten zorgen, dat hij zich nu verveelt? Of werkt dat niet zo? Dat hij, ondanks zijn angsten en dergelijke niet te vergeten, toch meer gestimuleerd moet worden, om op een iets normale maar toch moeilijkere manier om aan zijn eten te moeten komen?

Hij is eigenlijk te angstig om te stimuleren. Natuurlijk doe ik het wel, maar dan moet het vreselijk subtiel gebeuren.
Met eten bijvoorbeeld, heb ik een jaar geprobeerd hem gewoon te laten eten, maar dat durfde hij niet: bij ieder geluidje, of 'bedacht' geluidje, schrok hij zich het lazarus en kwam niet meer bij de etensbak in de buurt. Alleen als ik erbij stond, ging hij nog wat eten.
Na een jaar ben ik zijn bak vast gaan houden en ging hij normaal eten.

Zo ook met beloningen: wordt het iets moeilijker, dan laat hij de beloning varen. Hij zal er niet (veel) angsten voor overwinnen.
Hij vermijd liever, loopt liever weg, dan dat hij iets zal overwinnen.

Stimuleren is daarom ook moeilijk.
Hij houdt van zachte dingen, zoals bv dekentjes. Hiermee gaat hij soms spelen en dan wordt hij eventjes vrolijk, maar net zo plotseling als het begonnen is, stopt hij en zakt weer totaal weg.
Hij is praktisch altijd alert op zijn omgeving, op gevaar en daardoor bijna nooit volledig ontspannen. Bij het minste geluidje spitst hij zijn oren en gaat in de 'gevarenstand'.
Hierdoor kan hij dus maar zeer, zeer weinig ontspannen.

Nu bijvoorbeeld pakt hij ineens een speeltje, rent ermee naar de bank, en gaat vervolgens dan weer plompverloren liggen en gapen (stress, eng vinden). Even vindt hij het dus niet eng, maar dat duurt maar enorm kort.

[Caro.]

Je zegt dat Moritz wel plezier lijkt te hebben als die in het bos kan rennen maar ivm de warmte dat nu weinig kan/mag.

Het wordt minder warm, dus dan zou ik zeggen ga van de week weer naar het bos en kijk hoe hij dan reageert.

Basco kan ook zo "saai"en verveelt zijn als hij alleen maar aan de riem kan lopen, maar kan hij los zie je hem gewoon lachen en plezier hebben.

Ja dat ga ik ook zeker doen
En ik weet nu al dat hij het dan naar zijn zin heeft. Weinig mensen daar, veel ruimte en dan is Moritz blij.
Maar dat is niet het 'normale' leven, hij moet functioneren hier in huis, hier in de buurt, en daar moet een mogelijkheid in gevonden worden.

[laeken]

hij is een hond met een verleden. Hij is op de leeftijd van 7 maanden in de straten van Athene gevonden en heeft daarna een jaar in een asiel gezeten in Athene (barak met 50 of 60 andere honden). Wat er in zijn eerste 7 maanden van zijn leven heeft afgespeeld, dat weten we niet.

Naar aanleiding van dit stukje heb ik een vraag. Ben wel benieuwd hoe dat in elkaar zit vandaar

Moritz heeft waarschijnlijk bijna 7 maanden zelfstandig op straat geleefd. Ik wil niet eens nadenken wat er in die 7 maanden allemaal heeft plaatsgevonden, maar hij heeft in ieder geval dag in dag uit in spanning moeten leven en overleven. Continu bezig zijn om te overleven bezig met eten en drinken zoeken. Dat vraagt best wel wat van een hond, toch?
Daarnaast ook nog 1 jaar in een kennel met weet ik veel hoeveel honden en dat is ook een strijd van de sterkste.

Het is maar een gedachte die ik heb hoor, maar kan het niet zo zijn doordat hij continu voor zichzelf heeft moeten opkomen en voor zijn eigen kost heeft moeten zorgen, dat hij zich nu verveelt? Of werkt dat niet zo? Dat hij, ondanks zijn angsten en dergelijke niet te vergeten, toch meer gestimuleerd moet worden, om op een iets normale maar toch moeilijkere manier om aan zijn eten te moeten komen?

Zoals Moritz is denk ik persoonlijk eerder dat hij een soort van kennelsyndroom heeft. Dat hij bv is geboren in een tuin (of logischer een kaal dakterras) of schuur met een paar andere honden en daar veel te lang in heeft gezeten waarna hij op straat is gezet waar hij dus niets kende en zijn angsten zijn begonnen. Hij had misschien een vertrouwenspersoon in de schuur die steeds eten bracht en soms een aai waardoor hij Caroline nu dus wel kan vertrouwen maar mannen helemaal niet. De vrouw des huizes gaf ze misschien de tafelresten iedere avond Kinderen heeft hij misschien nooit gezien of die hebben hem gepest door de hek of in de tuin.

Een echte straathond is nl helemaal niet zo snel bang voor de wind, stokken etc. Dat zijn vaak honden die mensen niet vertrouwen maar die zeker wel in staat zijn dat te leren en ook verder niet of nauwelijks echt angsten krijgen. Terughoudend en niet in staat te binden aan een mens kan dan ook, maar dan waren er ook geen mensen toen de hond klein was. Omgevingsangsten kan ik me niet vorstellen bij een hond van de straten van Athene. Daar kan een hond met zulke angsten niet lang leven en zeker niet 7 maanden opgroeien.

[Caro.]

Heb je wel eens iets geprobeerd van kalmerende werking? Naast Bach of ipv Bach heb je ook zwaardere tijdelijke middelen voor honden die net als bij mensen gewoon de chemische reacties in het lichaam veranderen en evt nieuwe connecties maken voor op de lang termijn. Als hij na zoveel jaar nog steeds niet kan veranderen kan je in mijn ogen best overwegen een sterker middel in te zetten. Wie weet?

Een soort Seroxat maar dan voor honden.

Met structureren bedoelde ik inderdaad wat jij al aangaf, de verassingen wegnemen wat dan kalmte moet geven. Maar dat doe je blijkbaar al.

Nee, behalve bach het eerste jaar (en soms nu nog Rescue bij hevige schrik) heeft hij verder nooit iets gekregen.
Ik probeer eerst ook liever eerst Bach uit, als er lichamelijks niets uitkomt, dan de sterkere middelen. Vind dat toch wat eng.

[Tamara.]

Zoals Moritz is denk ik persoonlijk eerder dat hij een soort van kennelsyndroom heeft. Dat hij bv is geboren in een tuin (of logischer een kaal dakterras) of schuur met een paar andere honden en daar veel te lang in heeft gezeten waarna hij op straat is gezet waar hij dus niets kende en zijn angsten zijn begonnen. Hij had misschien een vertrouwenspersoon in de schuur die steeds eten bracht en soms een aai waardoor hij Caroline nu dus wel kan vertrouwen maar mannen helemaal niet. De vrouw des huizes gaf ze misschien de tafelresten iedere avond Kinderen heeft hij misschien nooit gezien of die hebben hem gepest door de hek of in de tuin.

Een echte straathond is nl helemaal niet zo snel bang voor de wind, stokken etc. Dat zijn vaak honden die mensen niet vertrouwen maar die zeker wel in staat zijn dat te leren en ook verder niet of nauwelijks echt angsten krijgen. Terughoudend en niet in staat te binden aan een mens kan dan ook, maar dan waren er ook geen mensen toen de hond klein was. Omgevingsangsten kan ik me niet vorstellen bij een hond van de straten van Athene. Daar kan een hond met zulke angsten niet lang leven en zeker niet 7 maanden opgroeien.

Duidelijk verhaal, dank!

[Tamara.]

Nee, behalve bach het eerste jaar (en soms nu nog Rescue bij hevige schrik) heeft hij verder nooit iets gekregen.
Ik probeer eerst ook liever eerst Bach uit, als er lichamelijks niets uitkomt, dan de sterkere middelen. Vind dat toch wat eng.

Caroline, als je toch verder wil met de Bach, waarom niet een op maat gemaakte bach bloesem? Gemaakt voor de klachten en problemen die Mortiz heeft.

[laeken]

Heb je wel eens iets geprobeerd van kalmerende werking? Naast Bach of ipv Bach heb je ook zwaardere tijdelijke middelen voor honden die net als bij mensen gewoon de chemische reacties in het lichaam veranderen en evt nieuwe connecties maken voor op de lang termijn. Als hij na zoveel jaar nog steeds niet kan veranderen kan je in mijn ogen best overwegen een sterker middel in te zetten. Wie weet?

Een soort Seroxat maar dan voor honden.

Met structureren bedoelde ik inderdaad wat jij al aangaf, de verassingen wegnemen wat dan kalmte moet geven. Maar dat doe je blijkbaar al.

Nee, behalve bach het eerste jaar (en soms nu nog Rescue bij hevige schrik) heeft hij verder nooit iets gekregen.
Ik probeer eerst ook liever eerst Bach uit, als er lichamelijks niets uitkomt, dan de sterkere middelen. Vind dat toch wat eng.

Dat is niet eng Ik zou het al eerder met veel sterkere middelen geprobeerd hebben. Misschien al na 6 maanden aangezien de hersenen nu verbindingen hebben gemaakt die dieper en strakker vast komen te liggen. Dat moet doorbroken worden en gaat dat niet met Bach dan maar chemisch. Ik ken genoeg mensen die dat ook gedaan hebben en er echt enorm bij gebaat zijn, ook lang nadat ze ermee gestopt zijn. Het middel is in dit soort gevallen lang zo ernstig niet als de kwaal joh. Als je zo lang moet kijken naar een gestresste hond wordt je zelf ook niet lekker. Waarom niet gewoon proberen? Het zijn geen zware drugs waardoor je hond trippend rondloopt, gewoon ondersteuning van de standaard chemie in het lichaam

[Caro.]

hij is een hond met een verleden. Hij is op de leeftijd van 7 maanden in de straten van Athene gevonden en heeft daarna een jaar in een asiel gezeten in Athene (barak met 50 of 60 andere honden). Wat er in zijn eerste 7 maanden van zijn leven heeft afgespeeld, dat weten we niet.

Naar aanleiding van dit stukje heb ik een vraag. Ben wel benieuwd hoe dat in elkaar zit vandaar

Moritz heeft waarschijnlijk bijna 7 maanden zelfstandig op straat geleefd. Ik wil niet eens nadenken wat er in die 7 maanden allemaal heeft plaatsgevonden, maar hij heeft in ieder geval dag in dag uit in spanning moeten leven en overleven. Continu bezig zijn om te overleven bezig met eten en drinken zoeken. Dat vraagt best wel wat van een hond, toch?
Daarnaast ook nog 1 jaar in een kennel met weet ik veel hoeveel honden en dat is ook een strijd van de sterkste.

Het is maar een gedachte die ik heb hoor, maar kan het niet zo zijn doordat hij continu voor zichzelf heeft moeten opkomen en voor zijn eigen kost heeft moeten zorgen, dat hij zich nu verveelt? Of werkt dat niet zo? Dat hij, ondanks zijn angsten en dergelijke niet te vergeten, toch meer gestimuleerd moet worden, om op een iets normale maar toch moeilijkere manier om aan zijn eten te moeten komen?

Zoals Moritz is denk ik persoonlijk eerder dat hij een soort van kennelsyndroom heeft. Dat hij bv is geboren in een tuin (of logischer een kaal dakterras) of schuur met een paar andere honden en daar veel te lang in heeft gezeten waarna hij op straat is gezet waar hij dus niets kende en zijn angsten zijn begonnen. Hij had misschien een vertrouwenspersoon in de schuur die steeds eten bracht en soms een aai waardoor hij Caroline nu dus wel kan vertrouwen maar mannen helemaal niet. De vrouw des huizes gaf ze misschien de tafelresten iedere avond Kinderen heeft hij misschien nooit gezien of die hebben hem gepest door de hek of in de tuin.

Een echte straathond is nl helemaal niet zo snel bang voor de wind, stokken etc. Dat zijn vaak honden die mensen niet vertrouwen maar die zeker wel in staat zijn dat te leren en ook verder niet of nauwelijks echt angsten krijgen. Terughoudend en niet in staat te binden aan een mens kan dan ook, maar dan waren er ook geen mensen toen de hond klein was. Omgevingsangsten kan ik me niet vorstellen bij een hond van de straten van Athene. Daar kan een hond met zulke angsten niet lang leven en zeker niet 7 maanden opgroeien.

Ja, zoiets vermoed ik ook inderdaad.
Je ziet ook geen typisch straathondengedrag bij hem, hij eet niks van straat, vuilnisbakken zullen hem een worst zijn, hij pikt geen eten van tafel, enz. enz.

Het was meer een hond die gewoon niks kende. Ik vergeet nooit toen ik voor het eerst een stokje gooide voor Kaya, drama gewoon! Wat was hij bang. De eerste keer dat het erg waaide, totale paniek.
Dat zie je inderdaad bij honden die gewoon niks kennen, die opgegroeid zijn in schuren en daarna dus in een barak in het asiel gezeten hebben.

Veel van dat soort dingen zijn overigens wel enorm bijgetrokken. Wat wind doet hem weinig meer, balletjes vindt hij leuk al snapt hij nog steeds niet wat hij ermee moet behalve opeten ( :N: ) en voor stokken is hij ook niet meer bang.
Wel voor 'geluidjes', daar is hij enorm alert op.
De bank is zijn veilige plek, zelfs met de 30 graden hitte lag hij op de stoffen bank.
Op de grond ligt hij alleen als hij zich veilig voelt in huis. Zodra hij iets hoort, springt hij direct weer op de bank.

[Caro.]

Nee, behalve bach het eerste jaar (en soms nu nog Rescue bij hevige schrik) heeft hij verder nooit iets gekregen.
Ik probeer eerst ook liever eerst Bach uit, als er lichamelijks niets uitkomt, dan de sterkere middelen. Vind dat toch wat eng.

Caroline, als je toch verder wil met de Bach, waarom niet een op maat gemaakte bach bloesem? Gemaakt voor de klachten en problemen die Mortiz heeft.

Ja zeker, dan gaat ook gebeuren als er verder niks uitkomt bij de dierenarts

[MJ]

Ik weet geen oplossing (nutteloze bijdrage dus ) maar ik wil toch even zeggen dat ik erg met jullie meevoel. Lijkt me zó moeilijk en dat je zo'n gevoel van machteloosheid hebt. Je wilt zó graag dat je hondje gelukkig ,vrij en blij is en het zou ook mijn hart verscheuren.

[Caro.]

Heb je wel eens iets geprobeerd van kalmerende werking? Naast Bach of ipv Bach heb je ook zwaardere tijdelijke middelen voor honden die net als bij mensen gewoon de chemische reacties in het lichaam veranderen en evt nieuwe connecties maken voor op de lang termijn. Als hij na zoveel jaar nog steeds niet kan veranderen kan je in mijn ogen best overwegen een sterker middel in te zetten. Wie weet?

Een soort Seroxat maar dan voor honden.

Met structureren bedoelde ik inderdaad wat jij al aangaf, de verassingen wegnemen wat dan kalmte moet geven. Maar dat doe je blijkbaar al.

Nee, behalve bach het eerste jaar (en soms nu nog Rescue bij hevige schrik) heeft hij verder nooit iets gekregen.
Ik probeer eerst ook liever eerst Bach uit, als er lichamelijks niets uitkomt, dan de sterkere middelen. Vind dat toch wat eng.

Dat is niet eng Ik zou het al eerder met veel sterkere middelen geprobeerd hebben. Misschien al na 6 maanden aangezien de hersenen nu verbindingen hebben gemaakt die dieper en strakker vast komen te liggen. Dat moet doorbroken worden en gaat dat niet met Bach dan maar chemisch. Ik ken genoeg mensen die dat ook gedaan hebben en er echt enorm bij gebaat zijn, ook lang nadat ze ermee gestopt zijn. Het middel is in dit soort gevallen lang zo ernstig niet als de kwaal joh. Als je zo lang moet kijken naar een gestresste hond wordt je zelf ook niet lekker. Waarom niet gewoon proberen? Het zijn geen zware drugs waardoor je hond trippend rondloopt, gewoon ondersteuning van de standaard chemie in het lichaam

Ik ga het overleggen bij de dierenarts
Eerst een algeheel (bloed)onderzoek en komt daar niets uit dan ga ik verder overleggen wat hun ervaringen zijn hiermee.
Wellicht probeer ik toch eerst de Bach uit en kijk wat dit doet hoor , maar ik zal dit zeker bespreken bij de dierenarts.

Bedankt!

[laeken]

Zoals Moritz is denk ik persoonlijk eerder dat hij een soort van kennelsyndroom heeft. Dat hij bv is geboren in een tuin (of logischer een kaal dakterras) of schuur met een paar andere honden en daar veel te lang in heeft gezeten waarna hij op straat is gezet waar hij dus niets kende en zijn angsten zijn begonnen. Hij had misschien een vertrouwenspersoon in de schuur die steeds eten bracht en soms een aai waardoor hij Caroline nu dus wel kan vertrouwen maar mannen helemaal niet. De vrouw des huizes gaf ze misschien de tafelresten iedere avond Kinderen heeft hij misschien nooit gezien of die hebben hem gepest door de hek of in de tuin.

Een echte straathond is nl helemaal niet zo snel bang voor de wind, stokken etc. Dat zijn vaak honden die mensen niet vertrouwen maar die zeker wel in staat zijn dat te leren en ook verder niet of nauwelijks echt angsten krijgen. Terughoudend en niet in staat te binden aan een mens kan dan ook, maar dan waren er ook geen mensen toen de hond klein was. Omgevingsangsten kan ik me niet vorstellen bij een hond van de straten van Athene. Daar kan een hond met zulke angsten niet lang leven en zeker niet 7 maanden opgroeien.

Duidelijk verhaal, dank!

Dat is ook maar een optie natuurlijk maar mijn ervaring met honden die op straat hebben gelopen is echt anders dan het verhaal van Moritz. Dat lijkt meer op de fokteef uit de varkensstal die daar na 2 jaar uit gehaald wordt. Die kruipen rillend onder een auto en zijn gewoon zomaar voor vanalles bang. Straathonden kunnen het zich niet permiteren om overal bang van te zijn, dan overleven ze het niet. Verder zijn pups van de straten van athene juist erg goed gesocialiseerd op omgeving en ook erg flexibel doordat ze altijd al van alles meemaakten. Ze kunnen wel erg nare ervaringen met mensen hebben natuurlijk.