Na rustperiode beweging weer opgebouwd, aanvankelijk ging het goed maar vorige week weer mank lopen en stram als hij zijn mand uit kwam. Gisteren foto's laten maken; alle gewrichten zien er prachtig uit
. Oo, wat ben ik blij! Was helemaal depri bij het idee dat we zijn verdere leven "rekening zouden moeten houden met". Niet meer dollen achter dummies en ballen, of als een waanzinnige door de struiken... Zag ook vreselijk op tegen het maken van de foto's. Dante verdraagt narcose slecht; is er de vorige keer bijna aan overleden en ik hoorde van iedereen dat dit soort foto's onder narcose gemaakt werden... De dierenarts had er ook een hard hoofd in (dat het zou lukken zonder) maar de assistente vond dat we het in ieder geval moesten proberen. Dus drie man sterk met loodschorten aan en het viel id. niet mee! Dante vocht voor zijn leven (zo zielig), het is echt een groot geluk dat hij totaal niet agressief is anders was het niet gelukt. Ik heb nu behoorlijk spierpijn in mijn nek en armen, want o, wat is hij dan sterk! Voelde me echt een enorme dierenmishandelaar maar gelukkig herstelde hij snel. Toen hij weer op de grond stond nam hij direct snoepjes aan (bij stress weigert hij dat) dus dat vond ik een goed teken. En hij houd nog van me
De dierenarts denkt dat het een blessure is van spieren of banden. Dus weer een rustperiode van een week of drie. Hij mag wel gewoon los maar niet die hoeveelheid activiteiten die we gewend zijn te doen. Ook heeft hij weer voor een aantal dagen rimadyl meegekregen. Door die paar weken komen we ook wel weer heen; voelt nu heel anders dan de vorige keer.
Vanmorgen weer met de fietskar er op uit geweest (mag 5 dagen niet naast de fiets) naar het saaie parkje
zodat hij niet de neiging krijgt om uit zijn dak te gaan. Dus saaie parkjes; here we come 
Gr. Marijke
