Jack en Lilo waren net nog effe in de tuin in de sneeuw (!!!) aan het spelen, en opeens zag ik hoe afgrijselijk scheef zijn 'goeie' poot inmiddels staat. Okee, dat wist ik natuurlijk al lang, maar op de een of andere manier wil ik het eigenlijk niet zien.
Hij kan ook al veel minder hard rennen dan twee jaar geleden, hij rent alsmaar 'voorzichtiger'. En er is geen moer aan te doen, opereren is gewoon geen optie omdat hij dan bijna een half jaar lang helemaal niet zou kunnen lopen, dat kan ik hem echt niet aandoen. Hij krijgt glucosamine, ik zorg dat hij redelijk slank blijft, en tot dusver lijkt hij geen pijn te hebben, dus het gaat op zich best goed, maar het is zo overduidelijk dat die poten geen 15 jaar gaan worden. En dat is gewoon klote. Want het is een geweldige lieve leuke hond, beste hond van de wereld, verder helemaal kerngezond, en hij verdient het om nog jarenlang lekker te rennen en te dollen. Kutspanjaarden.
(Voor wie later binnen is gekomen: Jacks voorpoten zijn als pup in Spanje verrot geschopt/geschoten, hij is geopereerd aan zijn slechtste poot, maar meer is er gewoon niet aan te doen)
Ergens zijn het zijn kapotte poten die zijn leven gered hebben 
