Het HondenForum

Volgens mij is er al eerder een topic over geweest maar ik ga het nog een keer proberen.

Wij waren vanmorgen lekker aan het fietsen met de honden toen er ineens een naakthondje langsrende. Dapper schoot in de hoogste paraatheid en toen gebeurde het weer. Hij raakt ineens helemaal uit balans en begint te wankelen om dan met rondschietende ogen op zijn kont te vallen. Dat duurt 5 seconde waarna hij opstaat en een plasje doet alsof er niets is gebeurd

Direct daarna even wat gelopen en weer gaat hij tegen de vlakte, net vallende ziekte oid.

Wat nu zeker is is dat het direct na activiteit en vrijwel altijd bij de aanblik van andere honden is. De eerste keer was het op de veluwe na een paar uur wandelen en spelen met een barsoi, hier in de straat met uitvallen naar een hond waarna hij zo'n black out kreeg en nu bij de aanblik van een rennende hond na een paar km fietsen. Hij gaat dan echt helemaal out zonder een zware uinsult te krijgen. Even op de kant/kont, beetje trekken met zijn gezicht (kauwen en de ogen gaan als een dolle op en neer), zijn voorpoten trekken onwillekeurig en dan weer opstaan

Hij was zeker niet overbelast en de tong was mooi roze.

Iemand een idee wat dat is? Hij heeft het ongeveer eens in de 10 maanden schat ik en er zijn geen gevolgen zichtbaar. Ook in zijn gedrag verandert er niets nadat dat gebeurt is en hij wil direct weer doorrennen naast de fiets.

Epilepsie? We doen er niks aan verder omdat het zo weinig gebeurt dat iemand anders het niet eens gemerkt zou hebben in veel gevallen. De DA kan hooguit medicijnen tegen epilepsie geven maar omdat het misschien 1 keer per jaar gebeurt weet je dan dus nog niks.

Doet mij inderdaad erg denken aan een insultachtig iets. Vervelend hoor. Het lijkt me iedere keer weer enorm schrikken!

Wij hebben vroeger een kat gehad die een paar epileptische aanvallen heeft meegemaakt. De kat heeft hier toen het speelde 2 dagen pillen gehad en verder nooit meer. Wat ik hiervan nog weet is dat we moesten zorgen dat de kat geen stress had, want dat zou een epileptische aanval op kunnen wekken.
Als ik nu lees dat Dapper dit krijgt bij het zien van een hond, dan denk ik daar aan.
Is dit ergens mee te testen door de DA?

Eline* schreef:Doet mij inderdaad erg denken aan een insultachtig iets. Vervelend hoor. Het lijkt me iedere keer weer enorm schrikken!

Tja, ik stond dus ook weer te trillen op mijn benen. Leek wel alsof hij gewoon doodging tijdens het fietsen. Hup evenwichtstoornisjes, wankelen en omvallen, stuipen en .....opstaan gelukkig

Wel eng was dat hij er direct weer een kreeg Maargoed, het is vaker gebeurd en dat maakt het een stuk minder eng. We duimen op deze lage frequentie van aanvallen.

Femia schreef:Wij hebben vroeger een kat gehad die een paar epileptische aanvallen heeft meegemaakt. De kat heeft hier toen het speelde 2 dagen pillen gehad en verder nooit meer. Wat ik hiervan nog weet is dat we moesten zorgen dat de kat geen stress had, want dat zou een epileptische aanval op kunnen wekken.
Als ik nu lees dat Dapper dit krijgt bij het zien van een hond, dan denk ik daar aan.
Is dit ergens mee te testen door de DA?

Ik weet dus niet of dat te testen is maar ik denk van niet. Nu heeft hij echt helemaal niks nl en bij 99% van de andere honden gebeurt er niks al draait hij totaal door bij de aanblik. Dus je kan er echt geen pijl op trekken helaas.

Hij schoot in een opgefokte modus de stoep op naar dat hondje, borstelde, wilde gaan grommen en storte in mekaar Hij zakte gewoon door zijn benen en begon te trekken en stuipen. Niet zoals een echte epileptische aanval van formaat maar gewoon zittend op zijn gat en daarna even op zijn zij. Vooral die ogen........

Lijkt me hyperventileren als gevolg van het aanmaken van een stresshormoon zoals adrenaline. Het lichaam maakt zich klaar om in actie te komen, als dat niet gebeurt is er op dat moment een onbalans in het lichaam tussen zuurstof en kooldioxide waardoor de klachten kunnen ontstaan van wankelen, duizelig en zelfs flauwvallen.

Dat denk ik omdat je zegt dat het na een oogcontact is en na activiteit.

mm, wel wat vaag.

ik heb eigenlijk geen idee of het bij honden ook kan voorkomen hoor, maar soort van hyperventilatie? en dan niet in de trant van raar ademhalen en een zakje nodig hebben, maar meer chronisch "verkeerd"ademhalen? ( bij mensen komt dit dus vor, zeg ik uit 1e hand )

dan kan soms een inspanning, misschien met wat stress, schrikken, erg opgewonden raken, zorgen voor een black out, duizelig, trillen, zweten ( bij mensen dus)

zie het als een paniek aanval, alleen als het bij honden dus ook kan zijn, is het natuurlijk anders, de hond laat het dan ws gewoon gebeuren en gaat daarna weer verder, die zal geen conclusie trekken of een angststoornis ontwikkelen.

nah ja, geen idee hoor, gewoon een hersenspinsel.

Moeilijk voor jullie. Volgens mij weet Dapper er niets meer van naderhand.
Een enkele epileptische aanval is gelukkig niet fataal.
Ik lees het nu nogmaals over en ik zie dat hij het ook kreeg toen hij een flinke tijd met een hond had gespeeld.
Misschien was hij heel erg moe en daardoor gevoelig voor een aanval?
En die hond die langs liep, misschien was de haat wel zo diep dat hij helemaal flipte? Gek is dat toch, ik kan me Dapper helemaal niet zo boos herinneren.(1 keertje een klein beetje boos)

klinkt een beetje hetzelfde als Ivan het heeft. Ook hij heeft het bij een vorm van stress, meestal bij schrikken (hij is vrij angstig).
Swabberende poten, trekken met bek en ogen, precies hetzelfde, ook hij staat daarna weer op en gaat verder ( hij is dan trouwens wel erg moe want zoekt dan een plekje om te slapen). Hij heeft het ook te weinig om je zorgen over te maken zegt de DA. Volgens mij is het ook epilepsie waarbij de trigger bij Dapper misschien andere honden zijn, bij ivan is het angst. Rot he, om te zien ook.

In eerste instantie dacht ik ook aan een licht epilepsie-insult. Maar hyperventilatie is in deze context ook een mogelijkheid (indien dat ook weleens bij honden voorkomt ). Als het epilepsie is en zo weinig voorkomt wordt er meestal niets aan gedaan. Dante heeft grand mal aanvallen om de drie à vier maanden. Het enige wat ik er aan doe is een logboek bijhouden hoe lang ze duren en onder welke omstandigheid, of er voordien stressvolle dingen zijn gebeurt, enz. Als je hond boven een bepaalde leeftijd is spreekt men niet automatisch meer over primaire epilepsie maar kan het secundaire zijn die afkomstig is van een andere aandoening (weet niet meer of de grens 5 of 6 jaar is).
Misschien een idee om je verhaal op het -epilepsie bij honden forum- te doen? Ja ik weet dat ik daar altijd mee aan kom, maar er is echt heel veel kennis aanwezig daar . De link;
http://www.epilepsiebijhonden.nl/forum/

Gr. Marijke

Kan het niet een soort absance zijn (weet niet hoe je het schrijft) dat is een soort vorm van epilepsie die heel kort kan duren.

kom je zelf zo makkelijk uit een hyperventilatie - aanval ?

Ik denk ook aan een epileptische aanval. Zeker geen a-tje, want dan ben je heel even weg, verder niks. Maar meer dan gok is het ook niet.

Sterkte ermee, 't is altijd een naar gezicht zo'n aanval. Omdat hij er. zo begrijp ik, twee achter elkaar gehad heeft, zou je misschien ook aan coupeermedicatie kunnen denken voor het geval hij een echte serie zou krijgen ( aanval op aanval. ) Aan andere medicatie zou ik met deze aanvallen in deze frequentie niet denken, maar dat kan je natuurlijk allemaal beter met je DA bespreken

Jacky schreef:klinkt een beetje hetzelfde als Ivan het heeft. Ook hij heeft het bij een vorm van stress, meestal bij schrikken (hij is vrij angstig).
Swabberende poten, trekken met bek en ogen, precies hetzelfde, ook hij staat daarna weer op en gaat verder ( hij is dan trouwens wel erg moe want zoekt dan een plekje om te slapen). Hij heeft het ook te weinig om je zorgen over te maken zegt de DA. Volgens mij is het ook epilepsie waarbij de trigger bij Dapper misschien andere honden zijn, bij ivan is het angst. Rot he, om te zien ook.

Zoals je dat beschrijft was het wel hetzelfde, vooral zwabberen met de poten eerst. En dan dat trekkende kopje om vervolgens om te kiepen en eigenlijk binnen 5 seconde weer op te staan en een plas te doen (dominant tegen een boom op dus welteverstaan).

Daarom denk ik zelf eerlijk gezegd niet aan hyperventilatie. Kan me niet voorstellen dat dat binnen een fractie van een seconde weer helemaal hersteld is Of kan dat wel?

Zoie schreef:Sterkte ermee, 't is altijd een naar gezicht zo'n aanval. Omdat hij er. zo begrijp ik, twee achter elkaar gehad heeft, zou je misschien ook aan coupeermedicatie kunnen denken voor het geval hij een echte serie zou krijgen ( aanval op aanval. ) Aan andere medicatie zou ik met deze aanvallen in deze frequentie niet denken, maar dat kan je natuurlijk allemaal beter met je DA bespreken

De ene was net weg en de 2e kwam toen ik weer weg wilde fietsen. Langzaam natuurlijk maar hij stond al weer te popelen. Die 2e was echt heel kort en meer alleen wat zwabberen en 2 seconde het licht uit. Even laten staan in de schaduw en weer naar huis, niets meer van gemerkt

Moon schreef:Misschien een idee om je verhaal op het -epilepsie bij honden forum- te doen? Ja ik weet dat ik daar altijd mee aan kom, maar er is echt heel veel kennis aanwezig daar . De link;
http://www.epilepsiebijhonden.nl/forum/

Ik ben een actief lid op bovengenoemd forum.

Ik heb een paar vragen voor je en ik hoop dat je ze wilt beantwoorden.

- Hoe oud is Dapper?
- Hoe vaak krijgt Dapper zo'n toeval?
- Is ie na een toeval gedesoriënteerd, moe, hijgerig of angstig?
- Is ie nog bij bewustzijn tijdens een toeval of is ie echt van de wereld?
- Maakt Dapper echt "fietsbewegingen" met zijn poten?

Een echte test om de diagnose "epilepsie" te stellen is er niet. Je kunt hooguit door middel van een zeer uitgebreid bloedonderzoek uitsluiten dat er geen onderliggende oorzaken zijn die de toevallen veroorzaken, denk daarbij aan schildklierproblemen, lever- en nierproblemen en dat soort zaken. Dan zou je spreken over secundaire epilepsie (dus met een onderliggen oorzaak), maar eigenlijk komt dat bij honden onder de zes jaar bijna niet voor.

In Dapper's geval zou ik zeker nog niet aan medicatie denken, daarvoor moeten de toevallen komen met een tussentijd van minder dan 4 tot 6 weken. Als ie goed herstelt na een toeval hoef je ook geen Valium of Stesolid in huis te halen, ik heb begrepen dat ie niet clustert (meerdere toevallen binnen 24 uur).

Ik wil je wel adviseren om Dapper voortaan een poos rustig te houden na een toeval, dus niet doorfietsen of druk zijn met andere honden of spelletjes. Daardoor kan een volgende toeval worden uitgelokt.

tweety schreef:Kan het niet een soort absance zijn (weet niet hoe je het schrijft) dat is een soort vorm van epilepsie die heel kort kan duren.

Absenses komen niet voor bij honden. Men denkt dit vaak, maar deze kleine "afwezigheidjes" vallen onder de partiële toevallen.

Femia schreef:Een enkele epileptische aanval is gelukkig niet fataal.

Epilepsie die goed controleerbaar is, is eigenlijk nooit fataal. Sterker nog, de hond kan daarmee net zo oud worden als een "gezonde" hond. Zelfs clusters zijn niet fataal voor een hond.
De enige vorm van epilepsie die fataal kan worden (met de nadruk op "kan", want het hoeft niet, mits er snel wordt ingegrepen) is een "status epilepticus". Daarbij komen de toevallen zo snel achter elkaar, dat de hond geen rustpauzes meer krijgt tussen de toevallen in. Daardoor kan de temperatuur dusdanig hoog oplopen, dat er zuurstoftekort optreedt in alle organen.

Nogmaals, ik hoop dat je m'n vragen wilt beantwoorden. Aan de hand daarvan kan ik je weer antwoorden geven.

MoniqueDM schreef: - Hoe oud is Dapper?
- Hoe vaak krijgt Dapper zo'n toeval?
- Is ie na een toeval gedesoriënteerd, moe, hijgerig of angstig?
- Is ie nog bij bewustzijn tijdens een toeval of is ie echt van de wereld?
- Maakt Dapper echt "fietsbewegingen" met zijn poten?

Natuurlijk geef ik antwoord Ben al lang blij dat je denkt iets te kunnen met de antwoorden

Hij is 7 jaar oud, heeft sinds 2 jaar tijd ongeveer 3-4 aanvalletjes in totaal gehad zover ik weet dan. Waar we bij waren dus.
Hij lijkt niet moe na een toeval maar het probleem is dat hij ze altijd krijgt als we wandelen en hij druk en opgefokt is. Dan hijgt hij zowiezo. Vandaag hebben we toch gekozen door te fietsen, heel langzaam wel, en dat ging perfect Niks aan te merken.

Hij lijkt me echt van de wereld, maar zeker weten doe ik dat niet. Zover ik weet kun je een hond dan beter even laten en dus staan we er gewoon naast te kijken eerlijk gezegd. Zijn ogen trekken heel erg en iets zien zal hij dan zowiezo niet denk ik. Hij is daarna direct normaal dus ik denk dat hij helemaal weg is op zulke momenten.

Het zijn niet echt fietsbewegingen maar meer trekkende bewegingen. Alsof hij zijn poten intrekt en eigenlijk alsof hij schrikt en wil vluchten. Oren trekken, kaken klappen en de ogen flitsen door de kassen. De voorpoten lijken dus intrekkende bewegingen te maken en de achterpoten doen niets meer waardoor hij omvalt. Die trekt hij ook tegen zich aan lijkt wel

Eigenlijk lijkt het het meest alsof hij op 220 volt staat te schokken

Zo uit je antwoorden op te maken denk ik toch dat we hier met epilepsie te maken hebben. Ik twijfel alleen of het gegeraliseerde toeval is of een partiële toeval. Ik zal je ook uitleggen waarom:

Een gegeneraliseerde toeval, dus waar het hele hersengebied bij betrokken is en waarbij de hond buiten bewustzijn is, krijgt toevallen die we Grand Mal noemen.
De hond waggelt wat, valt op een zij, verkrampt en begint te klapperen met de kaken, daarna volgt de fase waarin ze gaan "fietstrappen", eventueel janken of piepen en dan gaat de hond weer langzaam bij zijn of haar positieven komen.
Eenmaal bijgekomen uit een toeval is de hond na een Grand Mal altijd zeer gedesoriënteerd en tijdelijk blind. Dat wordt veroorzaakt door de pupillen die nog wagenwijd open staan en niet meer kunnen accomoderen op het licht. Afhankelijk van de heftigheid van de toeval duurt het een uur, een paar uur tot zelfs dagen voordat de hond weer de oude is. We noemen dit de "post-ictale" fase. Een toeval kan van enkele seconden tot enkele minuten duren.

Een partiële toeval daarintegen, waarbij maar een gedeelte van de hersenen betrokken is, kan zich in allerlei vormen uiten. Zoals in mijn vorige berichtje al stond, kan dat zich uiten in afwezigheid, maar de hond kan bijvoorbeeld ook kopschudden, met de poten trekken als de hond nog staat en zo zijn er nog veel meer vormen, te veel om op te noemen. Belangrijk verschil is dat de hond bij bewustzijn blijft. Wel zie je, net als bij de gegeneraliseerde toeval, dat de hond daarna moe, angstig en trillerig is. Vaak hebben ze daarna ook meer honger of dorst.

Dat laatste wat je schrijft, dat het lijkt of ie op 220 volt staat, lijkt weer meer te horen bij een gegeneraliseerde toeval, maar dan moet ie ook echt buiten bewustzijn wezen, tijdelijk blind zijn na een toeval en zeker flink gedesoriënteerd zijn. Als die laatst genoemde dingen niet geconstateerd zijn neig ik meer naar een partiële toeval, zeker gezien zijn hersteltijd die minimaal is.

Ik hoop dat het een beetje duidelijk voor je is, zo niet, trek maar aan de bel hoor .

Het is me heel duidelijk en ik ben ook blij met je antwoord
Hij kan goed niet helemaal weg zijn want dat weten we domweg niet. Ook kan hij dan hijgen gerelateerd aan de aanval maar ook dat weten we niet omdat we aan het fietsen waren.

Hij blijft ook nog heel even staan als het begint dus het kan zijn dat alles bij bewustzijn gebeurt. Hij lijkt stomdronken de eerste 2 seconde. Hij valt om zodra het echt bezig is maar probeert rechtop te blijven met zijn voorpoten.

Ik begin ook te denken dat hij misschien wel gewoon bij bewustzijn is nu Dan zal ik volgende keer eens goed kijken of je contact kan leggen. Het duurt zo kort (gelukkig) dat we meestal geschokt staan te kijken waarna het al weer helemaal weg trekt.

Het rare was dat hij direct begon te markeren en toen ik weg wilde lopen kwam er snel weer eentje. Daarna leek hij ook wat rillerig moet ik zeggen.

Wat me ook opviel was dat hij thuis nog wat rondkeek. Een beetje raar rondkeek en steeds weer op iets anders leek te focussen. Dat was nadat hij een plakje vlees had gegeten en naast de fiets naar huis was gelopen. Niet echt restjes van de aanval, maar wie weet?

MoniqueDM schreef: Ik hoop dat het een beetje duidelijk voor je is, zo niet, trek maar aan de bel hoor .

Mag ik ook een vraag stellen? Is het dan zo dat het erger wordt in de loop van de tijd? Worden de aanvallen heftiger of komen ze sneller op elkaar naarmate een hond ouder wordt?

Jeetje Marc, wat akelig.
Ik heb helaas geen advies voor je, en (gelukkig) ook geen ervaring met dit soort toevallen.
Ik denk dat Monique hierboven je al een eind op weg heeft kunnen helpen, het is toch altijd fijn om dit soort kennis op het forum te hebben vind ik.

Sterkte, hopelijk gaat het weer heel lang duren voordat Dapper nog eens zoiets mee moet maken (of gewoon niet meer, nog beter).

LongFields schreef:Jeetje Marc, wat akelig.
Ik heb helaas geen advies voor je, en (gelukkig) ook geen ervaring met dit soort toevallen.
Ik denk dat Monique hierboven je al een eind op weg heeft kunnen helpen, het is toch altijd fijn om dit soort kennis op het forum te hebben vind ik.

Sterkte, hopelijk gaat het weer heel lang duren voordat Dapper nog eens zoiets mee moet maken (of gewoon niet meer, nog beter).

Wij hopen vooral dat het niet langer en vaker gebeurt. 1 of 2 keer per jaar maakt niks uit, hij doet zelf in ieder geval alsof er niets gebeurd is wat ons dan ook weer gerust stelt.

Zoek stok! schreef:

MoniqueDM schreef: Ik hoop dat het een beetje duidelijk voor je is, zo niet, trek maar aan de bel hoor .

Mag ik ook een vraag stellen? Is het dan zo dat het erger wordt in de loop van de tijd? Worden de aanvallen heftiger of komen ze sneller op elkaar naarmate een hond ouder wordt?

Natuurlijk mag je ook een vraag stellen, wat een vraag zeg !

Maar om even serieus antwoord op je vraag te geven: ja, vaak zie je bij honden die eenmaal een toeval hebben gehad, dat naarmate ze ouder worden de freqentie helaas toeneemt. De toevallen hoeven niet persé bij iedere hond heftiger te worden, maar jammer genoeg zie je heel vaak dat partiële toevallen op den duur wel overgaan in gegeneraliseerde toevallen.

LongFields schreef:Ik denk dat Monique hierboven je al een eind op weg heeft kunnen helpen, het is toch altijd fijn om dit soort kennis op het forum te hebben vind ik.

Dank je wel voor je compliment, ik ben altijd weer blij als ik iemand met deze kennis kan helpen, temeer omdat epilepsie een hele ongrijpbare aandoening is. Ik noem het geen ziekte, want een hond met epilepsie is niet ziek. Alleen op dagen van toevallen zijn ze ziek, daarbuiten functioneren ze gewoon als iedere andere "gezonde" hond.
Ik heb er nu anderhalf jaar mee te maken en ik kan jullie vertellen: je leert er mee omgaan, maar wennen doet het eigenlijk nooit.

Monique, Ik heb ook nog wat te vragen en ik vind het leuk dat je hier meer over weet te vertellen. Dapper is 7 en pas de laatste 2 jaar heeft hij dit soort toevalletjes..laten we het zo maar even noemen.
Hoe ontstaat zoiets? Kan er nog iets anders aan ten gronde liggen?

Eline* schreef:Monique, Ik heb ook nog wat te vragen en ik vind het leuk dat je hier meer over weet te vertellen. Dapper is 7 en pas de laatste 2 jaar heeft hij dit soort toevalletjes..laten we het zo maar even noemen.
Hoe ontstaat zoiets? Kan er nog iets anders aan ten gronde liggen?

Daar ben ik ook wel benieuwd naar. Je hoort het toch wel vrij regelmatig vind ik, honden met epilepsie.

MoniqueDM schreef:

Zoek stok! schreef:

MoniqueDM schreef: Ik hoop dat het een beetje duidelijk voor je is, zo niet, trek maar aan de bel hoor .

Mag ik ook een vraag stellen? Is het dan zo dat het erger wordt in de loop van de tijd? Worden de aanvallen heftiger of komen ze sneller op elkaar naarmate een hond ouder wordt?

Natuurlijk mag je ook een vraag stellen, wat een vraag zeg !

Maar om even serieus antwoord op je vraag te geven: ja, vaak zie je bij honden die eenmaal een toeval hebben gehad, dat naarmate ze ouder worden de freqentie helaas toeneemt. De toevallen hoeven niet persé bij iedere hond heftiger te worden, maar jammer genoeg zie je heel vaak dat partiële toevallen op den duur wel overgaan in gegeneraliseerde toevallen.

Bedankt voor je antwoord! Ik hoor het inmiddels best vaak, epilepsie....

even een kleine aanvulling: bij partieel complexe aanvallen is het bewustzijn verlaagd, bij mensen althans.

Wist niet dat honden geen absences konden hebben ( ook gegeneraliseerd trouwens. )

Dat schokken is ook iets wat ik niet zou verwachten bij een partieel complexe aanval.

Partieel ( complexe ) aanvallen kunnen ook over gaan in gegeneraliseerde aanvallen, zogenaamde secundair gegeneraliseerde aanvallen. Daar doet het mij nog het meest aan denken.

Maar epilepsie heb je in veel gedaanten en in vele vormen. En bij een hond is het allemaal toch weer anders dan bij een mens, begrijp ik zo'n beetje

Komt me wel héél bekend voor, Birdy had het pas ook, zoals jij het beschrijft. Alleen dan niet na contact met een andere hond, maar na een stukje rennen.
Maar bij haar was het bekend dat ze een hartprobleem heeft. Een jaar geleden zijn er foto's gemaakt bij haar.
Nu, een jaar later, zit ze dus aan de medicijnen daarvoor.

Volgens de da was het bij haar een epileptische aanval tgv hartproblemen, geen zuurstof naar de hersenen eventjes.