Het HondenForum

Wij hadden dit weekend een logeetje, een labradorteefje van 6 jaar. Ze had 's avonds het overgebleven kalfhoefje van onze hond gepakt en lekker opgesmikkeld.
Tegen de morgen werd ik wakker omdat ik een hond hoorde kokhalzen en daarna ook overgeven. Meteen daarna hoorde ik het getrappel van pootjes. Dacht eerst nog dat de honden samen aan het raggen waren op de plavuizen maar bemerkte al snel dat het geen spelen kon zijn.
Toen ik naar beneden rende, zag ik haar liggen spartelen op haar zij. Haar bek zat helemaal onder het schuim, haar ogen wijd open. Ben er naast gaan zitten en heb haar rustig toe gesproken. Toen ze wat rustiger werd, ben ik haar heel voorzichting onder haar kop gaan strelen. Ze schrok met een schok op en wilde meteen opstaan. Haar achterlijf viel eerst even weg maar daarna liep ze verwilderd naar de buitendeur. Ik heb de tuindeur open gedaan en ben haar achterna gelopen. Ze liep even wat verdwaasd rond en na 5 minuten was het of er niets was gebeurd. Ze heeft gegeten, gespeeld. Daarna zag ik op de deurmat het uiterste keiharde puntje van het kalfshoefje liggen dat ze had opgegeven. Kan het zijn dat dat hoefje dwars heeft gezeten waardoor ze het benauwd heeft gekregen en heeft dit een aanval veroorzaakt.
Ik vond het doodeng in ieder geval.

Hoi Dimphie,

Jouw beschrijving klinkt inderdaad als een klassieke Grand Mal, ofwel een gegeneraliseerde toeval waarbij het hele hersengebied is betrokken en de hond dus buiten bewustzijn is.

Heb je enig idee of de hond dit al vaker heeft gehad?
Gezien de leeftijd zit ze namelijk precies op de grens tussen primaire (zonder onderliggende oorzaak) en secundaire (met onderliggende oorzaak) epilepsie.

Het enige wat je nu kunt doen is afwachten of het vaker voorkomt (wat ik niet hoop) en eventueel een uitgebreid bloedonderzoek laten doen.

Of het van het kalfshoefje komt is zo niet te zeggen. Het lijkt me niet, omdat epilepsie een kortsluiting in de hersenen betreft.

Sterkte verder en als je vragen hebt dan hoor ik het wel.

Groetjes van Monique, Donna en Megan

Ze schijnt één keer eerder zo'n aanval gehad te hebben. Gelukkig was ze al weer snel op de been en helemaal niet agressief na de aanval. Was helemaal niets aan te merken.
Net zoiets als liggen trappelen tijdens het dromen maar dan heviger en met schuimbekken en open ogen.

Liet ze ook haar urine lopen? Dit hoort volgens mij ook bij een grand mal. Bij mijn hond in ieder geval wel.. Het zou kunnen dat het benauwd zijn door het 'hoefje' de trigger is geweest van een epileptische aanval. De beschrijving ervan lijkt in ieder geval erg op die van mijn hond, maar zoals ik al schreef is hij altijd incontinent van urine daarbij..
Wat een akelige ervaring met je logeerhond!!

Gr. Marijke

mijn oppas hond met epilepsie laat niet altijd haar urine lopen tijdens een grote aanval. bij haar heeft voer waarschijnlijk wel invloed op de aanvallen. na het eten van rauwe eieren volgt bijna altijd een aanval

Moon schreef:Liet ze ook haar urine lopen? Dit hoort volgens mij ook bij een grand mal. Gr. Marijke

hoeft niet hoor.

het klnkt wel epileptisch zoals je het beschrijft. Alleen het "spartelen "doet mij twijfelen, het zou eerder op schudden moeten lijken ( dat volgt op een tonische fase, waarin de spieren aanspannen. )

Fijn dat ze zo snel na de aanval weer opknapt. Hopelijk gaat ze deze aanvallen niet frequent krijgen.

kiki78 schreef:. bij haar heeft voer waarschijnlijk wel invloed op de aanvallen. na het eten van rauwe eieren volgt bijna altijd een aanval

onlangs nog op cursus een voorbeeld gezien van iemand die altijd een aanval kreeg als hij iets bepaalds at. Tot die tijd had men vergeefs op aanvallen gewacht ( om te regristreren ). Maar dat is voor zover ik weet wel zeer uitzonderlijk, zou het daar niet in de eerste plaats in zoeken.

Hevig braken kan een trigger zijn voor een "epileptische"aanval. Het trappelen (stuiptrekken) van de poten kan heel goed bij zo'n aanval horen.
Na een aanval agressief zijn kan, maar hoeft absoluut niet!
Veel mensen zien het klapperen van de bek tijdens de aanval (waarbij je als je niet oppast gebeten kunt worden) al aan voor agressie. En dat is het niet. De hond heeft zelf geen idee waar hij mee bezig is op dat moment.
De beschrijving die jij geeft heb ik letterlijk hetzelfde gezien bij een hond die ook hevig moest braken.
Leg het maar eens voor aan een DA.

Het klinkt als een tonisch-clonisch insult (de grand mal). Echter, de diagnose van primaire epilepsie wordt gesteld middels eliminatie (het uitsluiten van andere oorzaken). Is de oorzaak bekend, dan is het immers secundaire epilepsie. Ze heeft een keer eerder een insult gehad en het is zeker verstandig de DA ook nu hierover te informeren. Verder kun je alleen maar afwachten. Medicatie, na diagnose, wordt doorgaans pas voorgeschreven als een hond zo ongeveer een insult per maand heeft.

Het gedrag hoeft na een insult (post-ictale fase), naar ik weet, niet per definitie agressief te zijn. Wat ik wel ken is: vermoeidheid, honger en/of dorst, verlies van orientatie, (meer dan normale) aanhankelijkheid, tijdelijk niet of verminderd zien.

Veelal kunnen honden een insult krijgen wanneer ze in rust zijn. Mijn hond kreeg ze ook nadat hij actief was geweest en zijn koppie de prikkels niet meer kon reguleren. Hij was vaak incontinent tijdens een insult. De spartelende bewegingen (clonische fase) waren te omschrijven als een 'fietsbeweging'. Soms gilde hij tijdens een aanval en had hij bleekblauwe slijmvliezen (tandvlees) en tong. Na een insult (als hij er echt goed uit was) kreeg hij van mij altijd een lichte maaltijd (omdat een insult waanzinnig veel energie kost) en water aangeboden. Ook speekselde hij tijdens een aanval. De geur van het speeksel was penetrant te noemen en de textuur was veel taaier.

Ik hield altijd bij hoe lang een aanval duurde, wanneer die was en of er zich bijzonderheden voordeden (m.n. in de aurale fase, de fase voor het eigenlijke insult).

Het enige wat je kunt doen (en dat heb je gedaan) is de rust bewaren en rustig blijven, bij haar blijven en zorgen dat ze zich nergens aan kan verwonden. Na een insult is het belangrijk dat de hond rust krijgt en het liefst zo min mogelijk prikkels (licht, geluid). Ze is er toch snel en goed uitgekomen, zoals ik het lees. Gelukkig maar!

Mocht je het toch wat spannend vinden om met haar op stap te gaan dan kun je ervoor zorgen dat je het nummer van de DA en de dierenambulance in je gsm hebt staan.

Mocht je nog vragen hebben, pb of mail gerust.