mijn kindje is gesteriliseerd
Geplaatst: 02 mei 2006 08:17
Gisteren was het dan zover. Na heel lang nadenken, uitstellen, discussieren en besluiten nemen is Caja gistermorgen gesteriliseerd. Om acht uur moest ik haar naar het dierenziekenhuis in Rotterdam brengen. De assistente nam haar mee en vroeg nog, ze is wel makkelijk hè met vreemden. Nou nee dus!! Kheb nou eenmaal een Mechelse Herder die erg op mij gericht is en weinig van vreemden moet hebben. Toen moest ik nog maar even blijven voor alle prikken want dat was voor mijn hond wel zo prettig. Na een halfuur ben ik weggegaan. Om half twaalf werd ik alweer gebeld dat alles goed was gegaan en dat ik haar om half een op mocht komen halen. Omdat Caja zo angstig is wilden ze haar niet onnodig laten stressen door haar te lang te laten blijven.
Thuis gekomen ging het in eerste instantie wel aardig met mijn kleine (nou, ja maatje herder) schat. Toen begon ze over te geven en hield ook niet meer op. Tot 8 keer toe en op een gegeven moment kwam er natuurlijk niks meer uit. Ik de DA maar weer gebeld. Moesten we maar langskomen om iets tegen de misselijkheid te geven. Weer terug dus. Weer een prik, weer een rekening (gelukkig ben ik goed verzekerd) en weer naar huis. Daar heeft ze rillend op haar kussen onder een deken gelegen en heeft met volle teugen genoten van alle extra aaien, knuffels en andere aandacht die ze kreeg. Verder was het voor haar niet genieten hoor.
Inmiddels hebben we een rustige nacht gehad en is ze meegeweest op een enorme wandeling. Wel 5 minuten!! hahahaha... ze was gebroken, maar ja, ze moet nou eenmaal ook wat doen. Ook als ze zo zielig is heb ik dat liever niet binnen, of ben ik nou zo'n kreng
Ze ligt nu weer lekker op haar kussen te slapen.
Wat ik enorm bijzonder vind, is dat mijn pup donders goed weet dat ze Caja met rust moet laten. Met haar 6 maanden is dat toch al heel duidelijk. Heel af en toe loopt ze naar Caja, likt haar snuit en oren en loopt weer weg naar haar eigen plek. Mooi he...
Nou goed, dit was mijn avontuur van gisteren.
Groetjes maar weer.
Yvonne, Caja en Desta
Thuis gekomen ging het in eerste instantie wel aardig met mijn kleine (nou, ja maatje herder) schat. Toen begon ze over te geven en hield ook niet meer op. Tot 8 keer toe en op een gegeven moment kwam er natuurlijk niks meer uit. Ik de DA maar weer gebeld. Moesten we maar langskomen om iets tegen de misselijkheid te geven. Weer terug dus. Weer een prik, weer een rekening (gelukkig ben ik goed verzekerd) en weer naar huis. Daar heeft ze rillend op haar kussen onder een deken gelegen en heeft met volle teugen genoten van alle extra aaien, knuffels en andere aandacht die ze kreeg. Verder was het voor haar niet genieten hoor.
Inmiddels hebben we een rustige nacht gehad en is ze meegeweest op een enorme wandeling. Wel 5 minuten!! hahahaha... ze was gebroken, maar ja, ze moet nou eenmaal ook wat doen. Ook als ze zo zielig is heb ik dat liever niet binnen, of ben ik nou zo'n kreng
Ze ligt nu weer lekker op haar kussen te slapen. Wat ik enorm bijzonder vind, is dat mijn pup donders goed weet dat ze Caja met rust moet laten. Met haar 6 maanden is dat toch al heel duidelijk. Heel af en toe loopt ze naar Caja, likt haar snuit en oren en loopt weer weg naar haar eigen plek. Mooi he...
Nou goed, dit was mijn avontuur van gisteren.
Groetjes maar weer.
Yvonne, Caja en Desta
