Het HondenForum

Even een vraagje van mij voor degenen die een hond met epilepsie hebben:

Hoe ervaren jullie dat nou? Is het iets wat je goed kunt hanteren? Of levert het veel stress voor jezelf op? Zou je als je kon kiezen weer je epileptische hond in huis halen? Heb je de indruk dat de hond er goed mee om kan gaan?

Ik ben dus echt op zoek naar ervaringen over het in huis hebben van zo'n hond, over behandelmethoden en de theoretische achtergrond weet ik zelf genoeg.

Wie helpt?

dat ligt er dus aan wat voor een vorm het is... een hond die af en toe een aanval krijgt..en in principe wel stabiel blijft... tja..... zolang de tijden tussen de aanval prettig zijn voor de hond, dus dat de hond niet werkelijk erg lijdt onder de aanvallen? daar kan ik mee leven, maar epileptie in de vorm van.. bij elke aanval word het erger... beschadigt er meer en worden de aanvallen zwaarder? nee dat niet, ik heb het van dicht bij meegemaakt en nee dat wil ik niet voor de hond. want wanneer is genoeg dan genoeg? wanneer de hond niet meer uit een aanval komt en je hem op een zeer onrustige en vreselijke manier uit zijn lijden moet verlossen? nee dan liever eerder.. voordat het veel erger word..

Misschien kun je hier wat meer nuttige informatie en antwoord op je vragen vinden:

www.epilepsiebijhonden.nl

www.epilepsiebijhonden.nl/forum

Groetjes,

Fieke

De hond bij mijn ouders heeft epilepsie. Het begon toen ze ongeveer 1 jaar was met af en toe een aanval, en het werd steeds vaker. Zoiets is erg naar om te zien. Aan het begin van de aanval leek ze heel angstig, en begon ze krom te trekken naar rachts toe. Vervolgens viel ze op de grond en begon ze daar secondenlang te shaken/schuimbekken/kaken klapperen. Na de aanval was ze 'blind' en liep ze overal tegen op. Inmiddels is ze bijna 3 en sinds meer dan een jaar echt goed ingesteld op medicatie (epitard en phenobarbital) Nu heeft ze vrijwel geen aanval meer, tenzij de pillen niet op een regelmatig tijdstip gegeven worden.

Edit: vergeten je vragen te beantwoorden.

Tijdens de momenten waarop Senna aanvallen kreeg, en in die periode dat het nog oncontroleerbaar was, was dit wel erg stressvol. Ik was heel bang dat ze een keer in een aanval zou blijven of dat de medicijnen/behandeling niet aan zouden slaan. Het was meer de angst om haar te verliezen eigenlijk wat bij mij speelde. Nu we eenmaal de juiste dosis medicatie hebben gevonden merk je eigenlijk niks meer aan d'r. En ik zou dan ook 'ja' zeggen op de vraag of we d'r weer in huis zouden halen. Senna kan nu genieten van dingen zonder een aanval te krijgen. De enige bijwerking die we van de medicatie ervaren is dat ze zeer gericht is op eten, en ook de neiging heeft om dik te worden. Vandaar dat ze ook op dieet/lightvoer is.

ellebel schreef:Even een vraagje van mij voor degenen die een hond met epilepsie hebben:

Hoe ervaren jullie dat nou? Is het iets wat je goed kunt hanteren? Of levert het veel stress voor jezelf op? Zou je als je kon kiezen weer je epileptische hond in huis halen? Heb je de indruk dat de hond er goed mee om kan gaan?

Ik ben dus echt op zoek naar ervaringen over het in huis hebben van zo'n hond, over behandelmethoden en de theoretische achtergrond weet ik zelf genoeg.

Wie helpt?

Nou, stress
Ik vind het alleen onzettend zielig voor Luka.
Ik ben blij dat ik hem kan steunen en gewoon ervoor hem zijn als ie zo'n aanval krijgt.
Ik vind het alleen naar om te bedenken dat hij die aanvallen wel es krijgt zonder dat wij er zijn.
Luka heeft het enorm moeilijk na zo'n aanval. Hij wijkt dan niet meer van mijn zijde.
Hij heeft schrik van licht, dat kan zonlicht zijn of een lamp die brandt.
Na zo'n aanval gaat hij regelmatig in de badkamer liggen, daar is het donker.
Verder vind ik het jammer dat dit hem moet overkomen.
Hij is al een angstige hond sinds we hem hebben en die aanvallen doen hem zeker geen goed.
Hij kan de drukte van buiten, met het goede weer, komt hij vaker buiten,
blijkbaar niet goed aan, ook de speelmomenten hebben we nu beperkt.
Je past je gewoon aan de situatie aan.

Mijn hond heeft een lichte vorm van epilepsie, op het moment van de aanval voel ik me vooral heel machteloos en hoop ik dat het niet te lang duurt. De dagen/weken daarna ben ik ongerust en erg alert op elke gedragsverandering, maar na een tijdje slijt dat en 'vergeet' ik het.

JA ik kan daar wel mee omgaan, alleen de eerste paar keer schrok ik me rot. Gelukkig heeft Ivan om de paar maanden een aanval en niet wekelijks. Wat er 's nachts gebeurd weet ik niet.

of ik weer een hond zou nemen met epilepsie in de vorm van Ivan wel, omdat het niet frequent is, als een hond dagelijks aanvallen zou hebben weet ik het niet. Je voelt je vreselijk machteloos op dat moment. Het enigste wat je kan doen is zorgen dat hij zich niet bezeert en nog belangrijker is of de hond een hondswaardig bestaan zou kunnen hebben.
Het is met medicatie trouwens goed te behandelden. Ik zou er niet echt voor terugschrikken.

Jacky schreef:JA ik kan daar wel mee omgaan, alleen de eerste paar keer schrok ik me rot. Gelukkig heeft Ivan om de paar maanden een aanval en niet wekelijks. Wat er 's nachts gebeurd weet ik niet.

of ik weer een hond zou nemen met epilepsie in de vorm van Ivan wel, omdat het niet frequent is, als een hond dagelijks aanvallen zou hebben weet ik het niet. Je voelt je vreselijk machteloos op dat moment. Het enigste wat je kan doen is zorgen dat hij zich niet bezeert en nog belangrijker is of de hond een hondswaardig bestaan zou kunnen hebben.
Het is met medicatie trouwens goed te behandelden. Ik zou er niet echt voor terugschrikken.

Inderdaad, de eerste keren schrik je je rot.
Het is heel heftig.

Ik kan me niet voorstellen hoe het moet zijn voor mezelf en Luka
mocht hij dit dagelijks of meermaals dagelijks hebben.
Ik denk dat je dan voor jezelf moet beslissen of je dit nog hondwaardig noemt.

Okee bedankt hier heb ik al veel aan!

Het gaat om een 6 maanden oude pup van een groot ras. Ze schijnt atypische epileptische aanvallen te hebben, 2 keer per week. Daarbij verstijft ze, begint te gillen en raakt in paniek. Ook zou ze soms urine en ontlasting laten lopen. Ik heb het zelf nog nooit gezien ook al zit ik er al 3 weken met mn neus bovenop. De hond is verder kerngezond. Bloedonderzoek, urineonderzoek, MRI en contrastvloeistof hebben geen van allen een oorzaak voor de aanvallen uitgewezen, en ik heb het zelf dus nog nooit gezien. De hond zou eigenlijk geeuthanaseerd worden maar na 3 weken een hele blije pup gezien te hebben is er toch twijfel...

Oja, was ik nog vergeten te vertellen, fenobarbital helpt volgens het verhaal niet.

ellebel schreef:Oja, was ik nog vergeten te vertellen, fenobarbital helpt volgens het verhaal niet.

Luka neemt Gardenal, Fenobarbital dus.
Het blijft in ieder geval meer onder controle.
Alleen jammer dat hij die medicatie niet meer mag stoppen.

ellebel schreef:Okee bedankt hier heb ik al veel aan!

Het gaat om een 6 maanden oude pup van een groot ras. Ze schijnt atypische epileptische aanvallen te hebben, 2 keer per week. Daarbij verstijft ze, begint te gillen en raakt in paniek. Ook zou ze soms urine en ontlasting laten lopen. Ik heb het zelf nog nooit gezien ook al zit ik er al 3 weken met mn neus bovenop. De hond is verder kerngezond. Bloedonderzoek, urineonderzoek, MRI en contrastvloeistof hebben geen van allen een oorzaak voor de aanvallen uitgewezen, en ik heb het zelf dus nog nooit gezien. De hond zou eigenlijk geeuthanaseerd worden maar na 3 weken een hele blije pup gezien te hebben is er toch twijfel...

Luka heeft ook een bloedtest gehad die niets uitwees.
Ik denk dat je vooral op "zicht" moet kijken.
Ik zou dat hondeke toch wat meer tijd geven, medicatie op punt stellen en even afwachten.
Het kan zijn dat de aanvallen toch veel minder worden, in ieder geval was dat bij Luka toch zo.
Een dagboek bijhouden en zoeken naar de trigger van de aanvallen.
Ik moet zeggen dat we er nu pas uit zijn dat Luka bij vermoeidheid en stress aanvallen krijgt.

Ik zou er niet voor kiezen laat ik daar heel eerlijk in zijn.
Maar nu 't eenmaal m'n eigen hond betrefd heb ik geen andere keuze dat 't er gewoon bijnemen. En de gevolgen ervan aksepteren.
Ik zou hem er nooit voor "weg" doen.

Ik zou er denk ik ook niet meer voor kiezen.
Het was altijd zo ontzettend zielig voor Queenie. Ze is er gelukkig overheen gegroeid na 2 jaar, maar mijn angst was dat ze er een keer in zou blijven of dat er veel zou beschadigen.

De stress die ik ervaarde was om continue als een havik op je hond te letten, maar je bent nou eenmaal niet altijd thuis. Ik bracht haar die 2 jaar daarom altijd naar mijn moeder als ik weg moest, en zo'n opvang moet je in mijn ogen dus hebben.
Daar had ik geluk bij, maar ook dan was het niet 100% waterdicht want soms was zij er ook niet en kon ik Queen niet brengen.

ellebel schreef:Even een vraagje van mij voor degenen die een hond met epilepsie hebben:

Hoe ervaren jullie dat nou? Is het iets wat je goed kunt hanteren? Of levert het veel stress voor jezelf op? Zou je als je kon kiezen weer je epileptische hond in huis halen? Heb je de indruk dat de hond er goed mee om kan gaan?

Ik ben dus echt op zoek naar ervaringen over het in huis hebben van zo'n hond, over behandelmethoden en de theoretische achtergrond weet ik zelf genoeg.

Wie helpt?

Ik heb twee Duitse doggen gehad met epilepsie (1 daarvan heeft maar 3 aanvallen gehad en op latere leeftijd) en hoop dat NOOIT meer mee te hoeven maken. Ik zou dus absoluut geen hond in huis halen die dat heeft. Het heeft ons heel veel stress opgeleverd. De impact daarvan werd pas goed duidelijk dat toen Fahrah al een half jaar niet meer leefde ik nog regelmatig 's nachts wakker schrok en dacht dat ze een aanval kreeg. Om over de keren dat mijn vriend of ik midden in de nacht van de trap af vielen omdat we nog te slaperig waren maar niet te spreken. We moesten nl de andere twee aanwezige doggen bij haar weghalen.

In hoeverre ze er zelf goed mee om kon gaan vind ik heel moeilijk. Ze moest wel....Het duurde voor haar steeds langer om weer er echt bij te zijn na een aanval. Alhoewel ze na haar eerste aanvallen niemand in de buurt wilde zonder agressief te worden tolereerde ze ons later wel. Dus ik denk dat ze zelf ook iets minder angstig werd.

We hebben 13 jaar terug een Groenendaeler uit het asiel gehaald (geen stamboom bekend), deze kreeg pas naar jaren plotseling epelepsie

De eerste keer schrok ik me echt helemaal kapot, ze raakte eerst in paniek, rende weg en trok zwaar naar links, later zakte ze in elkaar en begon dan pas echt met de aanval. Hierna besefte we pas dat het epelepsie was.

Ze heeft toen medicijnen gekregen en die werkte, de frequentie nam gelijk af. Na nog een paar jaar nam het toe, maar na een iets zwaardere dosis namen de aanvallen weer af.

Uiteindelijk is ze 11 geworden en moesten wij haar ivm botkanker in laten slapen. Ik was er kapot van want het was echt mijn maatje.
Haar epelepsie heeft uiteindelijk niet echt een grote invloed op ons allemaal gehad. Het was na de eerste schrikmeer bijzaak.

Je vragen:

Hoe ervaren jullie dat nou? Of levert het veel stress voor jezelf op?

Het was afchuwelijk en het gaf in het begin behoorlijk wat stress, zeker als je hond niet op de medicijnen reageert zet ik er vraagtekens bij. Als ze er namelijk echt lang in blijven moet je naar de DA voor een injectie anders kunnen ze overlijden. Dit is ons in het begin wel eens overkomen, nou als dat geen stress geeft? Ik moest een week bijkomen geloof ik.

Is het iets wat je goed kunt hanteren? & Heb je de indruk dat de hond er goed mee om kan gaan?

Ja, na wat gewenning wel. ook onze Tazan (zo hete ze dus) leerden er mee omgaan, ze raakte niet meer in paniek, ze voelde het ook aankomen, dan gingen de oortjes plat en kwam ze bij mij steun zoeken, Ik zelf herkende het ook al vrij snel en gaf haar dan die steun, op een rustige manier toespreken e.d. , dat hielp volgens mij ook. Ze ging dan al liggen en raakte dan pas langsaam dieper in de aanval. Dat was heel wat beter dan de eerste keer toen ze echt in paniek de hele tuin door zwalkte als een dronken aap. Omdat de medicijnen wel aansloegen was het later goed te doen.

Zou je als je kon kiezen weer je epileptische hond in huis halen?
Absoluut niet, ik ben een softie hiermee en het vreet aan me om me hond zo te zien lijden.

Ik wens je veel sterkte in je beslissing.