Het HondenForum

Morgen is het zover!
De schrik zit er goed in nu bij mij. Morgen om 08.15 wordt Simba geopereerd aan een baarmoederontsteking. Ik ben zo bang voor die narcose, omdat ik jaren geleden mijn sharpeike heb verloren aan de narcose. Ik ga vannacht geen oog toe doen, dat weet ik nu al. Ik hoop echt dat ze zich beter gaat voelen, en niet meer zo vies is op mij als ik haar medicatie probeer te geven. Haar antibiotica krijg ik gewoon niet meer naar binnen omdat ze niks meer eet sinds gisteren en als ik haar probeer te puchen, begint ze te grommen, wat ze nog nooit gedaan heeft. Ik weet wel dat ze zich slecht voelt (oorontstekingen, evenwichtsstoornissen, baarmoederontsteking en schijndracht), maar toch, je weet nooit wat ze denken. Ik hoop dat ze niet denk dat haar bazinneke haar morgen in de steek laat in de dierenkliniek. M'n hart breekt als ik haar zo zielig in haar nestje zie liggen, en ik kan niks voor haar doen. Alleen veel meer dan anders haar knuffels geven, en naast haar gaan zitten om haar zachtjes te strelen. Daar kan ze deze moment gelukkig nog van genieten....

sterkte!

Ach,ik wet precis wat je nu voelt,
maar probeer zo rustig mogelijk voor haar over te komen,dan heeft ze stuk minder stress als je haar daar even achterlaat,
ik ga hard duimen voor je dat ze weer snel bij je is,
sterkte morgen

Sterkte morgen en ik duim voor je meisje dat alles goed komt!

Nou, ik kan me voorstellen dat je de schrik er in hebt!
Sterkte morgen voor jou en Simba!

Ik kan me je schrik goed voorstellen...en je angst ook..
Je bent je Sharpei verloren aan narcose, en dat zit diep...

Sterkte hoor!
En succes morgen voor jou en Simba

Heel veel sterkte morgen we denken aan je!!

Allemaal bedankt voor jullie steun!!

Heel veel sterkte vandaag!!

Sterkte vandaag, hopelijk is ze snel weer thuis bij je!

Och jee..... maar je zal vast zien dat alles goed gaat en dat ze daarna enorm opknapt!!!!

Ik duim hier

Sterkte

Heel veel sterkte

hoe is het nu?

hoe is het nu?

Dat waren lange uren vandaag, toen Simba in de kliniek was (verwijderen baarmoeder). Maar het bange afwachten is blijkbaar nog niet voorbij... De operatie was vanmorgen om 10.30u gedaan. Alles was perfect verlopen, geen complicaties. Om drie uur ben ik haar gaan ophalen. Ze was al wakker, maar had totaal geen zin om mee naar huis te gaan. Als je probeerde haar recht te krijgen, gromde ze. Dan de muilband proberen aandoen. Ze deed precies of ik haar verschrikkelijk pijn deed, en ik kwam nog niet eens aan haar. De da zei dat normaal elke hond direct opstaat, en meewandeld, omdat ze zo snel mogelijk weg willen zijn. Simba niet, grommen en blijven liggen. Na lang aandringen van de da en mij, hebben we ze maar op een draagberrie naar mijn wagen gebracht. Thuis gekomen hebben mijn man en ik haar binnen gedragen, en nu ligt ze als een varken te ronken in haar nest. Het is nu 9 uur na de operatie en ze heeft nog steeds niet opgestaan. Zijn er mensen die dit ook hebben meegemaakt met hun hond na een operatie? In het bloedonderzoek van vorige week hebben ze wel gezien dat haar schilklier te traag werkt. Vandaag hebben ze opnieuw wat bloed genomen om te zien of het nog steeds zo is (van de medicijnen kan dit tijdelijk zo zijn). Kan dit aan haar schildklier liggen dat ze knock-out is? Nu maak ik me hierover weer ongerust, want ze moet toch een plaske gaan doen?

Dat kan nog ,dat ze niks wil,mijn hond is pas geopereerd aan zijn poot en de eerst dag wilde hij alleen maar blijven liggen,ik heb er maar een onderlegger onder hem neegelegd en daar liet hij zijn urine lopen,
maar als ze morgen nog niet wil staan dan zou ik effe een DA bellen.
maar ik ben blij dat ze weer lekker thuis is,
Gaauw beterschap

Mwah, ik vind het niet zo heel gek hoor.
Kaya van mij is begin november geopereerd aan haar baarmoeder en dat was best een lange operatie omdat haar baarmoeder poreus was geworden vanwege de heftige schijnzwangerschappen.
Zij stond ook niet op bij de dierenarts en wij hebben haar ook naar de auto gedragen en vanuit de auto naar huis gedragen.
Daar heeft ze heel lang gelegen (ik weet niet precies hoe lang) en toen ze eenmaal stond, durfde ze niet meer te gaan liggen. Dat heeft bijna 36 uur (!!!) geduurd en wij legden haar constant voorzichtig weer neer.

Ze voelen zich zeker de eerste dag enorm beroerd, dus ik zou me nu nog niet ongerust maken.
Haar lekker warm houden, dekentje erover, en laten liggen.
Probeer haar even te roepen (niet aan haar komen, maar gewoon een duidelijk roepen) en dan kijken of ze wel reageert met haar ogen. Als dat goed is zou ik haar gewoon even rustig laten liggen, maar eind van de avond moet ze denk ik toch wel een poging wagen om op te staan, anders even wat streng roepen en kijken wat ze doet.