Het HondenForum

Beste allemaal op dit forum,

Vorige week woensdag heb ik mijn lieve hondje Jerry in laten slapen. Hij zou 25 nov. 17 jaar zijn geworden. Hij was een kruising flatcoated retriever. Hoewel ik achter mijn beslissing stond en sta van het laten inslapen, heb ik nog zoveel vragen. Misschien kunnen jullie me helpen. Het volgende is gebeurd: Vrijdag 7 okt. bracht ik Jerry naar het pension waar hij al vele keren is geweest en waar de mensen hem goed kennen. Het was voor 3 nachten. "Mijn oudje" liep dan niet meer zo stabiel maar was nog altijd vrolijk en had een goede eetlust. Hij kreeg al sinds een jaar om de zoveel weken anabole steroide injecties en 2x daags Rimadyl. Maandagochtend werden wij gebeld dat Jerry niet meer op kon staan. Toen we daar kwamen schrokken we ons rot. Daar lag onze Jerry helemaal levenloos. De mensen van het pension hadden hem 's ochtends zo liggend gevonden. Zaterdag en zondag was alles nog normaal, hij had gegeten, was mee uit geweest en liep met de andere honden op het plaatsje. We zijn direct naar de dierenarts gereden, een hele fijne man. Waarschijnlijk had Jerry een herseninfarct gehad. Hij zei ons dat hij het zich goed voor kon stellen als wij nu euthanasie zouden willen toepassen, maar daar hij Jerry goed kende en wist dat het een 'vechtertje' was wilde hij hem wel het voordeel van de twijfel geven. Wij stemden daarin toe. Hij kreeg Prednison en vitaminen en zo moest er binnen 3 dagen een stijgende lijn zijn te zien in zijn herstel. Thuis herstelde hij iets, maar eten deed hij niet zelf. We gaven vloeibaar voedsel via een spuit en water via een bidon. Hij liet urine lopen, maar ging wel weg van de plek waar hij had geplast. Hij kon nog lopen en was dus niet verlamd, maar als hij liep was het zo zielig om te zien. Hij was erg verzwakt. Bovendien kreeg hij urine-exceemplekken die 2 dagen later open gingen en bloeden. We hadden daar inmiddels zalf voor gekregen. Maar op woensdagavond, nadat ik Jerry nog had gewassen en gefohnd, vroeg ik me echt af wat we nog wilden bereiken. Ik zag hem zo hulpeloos liggen. Mijn dappere hond met die sterke levenslust lag daar zo weg te kwijnen. Dit was niet eerlijk vond ik en toen heb ik de stap genomen om de dierenarts te bellen. Hij kwam direct thuis en heeft hem toen in laten slapen. Wij hebben nu heel veel pijn en verdriet, maar dit kon ik Jerry toch niet aandoen.
Mijn vraag is of iemand zo'n verhaal herkend, want ik kan op internet niet veel vinden over honden die een herseninfarct hebben gehad.
Jerry z'n hart was goed en hij had ook nog steeds normale ontlasting in die dagen. Maar totaal verzwakt en niet in staat om in "borst/buik-houding" te liggen.

Bedankt alvast voor het lezen van dit lange verhaal en eventuele reactie's.

Beste Inge,

Bedankt voor je lieve reactie. Je hebt gelijk, ik zoek naar een oorzaak en daarmee maak ik het voor mezelf niet makkelijk. Ik twijfel gewoon enorm, had ik maar dit of dat ... Of was ik dat weekend nou maar niet weggegaan, maar de da zei dat ik me daar niet schuldig over moet voelen.
Van de week al heel veel gelezen op dit forum ook jouw verhaal. Bewonderenswaardig!!

Mirjam

Inderdaad ik heb de afgelopen dagen verhalen gelezen van honden die ongeveer hetzelfde als Jerry is overkomen en dan lees ik dat die honden na een week toch weer op de been zijn gekomen. En dan slaat de twijfel toe, oh jee had ik maar nog langer "geprobeerd". Maar je hebt gelijk ik ken de achtergrond helemaal niet van die honden. Jerry heeft in januari 2003 al eens een soortgelijk iets gehad, maar toen knapte hij binnen een paar dagen op. In mei van datzelfde jaar kreeg hij bovendien ook nog een leverontsteking. De da zei toen dat dit echt ernstig was, maar ook daar kwam hij snel weer bovenop. Dus ik vind ook wel dat mijn beslissing vorige week de juiste is geweest.

Ik meende een verhaal te hebben gelezen over jouw hond die door zijn achterhand zakte en dat je op een gegeven moment ook de beslissing hebt genomen van inslapen. Excuses als jij dit niet bent geweest, ik heb zoveel gelezen de afgelopen dagen en in mijn hoofd ben ik niet echt scherp op dit moment.

Veel sterkte met dit verlies Mirjam. Als ik je verhaal zo lees heb ik het idee dat je werkelijk alles geprobeert hebt om Jerry te redden, maar die ouwe lieverd was gewoon helemaal op. Wat rest je dan nog meer dan hem een respectvol einde te geven? Petje af voor jullie handelen en de zware beslissing die jullie genomen hebben.

Dag Jerry...

Pfff als ik je verhaal lees kan ik alleen maar meegaan in wat Inge zegt, niet piekeren, je hebt het goed gedaan.. je hebt geluisterd naar je hond... hij was op en je hebt het enige gedaan voor hem wat je nog kon doen, een laatste daad van liefde voor je hond.. en natuurlijk ben je verdrietig dat is niet meer dan normaal...

Veel sterkte met het verlies van je hond.

Ook heb die beslissing moeten nemen..........en weet hoe jij je voelt .......kl*te

Die twijfels blijven nog wel even hoor, ongeacht wat een ander ervan vindt dit moet jij zelf zien te verwerken..... !! Hoe moeilijk het ook is. Het is goed zo.
Jerry heeft nu rust die hij verdient

Heel veel sterkte met dit verlies

Miekmiek, Cloris, Tweety,

Bedankt voor jullie reactie! Bij het lezen ervan schiet ik weer vol, maar het doet me ook heel goed. Vertelde vanavond aan mijn man dat ik het verhaal over Jerry op het hondenforum heb gezet omdat hier gewoon dé hondenvrienden zitten. En zoals ik al heel veel verhalen heb gelezen zo hoop ik ook dat andere mensen iets aan het verhaal hebben. Herkenning, "opluchting" en vooral voelen/merken dat je niet de enige bent. Ik hoop voor mezelf dat het verwerken zo iets makkelijker zal gaan.
Mirjam

Als ik dit zo lees dan heeft Jerry al het een en ander meegemaakt.
Je moet niet vergeten dat 17 jaar voor een hond al heel bijzonder is, dat worden er maar weinig. Als een dier zo oud is dan zijn alle organen, bloedvaten etc ook heel erg oud. Eens houdt het dan op met funktioneren.
Herstel van alle zeer oude organen kan volgens mij dan ook haast niet meer. Zo ja, dan was hij waarschijnlijk invalide gebleven voor de rest van de korte tijd die hem nog zou resten.
Honden worden geen 20, geen 19, geen 18 en zelden 17.
Je hebt het goed gedaan en hem verder lijden bespaard.
Heel veel sterkte met het verwerken van je verdriet, 17 jaar is een prestatie!

Veel sterkte met het verlies van je maatje. Die twijfels dat heeft haast iedereen, maar je oudje was op en heeft een prachtige leeftijd gehaald met nog plezier in zijn leven als ik het zo lees. Wat bij een hond van 10 nog aanslaat, hoeft dat niet te doen bij een van 17, dus ik hoop dat je je niet gek maakt met dat soort gedachten.

Anne

Veel sterkte.

Mijn lieve mechelaar Eros heeft 15,5 mogen worden, heeft eigenlijk nooit gekke dingen gehad of ziek geweest, en was op zijn oude-mannen-manier heel vrolijk en macho. Op een ochtend kwam ik beneden en kon hij niet meer overeind komen. Ook liet hij zijn urine lopen, dat had hij echt nog nooit gedaan! Zij kop stond scheef... En hij bleef maar proberen om overeind te komen, de kanjer. Toen heb ik ook direct de DA gebeld, want dit was niet het leven dat ik mijn Eros gunde. Waarschijnlijk heeft hij een hersenbloeding gehad o.i.d. En ondanks dat ik wist dat het voor hem de goede keus is geweest, heb ik ook getwijfeld: zijn hart was nog zo sterk, hij wilde niet gaan slapen en daarna duurde het ook nog lang voordat hij echt was overleden. Was ik te voorbarig geweest? Gelukkig kan ik met mijn verstand zeggen dat Eros tot de dag van zijn overlijden de kwaliteit van leven heeft gehad die hij verdiende. En dat staat voorop. Zo ook voor jou! Ik vind dat je er goed aan hebt gedaan. Hoe triest ook... Het is het laatste wat je voor je dier kunt doen: een waardig einde aan een waardig leven. Heel veel sterkte en liefde bij het verwerken van je verdriet en gemis. Het is goed zo.

Heel veel sterkte!

Bedankt voor jullie reactie's!
De bemoedigende woorden doen me goed.
Ik blijf het forum volgen en wens jullie heel veel vreugde met
jullie trouwe viervoeter(s)!!

Mirjam

Heel veel sterkte nog.Naar mijn idee heb je het enige juiste gedaan.
Toevallig heeft een vriendin van me pas haar hond van 13 verloren aan een herseninfarct. Hij had dezelfde verschijnselen, en de da heeft ook medicijnen gegeven waarvan hij even iets op leek te knappen maar de dag daarop is hij toch overleden.

Sterkte met het verlies van Jerry, Mirjam!
Het moet je zwaar gevallen zijn je maatje te laten gaan.
Maar je hebt gedaan wat elke hondenbaas vroeg of laat moet doen: hem zonder lijden laten gaan. Hoe moeilijk ook
Je hebt het heel goed gedaan.
Niet meer piekeren, meid, het is echt goed zo!

Juist als je zo lang samen hebt geleeft en je elkaar zó door en door kent, weet je wat je moet doen als het moment daar is. Dat hebben jullie gedaan en het is goed zo. Heel veel sterkte met het verlies van jullie lieve Jerry...

We kregen gisteren een kaartje van onze dierenarts met een paar zeer persoonlijke woorden. En ook hij gaf aan dat verder gaan met behandelen en daarmee afwachten niet eerlijk zou zijn geweest.
Ik merk dat ik weer wat rustiger ben en nu meer denk aan de mooie herinneringen dan aan de nare dagen van begin vorige week.
En nogmaals het forum doet me goed, heel fijn om jullie reactie's te lezen.

Mirjam