moeilijk en erg verdrietig
Geplaatst: 01 aug 2005 19:01
hoi hoi
zoals jullie misschien weten heeft mijn EB reu een erfelijke afwijking, zijn luchtpijp is te nauw met een kleine afplatting daarin, nu is hij vandaag bij de specialist geweest voor een scopie, toen kregen we nog meer slecht nieuws te horen, zijn strottenhoofd staat zeg maar op instorten het is helemaal verweekt, hangt er als het ware bij, de zijkanten worden daardoor naar binnen geduwd, veel poliepen ook nog daarvoor, doordat zijn strottenhoofd niet goed is, is de ruimte om adem te halen ook daar veels te nauw, dat allemaal in combinatie met zijn te nauwe luchtpijp is niet zo best, de specialist zei mij ook dat hoe zwaarder en groter mijn reu wordt hoe meer druk erop komt en hoe meer het inelkaar zakt, met als gevolg dat hij op een gegeven moment stikt, lekker om te horen, we waren en zijn nog steeds helemaal van slag door dit nieuws, er is niets aan te doen, zodra het warmer wordt heeft hij het erg benauwd, we doen er ook alles aan om hem te koelen, maar toch heeft hij het erg benauwd, dit is zo'n rot gezicht, nu staan wij dus voor een moeilijke keuze.
ik weet dat niemand een keuze kan maken voor mij maar meedenken misschien wel..
wanneer maken wij een beslissing wanneer het genoeg is, mijn DA zegt, je kan niet wachten tot het te laat is, want dood door te stikken is verschrikkelijk en dat wens je niemand toe, maar ja, niemand kan mij vertellen wanneer het strottenhoofd in elkaar zakt en hij dus stikt, kan vandaag maar kan ook over een maandje misschien wel een aantal maandjes, misschien zelfs pas over een jaar..wie zegt het, dus die onzekerheid beangstigd mij enorm, misschien gebeurt het als we op bed liggen of we een middagje weg zijn, moet er niet aan denken, maar als we hem eerder laten inslapen dan denk ik steeds van zijn we te vroeg geweest, had hij nog een jaartje bij ons kunnen zijn, mijn moeder zegt ook geniet lekker van de tijd dat hij bij je is, maar dat is het nu juist, wat is die tijd, ik zal het mezelf echt nooit vergeven, als hij stikt terwijl ik er niet bij ben om te helpen, of snel naar een DA te gaan, en dat hij onnodig moet lijden omdat ik hem langer bij me wil houden.
ik kan zo nog wel even doorgaan, het zit me gewoon erg hoog deze onzekerheid. wat zouden julie doen, in mijn situatie. we gaan zowiezo nog met de DA om de tafel zitten, we doen niets overhaasts of ondoordachts. maar het is gewoon een kl*te situatie voor mijn kereltje en voor ons.
groetjes,
zoals jullie misschien weten heeft mijn EB reu een erfelijke afwijking, zijn luchtpijp is te nauw met een kleine afplatting daarin, nu is hij vandaag bij de specialist geweest voor een scopie, toen kregen we nog meer slecht nieuws te horen, zijn strottenhoofd staat zeg maar op instorten het is helemaal verweekt, hangt er als het ware bij, de zijkanten worden daardoor naar binnen geduwd, veel poliepen ook nog daarvoor, doordat zijn strottenhoofd niet goed is, is de ruimte om adem te halen ook daar veels te nauw, dat allemaal in combinatie met zijn te nauwe luchtpijp is niet zo best, de specialist zei mij ook dat hoe zwaarder en groter mijn reu wordt hoe meer druk erop komt en hoe meer het inelkaar zakt, met als gevolg dat hij op een gegeven moment stikt, lekker om te horen, we waren en zijn nog steeds helemaal van slag door dit nieuws, er is niets aan te doen, zodra het warmer wordt heeft hij het erg benauwd, we doen er ook alles aan om hem te koelen, maar toch heeft hij het erg benauwd, dit is zo'n rot gezicht, nu staan wij dus voor een moeilijke keuze.
ik weet dat niemand een keuze kan maken voor mij maar meedenken misschien wel..
wanneer maken wij een beslissing wanneer het genoeg is, mijn DA zegt, je kan niet wachten tot het te laat is, want dood door te stikken is verschrikkelijk en dat wens je niemand toe, maar ja, niemand kan mij vertellen wanneer het strottenhoofd in elkaar zakt en hij dus stikt, kan vandaag maar kan ook over een maandje misschien wel een aantal maandjes, misschien zelfs pas over een jaar..wie zegt het, dus die onzekerheid beangstigd mij enorm, misschien gebeurt het als we op bed liggen of we een middagje weg zijn, moet er niet aan denken, maar als we hem eerder laten inslapen dan denk ik steeds van zijn we te vroeg geweest, had hij nog een jaartje bij ons kunnen zijn, mijn moeder zegt ook geniet lekker van de tijd dat hij bij je is, maar dat is het nu juist, wat is die tijd, ik zal het mezelf echt nooit vergeven, als hij stikt terwijl ik er niet bij ben om te helpen, of snel naar een DA te gaan, en dat hij onnodig moet lijden omdat ik hem langer bij me wil houden.
ik kan zo nog wel even doorgaan, het zit me gewoon erg hoog deze onzekerheid. wat zouden julie doen, in mijn situatie. we gaan zowiezo nog met de DA om de tafel zitten, we doen niets overhaasts of ondoordachts. maar het is gewoon een kl*te situatie voor mijn kereltje en voor ons.
groetjes,