Het HondenForum

hoi allemaal.

ik heb heel lang niet gepost hier maar altijd meegelezen en hoop dat ik me verhaal even mag doen.

sommige van jullie weten mischien nog wel. dat spyro kruising herder/rottweiler van 2 jaar erge hd en atrose heeft. het ging steeds slechter en slechter. nieuwe medicijnen en pijnstillers. ze is aan de fortiflex geweeest en rimadyl en nu heeft ze twee keer daags cortifenforte. de heupen zijn heel erg slecht en de botjes in de heupen brokkelen ook af er is niks aan te doen. twee nieuwe heupen was de enige oplossing. maar gisteren bij de da geweest omdat het steeds maar slechter ging. en ze heeft dus ook veel pijn in de voorpoten dus nieuwe heupen dat zit er ook niet meer in. de da kan niks meer voor haar doen. gisteren bij het onderzoeken had ze duidelijk meer pijn dan wij dachten. ze laat al merken dat ze wel pijn heeft maar gisteren bij het onderzoeken piepte ze. we hebben gisteren het besluit genomen dat ze over de regenboogbrug mag

maar wanneer ? we hebben altijd al gezegd dat we niet willen dat ze pijn heeft. dat heeft ze dus wel. daarom hebben we de beslissing ook gemaakt. maar dan hebben we paco nog die hangt zo aan spyro en kan niet zonder haar waar de een is is de ander ook. hij kan zelf niet alleen thuis zijn als ze er niet is.

nu hebben we besloten om het over een maandje te doen als we vakantie hebben. dan kunnen we ons er rustig op voorbereiden en dan hebben we ook de tijd om paco te laten wennen aan de nieuwe situatie. we laten haar thuis in slapen waar paco bij is. zou hij het dan ook weten dat ze er niet meer is ? en is het niet egoistisch om nog een maandje te wachten dat ze de regenboogbrug over mag ? het is zo moelijk want het is zo'n vrolijk hondje maar wel met pijn. ik weet niet wat ik nu moet doen. of mischien volgende week al wel. of over een maandje

Hoi,

Als de DA helemaal niks meer kan doen aan zijn ellende dan zou ik nooit een maand kunnen wachten, als een van mijn honden echt zou piepen van pijn door een ziekte of wat dan ook en niet geholpen kan worden dan stuur ik hem graag naar de dierenhemel.
Sterkte.

het piepen heeft ze thuis nog niet gedaan alleen tien de da haar onderzocht. ze kan nog hollen en rennen en gek doen dat maakt het zo moeilijk.

P@CO schreef: het is zo moelijk want het is zo'n vrolijk hondje maar wel met pijn. ik weet niet wat ik nu moet doen. of mischien volgende week al wel. of over een maandje

Als ze zo'n pijn heeft en het is niet meer te genezen, ivoelt het voor mij niet goed om te wachten. Tenzij ze met goede pijnztilling pijnvrij te maken is nog een tijd, maar als dat niet kan kun je haar niet langer laten lijden.

Heel veel sterkte ermee, het is nog zo'n jong beest ook.

Anne

Wat een rotnieuws zeg! Ik leef met je mee!

Ik zou idd proberen in te schatten hoeveel pijn ze in huis heeft...en hoeveel pijn ze heeft als ze buiten loopt.
En wat er al gezegd is...als je met pijnstillers haar pijn-vrij kunt houden dan kun je misschien nog wel een maandje of langer van je hond genieten.

Voor mijzelf is het makkelijk praten misschien....toen onze Golden benauwd werd en we naar de DA gingen zei ze dat een spuitje het beste was (ze was bijna 10 en gewoon ineens op...vergroot hart, vocht, etc.) Toen is mijn pa ons gaan halen en toen we terugkwamen was Sobath al voor het spuitje aangegaan..Ergens fijn natuurlijk! Maar ik heb geen afscheid kunnen nemen en dat is wel heel verdrietig.

Voor mij zou de maatstaaf/grens liggen bij het feit wanneer de hond echt pijn heeft.
Als ze opstaan en ze beginnen te piepen of wanneer ze gaan piepen wanneer je ze aait op de heupen, wanneer ze praktisch niet meer op kunnen staan, etc.
Dan geeft je hond aan dat het genoeg is.

Veel sterkte en ik wil je nog even een gedichtje meegeven.

STRAKS

Als ik straks ziek ben en zwak,
en pijn verjaagt de slaap,
als onrust van mij bezit neemt,
doe dan wat onvermijdelijk is,
en laat me gaan...
de laatste goede daad.

Beslis voor mij en wees niet laf,
past eigenliefde bij de vriendschap die ik gaf?
Of uitstel tot het beter past
bij een verloren strijd?

Ik ben niet bang tijdens die laatste gang,
jij loopt niet weg,
je kijkt me aan,
je noemt me bij mijn liefste naam,
en houdt me stevig vast.

Vandaag voor het laatst,
groet ik je met mijn hondenstaart...
Wat jij laat doen, doe je voor mij,
je hebt me nog meer pijn bespaard,
voor zinloos lijden mij bewaard.

Een zwaar besluit
-nee, huil nu niet-
een wijs besluit dat werd gegrond
op een oud en zo uniek verbond
jij bent mijn baas en ik was jouw hond.

Wat vreselijk voor jullie en Spiro. Ik zou ervoor kiezen om het nu te doen als het echt zo erg is. Je kunt Spiro niet laten lijden omdat het zielig is voor Paco. Als blijkt dat Paco niet zonder andere hond kan kun je de komende periode en de vakantie gebruiken om een andere hond te zoeken (daar zijn jullie natuurlijk nu nog helemaal niet mee bezig, maar ik proef uit het bericht dat Paco erg aan hondengezelschap hecht).
Heel veel sterkte met jullie beslissing!