Toevallen

[*nanette*]

Ik heb een vraag. mijn hond Westie heeft nu voor de 2e keer een toeval gehad. Ze is 14 jaar. En ik ben er zelf erg van geschrokken. We zijn ook al naar de dieren arts geweest en zij zegt dat het ouderdom is. Maar wat kun je het beste doen als je hond een toeval krijgt? Haar naam roepen of haar juist met rust laten?

Alvast bedankt voor de reacties!

[plenty]

Zorgen dat ze zich niet kan bezeren , en na de toeval op een donkere plek liggen en haar rust geven, haar naam roepen heeft geen zin want de hond hoort je niet als ze een toeval heeft.

Heb je ook medicijnen van de d.a gehad.

Sterkte er mee , want het is niet leuk om je hondje zo te zien.

[Dorien]

Ouderdom is geen diagnose.

[*nanette*]

Zorgen dat ze zich niet kan bezeren , en na de toeval op een donkere plek liggen en haar rust geven, haar naam roepen heeft geen zin want de hond hoort je niet als ze een toeval heeft.

Heb je ook medicijnen van de d.a gehad.

Sterkte er mee , want het is niet leuk om je hondje zo te zien.

Nee, ze gebruikt wel andere maar dat is voor haar neus en oogjes.

Bedankt voor je reactie!

[*nanette*]

Ouderdom is geen diagnose.

Tja, de DA zegt het...het komt omdat ze al zo oud was.ik zou het niet weten. maar ik ga het bijhouden hoevaak ze het heeft....

bedankt voor je reactie!

[Djinny]

Wij hebben vroeger ook een hond gehad die hier last van had en ik kan me nog herinneren dat de hond het prettig vond als mijn vader bij hem bleef.
Onze hond kreeg het al op heel jonge leeftijd en volgens de dierenarts waren er toen (bijna 30 jaar geleden) geen medicijnen voor.
Het is heel vervelend om te zien, maar je kunt op zo'n moment heel weinig doen voor je hond.
In het begin duurde zo'n toeval maar heel kort, maar na verloop van tijd werden ze steeds langer en kwamen ze ook veel vaker terug.
Soms duurde een toeval wel een half uur en op den duur kwam het bijna dagelijks voor.
Veel sterkte met je hond, ik weet hoe vervelend het is.

[*nanette*]

Wij hebben vroeger ook een hond gehad die hier last van had en ik kan me nog herinneren dat de hond het prettig vond als mijn vader bij hem bleef.
Onze hond kreeg het al op heel jonge leeftijd en volgens de dierenarts waren er toen (bijna 30 jaar geleden) geen medicijnen voor.
Het is heel vervelend om te zien, maar je kunt op zo'n moment heel weinig doen voor je hond.
In het begin duurde zo'n toeval maar heel kort, maar na verloop van tijd werden ze steeds langer en kwamen ze ook veel vaker terug.
Soms duurde een toeval wel een half uur en op den duur kwam het bijna dagelijks voor.
Veel sterkte met je hond, ik weet hoe vervelend het is.

jeetje wat naar zeg...het is idd vreselijk te zien en vooral omdat je niks kunt doen, je wilt het diertje wel graag helpen maar ze is er niet bij...daarom is mijn vraag ook of ik misschien iets kon doen..Als ze een toeval krijgt ben ik ook bij haar en aai haar en roep haar naam..ze reageert dan niet, maar toch doe ik het. Haar toevallen duren nu nog maar slechts enkele seconden.maar als ze het heeft duren die seconden best lang

jij ook heel erg bedankt voor de reactie!

[chaco]

Heel vervelend.
Maar je kan idd op dat moment maar weinig doen voor je hond.
Toen 1 van onze honden hier last van had, bleven wij er altijd bij zodat hij zich niet kon bezeren. Verder kan je hem wel aaien, ook al heeft hij het niet door.
Na de toeval zal hij vaak verdwaasd zijn en weet hij niet wat er gebeurt is.
Dan kan je idd het beste zorgen dat hij een rustig plekje heeft waar hij bij kan komen. Vaak zie je ook dat ze veel dorst hebben na zo´n toeval.
Ik zou toch maar aan de DA vragen of je geen medicatie kan krijgen, want die willen nog wel eens goed helpen.
Ook al is hij al wat ouder, toch is medicatie soms beter, omdat ze het (lichamelijk)heel zwaar hebben tijdens zo´n toeval, vooral als ze het vaker krijgen.
Sterkte ermee!

Chaco

[*nanette*]

Heel vervelend.
Maar je kan idd op dat moment maar weinig doen voor je hond.
Toen 1 van onze honden hier last van had, bleven wij er altijd bij zodat hij zich niet kon bezeren. Verder kan je hem wel aaien, ook al heeft hij het niet door.
Na de toeval zal hij vaak verdwaasd zijn en weet hij niet wat er gebeurt is.
Dan kan je idd het beste zorgen dat hij een rustig plekje heeft waar hij bij kan komen. Vaak zie je ook dat ze veel dorst hebben na zo´n toeval.
Ik zou toch maar aan de DA vragen of je geen medicatie kan krijgen, want die willen nog wel eens goed helpen.
Ook al is hij al wat ouder, toch is medicatie soms beter, omdat ze het (lichamelijk)heel zwaar hebben tijdens zo´n toeval, vooral als ze het vaker krijgen.
Sterkte ermee!

Chaco

Ja, ik wil toch idd nog even met haar langs de DA gaan. Misschien dat ze ons toch wat medicatie kan geven. Ik leg haar na een toeval altijd binnen neer en ook zet ik een bak met water neer, maar daar heeft ze dan geen zin in. Ook bibbert ze helemaal en is ze bang. Ik denk dat het komt dat ze denkt "wat is er gebeurt?" en er best van geschrokken is.

Naja, ik hou het in de gaten en ga nog even een bezoekje aan de DA brengen.

Bedankt voor je reactie!

[Petra68]

Mijn hondje is 4 jaar en heeft ook regelmatig van deze toevallen.
Het komt iedere maand wel een keer voor.
Het is net of ze ze van tevoren al aan voelt komen, want zojuist heeft ze een toeval gehad, we zaten net even in de tuin en opeens wil ze naar binnen, en dan krijgt ze zo'n toeval.
Kwijlen, staren en de poten zijn verstijfd, maar ze heeft geen rare stuiptrekkingen ofzo. En dit duurt dan een minuut of drie en nu is ze heel erg moe.

Ik zit er aan te denken om naar de d.a. hiermee te gaan, maar je schiet er niets mee op, ik krijg altijd van die vage antwoorden.
Dus ik denk dat ik maar eens naar een dierenkliniek ga in Utrecht of Amsterdam ofzo.

Maar ik lees hier op dit forum dat er best wel veel honden last van hebben.
Het is in ieder geval geen leuk gezicht.

[Marie-Josée]

Sommige honden krijgen epileptische aanvallen als ze ouder worden. Het is een heel naar gezicht en je kunt niets anders doen dan zorgen dat hij zich niet bezeert.
Een jonge hond van ons is eraan overleden maar epilepsie is er in zoveel vormen en het is zo'n vaag grijs gebied dat een precieze diagnose en oorzaak vaak niet vast te stellen is. Er is goede medicatie voor maar die moet je dan wel consequent blijven geven anders komen de aanvallen vaak heviger terug.
Wat al geschreven is; een aanval vormt een behoorlijke belasting voor het lichaam dus als het vaker terugkomt zou ik toch medicatie overwegen.
Sterkte ermee

[teckeltoos]

Wij hadden in mijn kindertijd ook een hond met epileptie (al vanaf haar 4e jaar). Toen waren er idd nog geen medicijnen voor. Ze is ondanks de epileptie toch nog 17 jaar oud geworden. Tijdens de aanvallen bleef er altijd iemand bij haar om te aaien te tegen haar te praten.

Wat Dorien schreef was ook het eerste wat bij mij opkwam. Ouderdom kan geen oorzaak zijn van epileptie. Wel kan ik me voorstellen dat je een hond van 14 niet door een hele mallemolen van onderzoeken wilt halen, maar dat zou jouw eigen keuze moeten zijn en niet die van je da. Als epileptie op die leeftijd begint is het meestal een gevolg van een andere aandoening.