Het HondenForum

Beste lezers,
wij zitten al enkele weken met een zieke whippet. Eigenlijk ten einde raad, want na verschillende onderzoeken, weten de DA niet wat zij mankeert. De hond is pas 7 jaar.
Ziektebeeld en onderzoeken: Van de een op andere dag geen eetlust en verhoging/koorts; DA denkt baarmoederontsteking en heeft deze binnen korte tijd verwijderd.(was een beginnende ontsteking!) Jill blijft echter koorts houden; 39.9. 9 Koortsremmers! 9 dagen later bloed afgenomen.
Jill eet weer een beetje, maar krijgt koortsaanvallen. Diezelfde dag uitslag bloed; er is niets goed!!!! Eiwitten niet, rode en witte bloedichaampjes niet...De volgende dag met spoed naar Amsterdam;bioptie lymfklieren in de hals, beenmergbioptie, bloedonderzoek, eiwitspectrum,urineonderzoek gehad. jill is al 1,5 kilo afgevallen. 3 dagen later weer naar A'dam met een bloeddonor(Jill heeft ernstig bloedarmoede) maar na bloedonderzoek is de bloedarmoede 'stabiel'. We late Jill alles eten wat ze lust, om toch wat energie in het lichaampje te proppen. Ondertussen heeft ze ook al 2 antibioticakuren gehad. Da heeft al leukemie laten vallen, maar dit blijkt uit het onderzoek niet het geval. Conclusie DA; polyclonale hypergammaglobulinemie wijst op een chronische ontsteking. Hypoalbuminemie wijst op verlies van dit eiwit, dit is via de darmen mogelijk. In Amsterdam bioptie lymfklieren in de buik, endoscopie maagdarmkanaalen bioptname tijdens scopie,echo van de buik.
2 weken(het werden er echter 3!!!!!!!!!!) wachten op de kweek. Intussen wel uitslag van ander onderzoek; darm:normaal epitheel, wel veel lymfocyten. Lymfeknoop abdomen:reactieve lymfeklier. ADVIES: starten met prednison. Uitslag kweek: Histologie milde plasmacellulaire enteritis.
Conclusie; geen duidelijke oorzaak gevonden voor de ziekte van Jill.
Doorgaan met prednison, maar wel langzaam afbouwen.
Ondertussen ging dit redelijk, mits ze toch weer verhoging kreeg, ze in het zonlicht weinig tot niets kon zien. Weer naar de DA; bloedafname: bloed is nog steeds niet goed.
Ik heb ondertussen vanalles voorgesteld, zoals ziektes door teken, schimmels, noem maar op. De DA weten het niet en ik ben BANG dat ik mijn hondje zo ga verliezen........
Het is een lang verhaal, maar ik hoop dat iemand iets herkent en mij, ons ook maar enige raad kan geven.....
Er is hier in huis al die weken heel veel verdriet en zeker door die machteloosheid.......

Groetjes........

Nee, helaas herken niets maar wie weet anderen.
Heel veel sterkte.

Het eerste wat in mij op komt bij het lezen van je verhaal is hemolitische anetomie/AIHA.
Iemand met ook een whippet die ik ken is dit een tijd terug bij voorgevallen en had dezelfde symptomen en daar kwam AIHA uit.
Maar het kan van alles zijn helaas en is zo moeilijk te beoordelen.
Er zijn zoveel ziekten die de symptomen van je hond kenmerken.
Die onzekerheid maakt je inderdaad gek, maar misschien een idee om aan je DA kenbaar te maken of hierop onderzocht kan worden.

Succes en sterkte, hoop dat je snel weet wat je hondje mankeert!

Groetjes Wendy

Dank je Wendy, ik leg alles aan de DA voor. Aanstaande dinsdag heeft mijn eigen DA overleg met DA A'dam over hoe of wat. Kon ook weer niet eerder; blijkt dat bijna alle internisten naar congres zijn in Barcelona.
Ik heb wel de prednison iets verhoogd en daar doet ze het naar mijn gevoel iets beter op. Ze heeft op het moment last met ontlasting, maar we moeten maar weer afwachten.....

Groetjes......

het is vreselijk moeilijk om zo een oordeel te geven, maar veel van wat jij opnoemt heb ik zien gebeuren bij de hond van een vriendin.

Uiteindelijk bleek dat deze hond vergiftigd was en met behulp van nierdialyse heeft deze hond nog een aantal mooie jaren gehad.

Heel veel succes in ieder geval en ik hoop echt dat ze snel vinden wat er met je hondje aan de hand is.

Is de hond in Holland geboren of komt ie uit uit het buitenland?

Jill is in Nederland geboren en is altijd op en top gezond geweest.
Op het moment heeft ze vreselijk diarree .
De ene keer ligt ze maar en de andere keer loopt ze weer (beetje) tierig door het huis.
Je probeert er alles aan te doen , maar wat he?
Moeilijk hoor...

Groetjes.....

jee zeg wat een verhaal, ik zou helaas niet durven zeggen wat het zou kunnen zijn, ik wil je wel heel veel sterkte wensen, ik weet wat het is als je in zo grote onzekerheid moet zitten, ik heb het helaas een maand geleden ook mee moeten maken met een hondje van mij

Wellicht heb je er iets aan, maar bij mijn Border van 2 is ook enteritis vastgesteld. Onderstaand is de diagnose en behandeling:

Bij de hond werd endoscopisch onderzoek uitgevoerd van het maagdarmkanaal. Met behulp van histologisch onderzoek van de biopten werd de diagnose vrij ernstige lymfoplasmacellulaire enteritis gesteld, er was ook een eosinofiele component aanwezig. Dit laatste suggereert dat voedselovergevoeligheid ten dele ook een oorzaak is van de ontsteking. Een hypoallergeen dieet blijft daarom zinvol, ik denk dan met name aan de nieuwe hypoallergene diëten met gehydrolyseerde eiwitten (Hill's Z/D bv.).

Advies is om de hond te gaan behandelen met prednisolon (twee weken 1 mg/kg/dag). Bij voldoende resultaat kan de eigenaar de dosering prednisolon afbouwen op effect (bijvoorbeeld 1 mg/kg om de dag gedurende twee weken, daarna bij blijvend effect: 0,75 mg/kg om de dag gedurende twee weken, daarna verder met 0,5 mg/kg om de dag). Als prednisolon alleen onvoldoende werkt, of alleen in hoge doseringen (met onacceptabele bijwerkingen) dan wordt een cytostaticum aan de medicatie toegevoegd (hiervoor volgen dan aparte instructies aan u en de eigenaar).
De prognose is over het algemeen goed; binnen drie-vier weken zijn de meeste honden volledig klachtenvrij, wat niet wil zeggen dat dan al gestopt kan worden met de therapie. Als de hond vier maanden klachtenvrij is, kan de prednisolon verder worden afgebouwd.

Ik wil je verder veel succes wensen en ik hoop dat de oorzaak snel gevonden is.

BoNoblesse schreef:Op het moment heeft ze vreselijk diarree .

Waarschijnlijk is haar darmflora nu ook helemaal verstoord door de medicatie, en van diarree verzwakt een hond dus daar zou ik probiotica voor geven. Dat zijn natuurlijke goede bacteriën die de darmflora herstellen en ondersteunen. www.uwdierenkliniek.nl/bib-probiotica.htm
Heel veel sterkte!

Goedemiddag,
We hebben weer een gebroken nacht achter de rug. Jill heeft steeds drang gehad om te poepen, maar er kwam niet veel. Ze zuchtte ook tijdens het persen, echt zo zielig.
Vanmorgen meteen de internist gebeld(was terug van congres) en hij denkt erover toch weer een echo van de buik te maken. Tot die tijd 1.5 tablet prednison, rijstewater,rijst/kip.Ik ga straks m'n eigen DA bellen, hoe of wat.
Gisteren laat in de middag ben ik bij iemand geweest die aan alternatieve geneeswijze doet; met een apparaatje op Jill d'r buik(je) en zij vond dat erg prettig. Vanmorgen heb ik deze meneer weer gebeld en kom daar net weer vandaan, weer met dat apparaatje over haar buik, misschien geeft dat enige verlichting tegen de krampen. Ik heb hier nooit eerder mee te maken gehad, maar ik grijp alles aan om het voor Jill draaglijker te maken.
Als het vandaag ook maar enigszins helpt, kan ik daar vanavond weer terecht. Even aankijken dus.
We laten de moed niet zakken, hoewel de tranen hier flink vloeien...
Groetjes....

Ik heb net m'n eigen DA gesproken en ga een pijnstiller halen voor de krampen. Jill loopt met een hoog ruggetje, als ze 'gepoept'heeft krampt het hele lijfje en nu zie ik dus dat ze pijn begint te krijgen. Dat wil ik absoluut niet!!!
Groetjes.......

Bah wat vervelend allemaal.

ik zal voor jullie duimen dat er snel een oplossing komt. En een knuffel voor je hondje

Heb geen raad voor jullie Tonny,wens jullie sterkte en hoop dat ze morgen iets kunnen vinden bij haar,die onzekerheid wordt je gek van

Ik weet zo goed wat je doormaakt (al heb je daar nu niets aan) Wij hebben een jaar lang zo lopen tobben met onze hond. Niemand maar dan ook niemand kon vinden wat ze had, alles hebben we geprobeerd, alle medicijnen die er maar te vinden waren. Ze had iets aan de longen waardoor ze een jaar lang heeft gehoest, zelfs tot bloedens toe. een normale hond heeft een ademhaling van ongeveer 18/minuut, Luna had rond de 80!, zo benauwd was ze. Toen ze het kreeg was ze nog maar 2 jaar,ze is wekenlang opgenomen, kreeg zelfs anorexia door alle medicijnen. Dag en nacht liep ik te huilen en was echt radeloos, de artsen zeiden laat ze maar inslapen want dit komt nooit meer goed.
Het enige wat ik nog niet had gedaan en laatste redmiddel was haar voeding drastisch veranderen, geen brokken meer, geen hondenkoekjes etc, maar alleen maar vers vlees en groenten en fruit. Ze was na drie dagen helemaal beter!, het bleek een soort allergie te zijn voor wat in brokken, koekjes e.d. zit. Alle artsen staan nog steeds voor een raadsel, maar ze is nu al anderhalf weer helemaal de oude. Je heb weinig aan dit verhaal mbt jou hond, maar ik wil alleen maar zeggen geef de moed niet op, je ziet er bestaan nog steeds wonderen. Heel veel sterkte in deze rottijd.

Bedankt voor jullie reacties allemaal.
Ik ben vandaag weer met Jill naar DA in Amsterdam geweest. Daar is weer een echo van de buik gemaakt. Lymfklieren waren nog steeds vergroot en de milt iets. Ze hebben weer biopties gedaan en daar hoor ik dinsdag a.s. de uitslag van. Ik dacht echt van ; moet dit nu weer, maar ze gaf zich helemaal over en ze gaf geen krimp. Als ze niets geks vinden, kan dat als positief gezien worden, maar ze kunnen ook (kwaadaardige)dingen vinden, die ze niet eerder gezien hebben.(of ze zaten er net naast met bioptie of er is iets in die tijd gegroeid, als ik het allemaal goed begrepen heb.) DA zegt dat ik haar wat voedsel betreft, wel alles mag geven, maar in de brokken zit toch alles wat ze nodig heeft. Ik heb nog naar voren gebracht dat bleek, dat een hond met dezelfde klachten , een allergie tegen bepaald voedsel had, maar kreeg daar geen reactie op.
Degene die hun hond vers vlees zijn gaan geven i.p.v. brokken; ik neem aan dat je niet van de ene op de andere dag kunt overschakelen, wat geven jullie precies? En kan zo'n allergie ook pas komen als de hond al 7 jaar is?
Vanmiddag stond Jill tusssen de andere honden toen deze eten kregen, echt zo van : geef me wat, want ik sterf van de honger. Het is niet te peilen, het ene moment kan ik een biefstuk voor haar neus houden en dan legt ze zo haar hoofd opzij en de ander keer draait ze weer ouderwets rondjes als ik met de bakken aankom.
Verder moet ik de prednison op 2 tabletjes per dag houden (iets verhogen dus) want die prednison moet die darminfectie (als dat het dus alleen is) stilleggen.
Ik hoop dat m'n zorgenkind dit allemaal vol kan houden....

ik heb onze pup wel in een keer overgezet van brokken naar vers vlees. Ik was het zo zat dat ze altijd diarree had dat ik haar meteen heb omgezet. Wel eerst een dag of 4 pens gegeven en toen kvv. Is prima gegaan. Sinds ze kvv eet heeft ze overigens geen diarree meer gehad.


Heel veel succes met je zorgenkindje

Ik heb Yuno wel geleidelijk overgezet op vers, verdeeld over een periode van 5 dagen. Dit op aanraden van een homeopaat en daarbij zat Yuno natuurlijk nog op de prednison. Voor de darmen zou het rustiger verlopen, want wij waren natuurlijk al aan de beterende hand. Maar als de darmen toch al niet goed is kan je maar beter zo snel mogelijk rust erin brengen.

Helaas kan ik je niet vertellen of een hond nog een allergie kan krijgen als deze al wat ouder is. Yuno heeft het waarschijnlijk al van pup af aan. Als je het vergelijkt met mensen; Mensen kunnen ook acuut een allergie krijgen, een heel leven lang geen last hebben en als ze 50 zijn ineens ergens uitslag van krijgen of iets dergelijks.

Ik wil je veel sterkte wensen en ik hoop dat de oorzaak snel gevonden is en ze weer opnappen heen kan.

Wij hebben onze honden in één keer overgezet op versvoer (Duck). Ook onze labrador (toen 10 jaar) die al jaren chronische darmproblemen had is ineens overgezet en dat is goed gegaan. Sindsdien ook geen darmproblemen meer gehad.
Veel sukses en beterschap!

Tja, wat zal ik zeggen.....
Een enorme nacht achter de rug; een hoop spuitpoep, een zielige hond.
Ik heb van de DA medicijnen gekregen om de diarree te stoppen en iets om de darm stil te leggen. Gelukkig, ik durf het bijna niet te zeggen, maar het is rustiger. DA zegt dat ik jill ook gewoon door moet laten lopen; 1 keer poepen en doorlopen, anders wordt het steeds erger. Verder heeft ze twee wondjes aan haar pootjes. Daar ben ik helemaal niet gerust op, want een van de wondjes ruikt vies. Zopas vervangend DA gebeld voor advies; in de biotex en heel goed drogen. Als het droog is, mag er calendula op.
Hij zei ook dat zo'n hond een hele zorg is en dat is het ook, maar ik doe het met liefde.
Zo kan ik er over praten en dan zit er weer een knoop in m'n strot. Wat hou je toch van zo'n hond. Gelukkig herkennen de meesten 'onder ons 'dat gevoel, maar er zijn ook mensen die wat 'koeler 'zijn, dat mag maar mijn hondje is toevallig wel mijn hondekind.
Groetjes.....

Nou het zit je niet mee zeg.

Is het wel goed om de darmen zo goed als stil te leggen vraag ik me af? Misschien krijgt je meisje dan nog wel meer last om voedsel te verwerken of zit ik nu helemaal in de verkeerde hoek te zoeken?

Maar proberen zou ik het ook wel hoor! Ik heb vorig jaar met een doodzieke (hele oude) hond gezeten en ik zat ook echt met de handen in het haar hoor. Om radeloos van te worden.

Ik hoop dat jullie een rustige nacht hebben en een knuffeltje voor je hond.

Jill d'r elleboog is dik en doet zeer. Ze loopt mank. Ook dat nog...
Ziek en dan dat soort dingen erbij. Morgen kijken hoe het er voor staat.
Ze ligt in een grote mand, met een lekker dik dekbed, ik denk zo aangenaam mogelijk.
Groetjes...

Jill is vannacht rustig geweest, maar een gedeelte van haar pootje is twee keer zo dik. Het lijkt wel of het op springen staat. Het doet haar pijn.
Hoe komt zo'n hond daar toch aan?
En nu,weer dierenarts bellen voor medicijnen? Of zijn dit wel degelijk tekenen van 'het leven laten', om het zo maar te zeggen. Je weet niet wat haar te wachten staat, he? Wij hebben vanaf de eerste dag gezegd, dat wij alles voor haar willen doen, maar dat zij absoluut geen pijn mag krijgen, daar is ze veels te lief voor.Verdriet en nog eens verdriet! Je wilt niet huilen als je bij haar zit, maar aan de andere kant mag ze best weten dat je zoveel verdriet hebt om haar.
Ze ligt 'rustig'met haar koppie op het dekbed, maar die oogjes houden je in de gaten.

Of ik nog hoop heb, dat weet ik eigenlijk niet meer....
Groetjes........

BoNoblesse schreef:Jill is vannacht rustig geweest, maar een gedeelte van haar pootje is twee keer zo dik. Het lijkt wel of het op springen staat. Het doet haar pijn.
Hoe komt zo'n hond daar toch aan?
En nu,weer dierenarts bellen voor medicijnen? Of zijn dit wel degelijk tekenen van 'het leven laten', om het zo maar te zeggen. Je weet niet wat haar te wachten staat, he? Wij hebben vanaf de eerste dag gezegd, dat wij alles voor haar willen doen, maar dat zij absoluut geen pijn mag krijgen, daar is ze veels te lief voor.Verdriet en nog eens verdriet! Je wilt niet huilen als je bij haar zit, maar aan de andere kant mag ze best weten dat je zoveel verdriet hebt om haar.
Ze ligt 'rustig'met haar koppie op het dekbed, maar die oogjes houden je in de gaten.

Of ik nog hoop heb, dat weet ik eigenlijk niet meer....
Groetjes........

Heb hoop, het komt misschien wel goed !!
Ik zou toch naar die poot laten kijken. Misschien is ie ontstoken.
Wens je sterkte en een dikke kus voor Jill.
sanneke

Ik heb Luna toendertijd in 1x overgezet op vers vlees (Carnibest), zoals ik al zei, binnen drie dagen was ze beter (wil je geen valse hoop geven hoor, maar dit was in mijn geval zo, weet natuurlijk niet wat jouw hond heeft). Maar ik heb misschien nog een tip voor je. Ik kreeg nl een beetje bittere smaak in mijn mond van je dierenarts die zegt, "een hoop zorgen zo'n hond", misschien bedoelde hij het niet zo, maar die van ons zei "wordt zo financieel een behoorlijke melkkoe, jullie moeten maar eens gaan denken aan inslapen". Ik ben hier zo verschrikkelijk kwaad om geworden, alsof het een wegwerpvoorwerp is. Wij zijn toen bij de Wagenrenk in Wageningen geweest en zelfs daar kon de internist niets vinden. Via via zijn wij toen beland bij Atjo Westerhuis in Dodewaard en daar hadden we voor het eerst een dierenarts die precies begreep hoe wij ons voelden en iets verder als zijn neus keek en niet gelijk met prednison aan kwam draven. We zijn daar zo ontzettend goed behandeld, ik ben zelfs 's nachts bij hem geweest, toen ze weer bloed overgaf. Hij is ook homeopaat, dus heeft ook de mogelijkheid om met andere middelen te werken. Ik zou echt zeggen, ga naar hem toe, ik weet dat je niet in de buurt woont, maar wij woonden toen ook in Zuid-Holland, maar het was mijn laatste redmiddel en ik ben zo blij dat we gegaan zijn. Ik weet zeker dat je er geen spijt van krijgt.

Hoe is het nu met Jill ?
sanneke

Wij zijn met Jill bij de DA geweest. Een antibioticaspuit(groot spectrum?) gekregen en een vitaminespuit. Dit is voldoende voor 48 uur. Kijken hoe ze erop reageert. Dit is het laatste redmiddel. Ze ligt rustig in haar mand en kijkt me bij het minste geluidje aan. Ik zoen haar maar zo veel mogelijk op haar koppie (deed ik altijd al hoor!) en vertel haar dat ik heel veel van haar hou en dat ik het beste met haar voor heb. Mocht dit niet lukken, dan moeten wij toch een beslissing nemen.....
Het valt verd... niet mee!!!!
Groetjes.....

o wat erg ik wens je heel veel sterkte toe !!!!!!!!!

Hoi BoNoblesse,

Heeft je hond pas nog zijn/ haar inentingen gehad?

Zo, ja zou dit dan is willen lezen misschien lees je iets herkenbaars?

Ik weet niet of ik dit soort documentatie mag plaatsen? Maar ik vind het zelf erg interessant, zeker iets om over na te denken? Ik ben zelf geen voorstander voor de preventief vaccineren!

Samenvatting van het artikel van Catherine O’Driscoll

Vertaald door Jaap van der Wijk

Catherine O'Driscoll is oprichter van het Canine Health Concern en auteur van het boek ‘What Vets Don't Tell You About Vaccines'.

In 1991 stierf mijn vier jaar oude Golden Retriever Oliver plotseling. Zoals elke rouwende hondenbezitter vroeg ik mij af hoe dat mogelijk was. Twee jaar later stierf Oliver's zuster Prudence aan leukemie, en wederom vroeg ik mezelf af hoe dat kon. Mijn andere honden waren ook ziek: Chappie had een schildklieraandoening, Sophie liep mank van de artritis, Samson had een autoimmuunziekte (hij overleed toen hij vijf was) en Guinnevere had last van allergieën. Ik voelde mezelf zo ongeveer de slechtste hondenbezitter ter wereld en probeerde erachter te komen wat ik verkeerd deed.

Ik ontdekte dat alle bovenstaande verschijnselen kunnen worden veroorzaakt door te veel vaccineren en verkeerde voeding. Mijn onderzoek leidde tot de publicatie van een boek met de titel ‘What Vets Don't Tell You About Vaccines' (‘Wat dierenartsen u niet over vaccins vertellen’), en dit leidde op zijn beurt tot een TV-documentaire die een enorme opschudding veroorzaakte in de veterinaire wereld. Op het moment waarop ik dit schrijf staat de Britse regering op het punt om een besluit aan te kondigen naar aanleiding van het onderzoek van een werkgroep ten aanzien van de vaccinatie van honden en katten. Ik hoop dat de veterinaire farmaceutische industrie haar invloed op de regering niet te zwaar zal laten gelden. Ik ben vooral bang dat de `onafhankelijke’ adviseurs van de regering die deel uitmaakten van de werkgroep in feite betaalde consulenten zijn van de grootste Britse producent van vaccins.

Want het is gewoon waar: wij vaccineren te veel.

De American Association of Feline Practitioners, de Academy of Veterinary Internal Medicine, de American Animal Hospital Association, de American Veterinary Medical Association, Council on Biologic and Therapeutic Agents, en tweeëntwintig veterinaire opleidingsinstituten in Noord Amerika hebben hun adviesprotocollen voor het vaccineren van katten en honden gewijzigd. In juli 2000, tijdens zijn 137e jaarlijkse conventie, presenteerde AVMA Council on Biologic and Therapeutic Agents (COBTA) zijn gezamenlijke standpunten, waarin met name aandacht werd besteed aan de volgende onderwerpen:

Wanneer een jaarlijkse boostervaccinatie met een gemodificeerd levend virusvaccin (bijvoorbeeld hondenziekte, parvo of kattenziekte) wordt verstrekt aan een al eerder gevaccineerd volwassen dier, leidt dit niet tot aanvullende bescherming. Gemodificeerde levende virusvaccins zijn afhankelijk van replicatie (voortplanting door celdeling) van het virus voor een reactie. Antistoffen van eerdere vaccins laten het nieuwe virus niet repliceren. Antistoffentiters worden niet aanzienlijk geboosted, populaties geheugencellen worden niet uitgebreid. Er wordt geen aanvullende bescherming gegeven.

De bijsluiters en verpakkingen van vaccins, alsmede de beweringen van de fabrikanten, moeten worden onderschreven door wetenschappelijke data. Er bestaan geen wetenschappelijke data die de adviezen ten aanzien van het jaarlijks verstrekken van gemodificeerde levende virusvaccins onderschrijven.

Vaccins zijn niet onschadelijk. Onnodige bijverschijnselen en tegengestelde effecten kunnen worden beperkt door onnodige vaccinaties te vermijden.

Gewone huisdieren hebben genoeg vergelijkbare reacties op blootstelling aan besmettelijke ziekten en op vaccins om een standaard vaccinatieprotocol te kunnen adviseren.

Dierenartsen hebben een standaardprocedure nodig voor het rapporteren van tegengestelde effecten van vaccinaties.

Om nog eens extra de nadruk te leggen op wat er hier door een aantal zwaargewichten van de Amerikaanse veterinaire autoriteiten wordt gezegd: jaarlijkse vaccinatie is onnodig. Dat komt omdat vaccins de vorming van antistoffen tegen besmettelijke ziekten stimuleren, en deze antistoffen blijven jaren in het systeem, waarschijnlijk het hele leven. Alles wat jaarlijkse boosters doen is het inbrengen van virussen die worden uitgeschakeld door de bestaande antistoffen; er vindt geen aanvullende bescherming plaats. En bovendien: vaccins zijn niet onschadelijk.

Nadat hij had vastgesteld dat mensen levenslang immuun zijn voor ziekten waartegen zij in hun kindertijd zijn gevaccineerd, paste professor Ronald D Schultz, hoofd van de afdeling pathobiologie van de Wisconsin University, dezelfde logica toe op honden. Hij vaccineerde ze tegen rabiës, parvo, kennelhoest en hondenziekte en stelde ze na drie, vijf en zeven jaar bloot aan ziekteveroorzakende organismen. De dieren bleven gezond, waardoor zijn vermoeden werd bevestigd. Hij zette zijn experiment voort door de hoeveelheden antistoffen in het bloed van de honden te meten, negen en vijftien jaar na vaccinatie. Hij concludeerde dat de hoeveelheden voldoende waren om ziekte te voorkomen.

Fredric Scott, professor emeritus van het Cornell University College of Veterinary Medicine, bereikte vergelijkbare resultaten door vijftien gevaccineerde katten te vergelijken met zeventien niet-gevaccineerde katten. Hij concludeerde dat de immuniteit van de katten zeveneneenhalf jaar na de vaccinatie nog bestond. In 1998 publiceerde de American Association of Feline Practitioners richtlijnen gebaseerd op het werk van Scott, en adviseerde men elke drie jaar te vaccineren.

"De AAFP is van mening dat katten die elke drie jaar worden gevaccineerd net zo goed tegen deze infecties beschermd zijn als zij waren wanneer zij elk jaar werden gevaccineerd," zei James Richards, directeur van het Feline Health Center van Cornell University College of Veterinary Medicine. "Ik ben één van de velen die vinden dat het bewijs echt fascinerend is."

In alle bescheidenheid ben ik echter van mening dat het eens per drie jaar vaccineren van uw hond of kat waarschijnlijk nog steeds teveel van het "goede" is. Dezelfde logica gaat op voor jaarlijkse boosters: de in het lichaam circulerende antistoffen schakelen slechts het virus in het vaccin uit. De richtlijn van drie jaar is waarschijnlijk een politieke concessie van de wetenschappers, ter wille van dierenartsen die een hoop inkomsten moeten missen wanneer zij niet jaarlijks meer kunnen vaccineren. In Canada worden dierenartsen nu zelfs uitgenodigd om seminars bij te wonen die hen moeten helpen op andere gebieden aan inkomsten te komen, ter compensatie van de verminderde inkomsten uit het vaccineren, dus de tijden zijn echt aan het veranderen.

Maar afgezien van het feit dat onnodig vaccineren geld over de balk smijten is: wat zijn de effecten daarvan op u en uw honden?

Het Merck Manual maant tot voorzichtigheid. Dit handboek wordt uitgegeven door een gigantische producent van vaccins, genaamd Merck, en is de bijbel van de artsen. Onder immunisatie bij kinderen verklaart Merck dat patiënten met B en/of T cel immunodeficiëntie, of afkomstig uit families met B en/of T cel immunodeficiëntie, geen levende virusvaccins mogen ontvangen in verband met fatale risico’s (dood). Merck beschrijft verschijnselen van B en T cel immunodeficiëntie zoals ademhalingsallergiën, voedselallergiën, eczeem, huidaandoeningen, neurologische beschadigingen en hartaandoeningen. Is dit van toepassing op één van uw honden?

Kinderen toevertrouwd aan de zorg van goede artsen en verpleegsters vragen hun ouders of één van de bovenomschreven aandoeningen in de familie aanwezig zijn, en zo ja, dan ziet men af van het toedienen van levende virusvaccins (wat wij onze honden geven). U kunt zich dus niet afsluiten voor het feit dat u uw hond (die ook B en T cellen heeft) kunt vermoorden wanneer uw hond of de lijn waaruit hij voortkomt aan één van bovengenoemde aandoeningen lijdt en u hem levende virusvaccins toedient of laat toedienen. Het is daarom logisch om het risico van vaccinatie zoveel mogelijk te vermijden en niet meer te vaccineren dan strikt noodzakelijk is.

Vaccins zijn echter niet alleen dodelijk. Ik heb veel studies gevonden die vaccins in verband brengen met zeer uiteenlopende ziekten.

Bindvliesontsteking: in 1983 werd onderzoek verricht door Frick en Brooks, waarbij twee groepen honden met aanleg voor huidontsteking. Eén groep honden werd blootgesteld aan een allergeen (stuifmeel) en toen gevaccineerd. Zij kregen geen huidontsteking. De tweede groep werd gevaccineerd alvorens aan het stuifmeel te worden blootgesteld. Deze groep kreeg wel huidontsteking, en ook bindvliesontsteking. Deze studie toont derhalve aan dat vaccins overgevoeligheid veroorzaken en tot een allergische aandoening leiden, waarvan bindvliesontsteking en huidontsteking symptomen zijn.

Dit verklaart hoe het komt dat het onderzoek naar vaccins, uitgevoerd door Canine Health Concern's (CHC's), waarbij meer dan vierduizend honden waren betrokken, wel moest uitwijzen dat 56,9% van alle honden in het onderzoek met bindvliesontsteking deze aandoening voor het eerst kregen binnen drie maanden na een vaccinatie, en 61,2% van de honden met huidproblemen kregen voor het eerst symptomen daarvan binnen dit cruciale tijdsbestek. Wij gaan ervan uit dat wanneer het vaccin niet in verband kan worden gebracht met ziekten die na de vaccinatie optreden, dan moet slechts 25% van alle ziekten beginnen binnen elk kwartaal van het jaar. Nota bene: in het algemeen traden de meeste aandoeningen op binnen een week na de vaccinatie.

Maagdarmproblemen: ik weet zeker dat u op de hoogte bent van de controverse rond gemodificeerd levend virusvaccin en de bewering van wetenschappers uit Groot-Brittannië en de Verenigde Staten dat het vaccin de veroorzaker is van het spastische darmsyndroom of de ziekte van Crohn. Mijn eigen onderzoek toont aan dat ontstekingen van het maagdarmkanaal een bijverschijnsel van het vaccineren is, en niet van een specifiek vaccin, hoewel de praktijk van het vaccineren van meerdere virussen tegelijk daarmee verband kan houden. Uit ons onderzoek bleek dat 2,7% van alle bij het onderzoek betrokken honden dikkedarmontsteking had, die in 56,9% van de gevallen optrad binnen drie maanden na de vaccinatie.

In het Concise Oxford Veterinary Dictionary staat dat Type I overgevoeligheidsreacties worden veroorzaakt door een antigeen reagerend met weefsel masT cellen, met specifieke antistoffen op hun membranen. Hierdoor komen stoffen vrij die ontstekingen veroorzaken. De verschijnselen van Type I overgevoeligheid variëren van soort tot soort, maar kunnen gepaard gaan met verstopping van de luchtwegen, diarree, overgeven, kwijlen, buikpijn en blauwzucht. (Het woord 'ontsteking' staat centraal in het debat over vaccins.)

In een verhandeling voorbereid door R Brooks van de Commonwealth Serum Laboratories Limited voor de Australian Veterinary Journal (oktober 1991), getiteld 'Adverse reactions to canine en feline vaccins', worden reacties van het systeem op vaccins omschreven.

Onder Type I overgevoeligheid blijkt uit de verhandeling dat aanvankelijke rusteloosheid, overgeven, diarree en kortademigheid tot de klinische verschijnselen bij honden behoren. Brooks schrijft dat sommige gevallen tot bewusteloosheid en de dood leiden.

Als een vooraanstaand werk op het gebied van inflammatoire (allergische) reacties op de vaccinatie wordt het onderzoek beschouwd dat werd verricht door Dr Larry Glickman en Dr Harm HogenEsch van de Purdue University, hoewel er ruime keuze is in andere onderzoeksresultaten. Hun verhandeling werd gepresenteerd op de International Veterinary Vaccines en Diagnostics Conference, in 1997.

Het team bestudeerde de effecten van regelmatige vaccinatie op het immuunsysteem en maagdarmsysteem van Beagles. Eén controlegroep werd niet gevaccineerd en de andere groep werd gevaccineerd met een commerciële cocktail op leeftijd van 8, 10, 12, 16 en 20 weken en met een rabiësvaccin op leeftijd van 16 weken.

De gevaccineerde groep ontwikkelde betekenisvolle niveaus van auto-antistoffen van fibronectine, laminime, DNA, albumine, Cytochrome C, transferrine, cardiolipine, en collageen. Dit duidt erop dat honden, wanneer zij gevaccineerd zijn, hun eigen biochemisch systeem beginnen aan te vallen: zij worden allergisch voor zichzelf. Dr William R La Rosa van de Hayward Foundation, die sponsor was van het onderzoek, merkte op: "... de overweging moet zijn dat iets in het vaccin één van de oorzaken is (bij de genetisch gevoelige hond) van ziekten als hartstoornissen, huidaandoeningen, nierontsteking, etc."

Eén conclusie van het CHC onderzoek was bijvoorbeeld dat 53,7% van de honden met nierbeschadigingen deze aandoening voor het eerst kregen binnen de drie maanden na vaccinatie. Dat is nauwelijks verrassend wanneer men naar de studie van Purdue kijkt, want één van de biochemische stoffen die na de vaccinatie worden aangetast is laminine, en laminine beschermt de niercellen.

Ook blijkt uit een onderzoek van dierenarts Ilse Pedler dat auto-antistoffen op collageen een verklaring kunnen geven voor de toestand van de gewrichten van honden en katten. Bestanddelen van vaccins zijn ook gevonden in het beenderstelsel van patiënten met artritis, en andere studies tonen aan dat vaccins artritis veroorzaken.

Het is tevens verontrustend dat de studie van Purdue aantoont dat gevaccineerde honden auto-antistoffen op hun eigen DNA aanmaken, hetgeen erop wijst dat vaccins genetische schade veroorzaken, en we moeten ons afvragen wat voor zin het heeft om wetenschappelijk onderzoek te verrichten naar genetische aandoeningen van onze honden, wanneer we voortdurend bezig zijn met het introduceren van nieuw aandoeningen tengevolge van vaccins.

Veel gedragsproblemen konden na vaccinatie worden aangetoond door Ilse Pedler, maar ook in het CHC onderzoek kwam dit naar voren. In de CHC onderzoek ontwikkelden 73,1% van de honden met concentratieproblemen deze toestand voor het eerst tijdens de cruciale periode na de vaccinatie; 72,5% vertoonde kenmerken van nervositeit en overbezorgdheid en 64,9% begon gedragsproblemen te ontwikkelen.

Het is bekend dat hersenvliesontsteking het gevolg kan zijn van vaccinatie. In het Merck Manual leest men bijvoorbeeld: "Bij acute verspreide ontsteking van hersenen en ruggenmerg (postinfectueuze encephalitis) kan demyelinisatie spontaan optreden, maar is doorgaans het gevolg van een virale infectie of vaccinatie (of zeer zelden een bacterieel vaccin), hetgeen een immunologische oorzaak veronderstelt." Dit duidt op een verband tussen encephalitis en gedragsproblemen, zowel bij mensen als bij dieren.

Het is interessant dat Ilse Pedler het in het onderzoek van haar praktijkgegevens ook heeft over pijn aan de wervels, omdat Merck verklaart dat encephalitis zich ook verspreidt naar het ruggenmerg.

Ilse Pedler stelde tevens vast dat dieren na de vaccinatie epilepsie ontwikkelden. Dit komt inderdaad overeen met ons eigen onderzoek, waaruit bleek dat 73,1% van honden met epilepsie deze ziekte binnen drie maanden na de vaccinatie kregen. Merck omschrijft epilepsie als een symptoom van encephalitis. Ik vraag mij af hoeveel dierenartsen eraan denken om het verschijnsel epilepsie na vaccinatie te melden aan de VMD. Bij mensen is schadevergoeding betaald aan ouders wier kinderen epilepsie te hebben gekregen ten gevolge van vaccinatie, hetgeen verdrietig genoeg door autopsie moest worden bevestigd.

Desondanks heeft Intervet op openbare bijeenkomsten en in de media beweerd dat epilepsie niet door vaccins kan worden ontwikkeld. Daarentegen beschrijft Merck epilepsie als een symptoom van encephalitis, en vaccins als een oorzaak van encephalitis.

Ilse Pedler ontdekte ook een aantal bijverschijnselen van injecties bij honden, en zelfs nog meer bij katten, hetgeen wordt bevestigd door het hoge aantal gevallen van kanker op plaatsen waar katten worden geïnjecteerd: tienduizenden per jaar. In een eerder verschenen nieuwsbrief van CHC hebben wij een gespreksverslag gepubliceerd van een presentatie van een Amerikaanse dierenarts op een BSAVA conferentie, waarin hij verklaarde dat Amerikaanse dierenartsen katten vaccineren in de staart of een poot, zodat ze het lichaamsdeel kunnen amputeren wanneer kanker optreedt.

81,1% van de honden met een tumor of groeistoornis op de plaats van inenting ontwikkelde deze aandoening binnen drie maanden na de vaccinatie, zo blijkt uit het CHC onderzoek.

Ilse Pedler maakte ook melding van bewusteloosheid, en ernstige shock geldt als een bekende mogelijke reactie op vaccinatie. Een ernstige shock kan de dood tot gevolg hebben, tenzij onmiddellijk adrenaline wordt toegediend.

Dit zijn slechts enkele van de onderzoeken die vaccins in verband brengen met levensveranderende en levensbedreigende aandoeningen. Dr Jean Dodds, een Amerikaanse dierenarts en onderzoeker, heeft ook een aantal wetenschappelijke verhandelingen geschreven om de samenhang tussen gemodificeerd levend virusvaccin en een toename van immuunsysteem- en bloedgerelateerde ziekten als kanker, leukemie, storingen in het immuunsysteem, bloedarmoede, schildklieraandoeningen en de ziekte van Addison te illustreren.

Twee factoren lijken bepalend te zijn voor het feit dat drastische veranderingen van het vaccinatiebeleid voor gezelschapsdieren nog steeds niet zijn doorgevoerd. De eerste factor is dat dierenartsen hebben geleerd dat jaarlijkse vaccinatie noodzakelijk is, en connecties tussen wetenschappelijke opleidingsinstituten en de veterinaire farmaceutische industrie, zowel als het verlies van inkomsten uit de praktijk, vertragen het tempo van de veranderingen. De tweede factor is angst: wij hondenliefhebbers zijn gewend om blind te varen op het advies van onze dierenarts – die met zekerheid meer kennis van zaken heeft dan wij - en we zijn bang om onze dieren aan besmettelijke ziekten bloot te stellen.

Zelf kwam ik op een bijzonder ingrijpende wijze tot inkeer. Nadat ik het verdriet van het overlijden van Oliver, Prudence en Samson had doorgemaakt, probeerde ik mijn honden te beschermen zonder hen bloot te stellen aan de gevaren van vaccinatie. Het gevolg is dat ik twee zes jaar oude ongevaccineerde Golden Retrievers heb die, in tegenstelling tot Ollie, Pru en Sam, nooit bij de dierenarts hoeven te komen. Hun immuunsysteem wordt bijgestaan door nosodes – het homeopathische alternatief voor vaccins - en rauw, biologisch verantwoord voedsel. Ik heb geen aanleiding om spijt te hebben van mijn besluit om de vaccinatienaald links te laten liggen en ben verheugd over hun voortdurende goede gezondheid. Duizenden mensen vanuit de hele wereld die mijn boek hebben gelezen bevestigen dit verhaal met trots. Het boek is momenteel uitverkocht, dus dit is geen verkooppraatje! Ik wil u en uw honden echter de pijn besparen die ik en mijn honden hebben moeten doorstaan.

BoNoblesse schreef:Wij zijn met Jill bij de DA geweest. Een antibioticaspuit(groot spectrum?) gekregen en een vitaminespuit. Dit is voldoende voor 48 uur. Kijken hoe ze erop reageert. Dit is het laatste redmiddel. Ze ligt rustig in haar mand en kijkt me bij het minste geluidje aan. Ik zoen haar maar zo veel mogelijk op haar koppie (deed ik altijd al hoor!) en vertel haar dat ik heel veel van haar hou en dat ik het beste met haar voor heb. Mocht dit niet lukken, dan moeten wij toch een beslissing nemen.....
Het valt verd... niet mee!!!!
Groetjes.....

Ik zal voor je duimen dat ze toch beter word !
Zie je al een verbetering, hoe klein dan ook ?
Sanneke