Af en toe een maffe sprint, maar verder was het leven een bloedserieuze zaak.
En dat heeft ie eigenlijk altijd wel zo gehouden.
Er kwam ontspanning, en eigenwijzigheid, en een soort van gezamenlijkheid met de andere honden - maar spelen? neuh, niks voor Brass.
En nu, nu Imme hier een halfjaartje ronddart en zelfs een flinke vent begint te worden, en hij zelf richting de 12 gaat, ontdooit Brass.
Hij spéélt met Imme (en maakt hem ondertussen de onderlinge verhoudingen duidelijk), compleet met sapperdeflap-poten en pesterige plaagstootjes.
(en ik ben dan prompt zó verbaasd dat ik vergeet scherp te stellen)
En in dezelfde jolige bui gaat ie dan rondjes rondom huis lopen rennen, in z'n uppie:
Het is zo genieten om hem te zien zijn wie hij kan zijn.
