Grijs, maar nog lang niet oud
Geplaatst: 05 nov 2019 15:30
Toen Brass (kruising Galgo) 9 jaar geleden kwam, was hij vooral bang.
Intens bang. Voor àlles.
Niet aan te lijnen, dus in eerste instantie met hekjes een corridor naar onze hondenwei gemaakt, zodat ie met 'losse handen' toch met de anderen naar buiten kon.
Niet buiten plassen&poepen, maar wel alles elke nacht binnen - dus een grote veilige bench voor hem getimmerd (vanuit de gedachte dat een hond liever niet zijn eigen nest bevuild) om die vicieuze cirkel te keren.
Niet willen/durven eten bij de andere honden, of uit een metalen bak, of als er iemand in de buurt was.
Zó gevoelig voor elke vorm van druk of dreiging, dat zelfs een ongefocuste blik vagelijk in zijn richting al teveel kon zijn.
Maar ook: zó'n enorm milde, zachte hond, met een onderhuidse taaiheid die je ook eigenwijs zou kunnen noemen, en een oeverloze toegenegenheid als je over die drempel van angst uitgenodigd wordt.
Veranderingen in roedelsamenstelling? Brass voegt, past aan en zoekt zijn plek.
Zijn hak breken en maanden moeten revalideren aan de lijn? Brass berust, volgt, ondergaat.
Jolige jonkies, brutale pubers, bekkende teven? Brass doet niet aan conflicten, niet aan de-baas-spelen, niet aan hebberigheid.
Nu is hij 11. En grijs aan het worden. Maar nauwelijks minder soepel.
Hij rent nog als een jonge god door de wei, signaleert samen met FaeLynn elke passant over het belendende bospad.
Eist aandacht op als hij dat nodig vindt - met kopjes geven als een poes
Mensen boezemen hem geen angst meer in, zelfs aan de man des huizes - die hij jarenlang ontweek - komt hij tegenwoordig om een aai vragen.
Hij is mooi geworden, tot rust gekomen.
Ooit, toen hij letterlijk & figuurlijk geen ruimte wilde innemen
Grijze glimmerd
Stoer het eigen terrein "bewaken"
In rust en grijsgespikkeld de wereld beschouwen
Altijd eerst die neus omhoog
En dan een blik naar de verte
En dan is ie weer hier
Ik ben wel gek met die zwarte Spanjool.
Intens bang. Voor àlles.
Niet aan te lijnen, dus in eerste instantie met hekjes een corridor naar onze hondenwei gemaakt, zodat ie met 'losse handen' toch met de anderen naar buiten kon.
Niet buiten plassen&poepen, maar wel alles elke nacht binnen - dus een grote veilige bench voor hem getimmerd (vanuit de gedachte dat een hond liever niet zijn eigen nest bevuild) om die vicieuze cirkel te keren.
Niet willen/durven eten bij de andere honden, of uit een metalen bak, of als er iemand in de buurt was.
Zó gevoelig voor elke vorm van druk of dreiging, dat zelfs een ongefocuste blik vagelijk in zijn richting al teveel kon zijn.
Maar ook: zó'n enorm milde, zachte hond, met een onderhuidse taaiheid die je ook eigenwijs zou kunnen noemen, en een oeverloze toegenegenheid als je over die drempel van angst uitgenodigd wordt.
Veranderingen in roedelsamenstelling? Brass voegt, past aan en zoekt zijn plek.
Zijn hak breken en maanden moeten revalideren aan de lijn? Brass berust, volgt, ondergaat.
Jolige jonkies, brutale pubers, bekkende teven? Brass doet niet aan conflicten, niet aan de-baas-spelen, niet aan hebberigheid.
Nu is hij 11. En grijs aan het worden. Maar nauwelijks minder soepel.
Hij rent nog als een jonge god door de wei, signaleert samen met FaeLynn elke passant over het belendende bospad.
Eist aandacht op als hij dat nodig vindt - met kopjes geven als een poes
Mensen boezemen hem geen angst meer in, zelfs aan de man des huizes - die hij jarenlang ontweek - komt hij tegenwoordig om een aai vragen.
Hij is mooi geworden, tot rust gekomen.
Ooit, toen hij letterlijk & figuurlijk geen ruimte wilde innemen
Grijze glimmerd
Stoer het eigen terrein "bewaken"
In rust en grijsgespikkeld de wereld beschouwen
Altijd eerst die neus omhoog
En dan een blik naar de verte
En dan is ie weer hier
Ik ben wel gek met die zwarte Spanjool.
