Het HondenForum

Tamara, het is de éérste week dat hij er is Relax. Het kwartje valt vanzelf. Misschien het spel wat eerder afkappen, vóór Lanai hoog in de energie komt en flipt. Afleiden met een koekje en in d'r tent leggen (of Dipper). Jij bepaalt álles even. Wanneer er gegeten wordt, wanneer er gewandeld wordt, wanneer er gespeeld wordt en wanneer het genoeg is geweest. Even die teugels wat strakker, wat goedgetimede brullen en over een paar maanden weet je van je hele twijfel niets meer af

Sandra&co schreef:Tamara, het is de éérste week dat hij er is 1: Relax. Het kwartje valt vanzelf. Misschien het spel wat eerder afkappen, vóór Lanai hoog in de energie komt en flipt. Afleiden met een koekje en in d'r tent leggen (of Dipper). Jij bepaalt álles even. Wanneer er gegeten wordt, wanneer er gewandeld wordt, wanneer er gespeeld wordt en wanneer het genoeg is geweest. Even die teugels wat strakker, wat goedgetimede brullen en over een paar maanden weet je van je hele twijfel niets meer af

Dit... Xavi vindt pups echt niet leuk de 1e weken tot ie door krijgt dat ze echt niet weg gaan... ze moeten allemaal even wennen dat hoort erbij. Grenzen duidelijk maken, wat Sandra zegt. Relax komt allemaal goed.

Och en dat stressen heb ik ook wel gehad, en dan was Sofi nog een doodmakkelijke pup die alles gelijk gezellig meedeed. Doe ik het wel goed? Is Izzy niet toch te groot en lomp voor d'r? Van 1 naar 2 is gewoon echt wel even heftig. Denk dat heel veel mensen zich daarin kunnen herkennen.

Wat een leuke update. En die zorgen snap ik heel erg goed. Lanai is een pittige tante en dat is prima maar je gunt je pup wat meer ruimte. Waar je echt even op moet gaan letten is hoe hard doet ze dit. Zie jij krasjes en putjes of schrikt hij zich gewoon te pletter en gilt hij daarom? Dat is iets wat voor mij bepalend zou zijn in wat ik ermee ging doen. Als ze echt te hard is zou ik ook wat temperen en proberen hun drift wat lager te houden. Hij wordt steeds sterker en groter en zal op termijn wel meer kunnen hebben.

Ik snap je wel. Dat het onprettig is en dat je de neiging hebt Lanai op haar falie te geven. Ik sluit ook niet uit dat ze echt te hard is tegen hem. Dat voel jij wel goed aan.

Een teef is vaak erg op haar rechten gesteld en Lanai is een echte prinses. Dus als ze te onredelijk is mag je dat best afkappen. Voorkomen is overigens het beste. Dan hoef je Lanai niet te beperken in hoe ze zich mag uiten.

Wat liggen ze al zoet samen te slapen!

Ik kan me jouw gevoel goed voorstellen.
Apple is ook zo'n type dat in de basis echt sociaal is en heus niet haar tanden ergens in zet. Maar als ze teveel prikkels heeft dan kan ze een claimerige chagrijn worden. Dan moet je ook sturen maar ook met name de rust zien te bewaren. Wat natuurlijk met een pup dan ook best wel weer lastig is.
Ik zou ze zeker met regelmaat gewoon lekker even apart zetten, ook apart mee uit. Ieder zijn eigen momentje.

Het zal voor lanai ook gewoon even wennen zijn jou niet meer voor zichzelf te hebben.

Sandra&co schreef:Tamara, het is de éérste week dat hij er is Relax. Het kwartje valt vanzelf. Misschien het spel wat eerder afkappen, vóór Lanai hoog in de energie komt en flipt. Afleiden met een koekje en in d'r tent leggen (of Dipper). Jij bepaalt álles even. Wanneer er gegeten wordt, wanneer er gewandeld wordt, wanneer er gespeeld wordt en wanneer het genoeg is geweest. Even die teugels wat strakker, wat goedgetimede brullen en over een paar maanden weet je van je hele twijfel niets meer af

Inderdaad dit dus

De foto's zijn enig

Wat zijn ze leuk samen! Ik denk dat jij het prima in goede banen zult kunnen leiden bij Lanai en Dipper, en als ze elkaar echt niet zouden mogen, zouden ze ook echt niet zo zoet samen slapen lijkt mij.

Ah, die foto's, wat zoet!

Wat de anderen ook al zeggen: dat komt echt wel goed met Lanai en Dipper Niet te druk over maken en kijken of je de momenten dat Lanai zich op hem afreageert voor kunt zijn. Mila heeft dit soort trekjes ook en dat betekent dat ik met een nieuwe hond (zorgt toch voor wat spanning bij haar) er altijd voor zorg dat situaties van te veel opwinding de eerste tijd worden voorkomen en dat ik bijvoorbeeld Mila even een commando geef om te blijven zitten als ik de nieuwe hond bij me roep (waarna Mila uiteraard uitgebreid beloond wordt voor het blijven). Zodra Mila meer aan de nieuwe situatie is gewend, vertoont ze dit gedrag ook automatisch veel minder en kan ik gaandeweg de touwtjes weer wat los gaan laten. Het is hier altijd nog goedgekomen en bij een drukke pup duurt dat bij Mila ook wat langer dan bij een bescheiden, onderdanige hond die de hondentaal al wat beter onder de knie heeft. En het zal vast nog wel eens gebeuren, maar dat is ook geen drama zolang er niet gebeten wordt en ze verder gewoon leuk met elkaar om blijven gaan. Zo te lezen herstelt Dipper er gewoon prima van, dus dan zou ik er zelf ook niet te lang over door blijven piekeren.

Wat een zoet setje

Een hondsociale hond heeft meestal meer dan prima door wat ze in de kuip heeft qua nieuwkomer.

Imp heeft ook regelmatig (in mijn ogen uit het niets) op haar flikker gekregen van Maddie.
En niet onterecht. Het is een kleine smerige drama queen. Een achterbaks mormeltje
Waar ze lieve goede Fitz gillend van pret in zijn staart en oren hangt, zijn voerbak leeg eet en alles uit zijn bek jat, hoefde Maddie slechts een vuile blik te werpen om Imp tot een braaf klein meisje te manen.
Nu is mevrouwtje toch weer aan het kijken hoever ze bij Maddie kan komen. Levert zo nu en dan wat gegil op.

Het enige wat we hier niet doen is een ander blokken als die bij mij wil of moet komen. Dat levert je een hollewipper en een snauw op.
Verder zoek je het maar uit met z'n allen, plezier!

joh je hebt een baby en je wilt hem beschermen, terecht hoor.. maar hij blijft geen baby en straks is het een stoere tiener en ben je het begin weer vergeten.. komt helemaal goed, ze worden steeds meer eigen met elkaar. probeer hard te genieten van de goede momenten , t zullen er steeds meer worden , met zo nu en dan een moment dat je denkt van waar past hij nog achter t behang .
je mag haar best temperen en regels stellen, maar t groeit ook vanzelf wel redelijk vanzelf naar elkaar toe denk ik .. have fun en schitterende foto`s van die dappere dodo

Tussen Elco en Gait is het nooit zo zoet gegaan als bij jouw duo, hoor. En nog hebben ze af en toe bonje. Ik laat ze vaak tot op zekere hoogte de boel zelf uitzoeken. Maar je gaat je niet op de ander afreageren om iets dat IK doe (Gait ), je blokkeert de ander op geen enkele manier als ik die bij me roep of als die bij mij wil komen terwijl ik je geen aandacht geef en je dringt je er niet tussen als ik de ander aandacht geef.
Als ik ze laat gaan, dan is het een hoop herrie, staan ze op hun achterpoten te meppen met hun voorpoten, bekken wijd open en uitvallen naar de ander. En op een gegeven moment worden ze stiller, draaien hun koppen af, en gaat elk zijns weegs. Je maakt nu eenmaal geen schade bij je roedelgenoot
En intussen willen ze niet graag zonder elkaar, snuffelen op dezelfde plaatsen, spelen met elkaar (vooral buiten) en kunnen gewoon naar elkaar eten of snacken, ondanks dat ze allebei wel wat voernijd kunnen vertonen als ze niet overtuigd zijn dat de ander van hun eten afblijft

wat een blije foto's!

Wat een leuke foto's!
Ik weet zeker, zoals iedereen al zei, dat het goed komt tussen die twee, kijk ze nou samen slapen

Toen Cash hier kwam als pup leefde mijn andere hondjes nog.
Bam, het reutje, accepteerde het altijd zonder problemen als er een wat ouder herplaatsertje bij kwam.
Maar een pup was toch echt een ander verhaal en dat wist ik ook.
Het was wel heftiger dan ik dacht de eerste 2 weken maar daarna wenden ze echt aan haar en is het helemaal goed gekomen.
Ik moet wel zeggen dat ik Bam en Kiki echt gesteund heb de eerste tijd, zij waren eerst en vonden Cash maar een indringer. Af en toe heel sneu voor Cash maar die had er eigenlijk helemaal geen last van, ze heeft er uiteindelijk veel van geleerd.
Soms was Bam zo fel de eerste periode (van de bank afsnauwen als ze te dicht bij hem kwam enz.) dat ik echt ging twijfelen maar Cash pikte het goed op en ik leerde bepaalde situaties voorkomen. Heb hem nooit een brul gegeven maar wel rustig weggehaald.
En het is echt helemaal goed gekomen, ze mocht later gewoon bij hem op de bank
Wel vond ik het na 2 weken welletjes, ik heb ze tijd gegeven om te wennen aan haar en ze gesteund dus vanaf dat moment ging ik er wel wat van zeggen maar er viel ook praktisch geen snauw meer.

Lanai is prinses en alleenheerser en voedt hem gewoon op nu hij nog "klein" is.
Ik zou mild voor haar zijn

Die slaapfoto's zijn zo ontzettend schattig! Zo ver is het hier nog lang niet!
Het gaat vast goedkomen met die twee, Lanai heeft er natuurlijk een flinke kop op zitten. Het komt vaak erg heftig over, maar die kleine terroristjes kunnen best wat hebben. Hier heeft Rakoes nu ook een paar flinke uitbranders van Tiba gehad (het is ook best brutaal om een speeltje uit de bek van de alpha te trekken ) De eerste keer had ze ogen als schoteltjes en vluchtte ze onder de bank. Maar nu begint ze al zo'n stoute blik in haar ogen te krijgen en hoor je nog net niet "Nanananana!".

Ik zit net te denken, ging Izzy ook niet op verschillende manieren met de verschillende pups om? Dat ze van de één veel meer goed vond dan van de ander? En dat Dipper het snelst een correctie kreeg? Want dat zal dan vast ook niet voor niks zijn geweest lijkt mij.

GoldenGizmo schreef:Ik zit net te denken, ging Izzy ook niet op verschillende manieren met de verschillende pups om? Dat ze van de één veel meer goed vond dan van de ander? En dat Dipper het snelst een correctie kreeg? Want dat zal dan vast ook niet voor niks zijn geweest lijkt mij.

Dat is inderdaad interessant. Dan zou je op basis van de honden kunnen bepalen wat de kracht en het karakter van de pups is.
Wat ik zie en dat zou ook wel een reden kunnen zijn is dat Lanai heel dicht op Dipper komt en andersom. Dus ze zitten zo dicht op elkaar wat natuurlijk hartstikke lief uitziet en ook leuk is om te zien maar ook wel bijzonder. Want ik heb dat nog nooit gezien. Dat een vreemde pup zo close mocht zijn bij een volwassen bestaande teef in zo korte tijd. Zou daar de oorzaak niet zitten? Eva heeft nooit het genoegen gehad dat Dapper of Cleo de kop op haar legde of helemaal lepeltje lepeltje sliep. Samen met 1 speeltje rennen etc. Lanai is eigenlijk extreem tolerant. Heel veel meer dan ik verwacht had eerlijk gezegd. En dan worden dus de escalaties heviger denk ik.

Cleo en Dapper speelden wel met Eva na een week maar ze werd daarnaast ook heel erg op haar plek gehouden. Waag het om Cleo aan te raken op een slaapplaats. Waag het om Dapper te benaderen met eten en ga zo door. Dus mijn honden toen waren veel strenger op alle vlakken en hebben daarom misschien wel nooit die inbreuk in hun leven ervaren.

Lanai deelt jou echt heeeeel erg makkelijk. Of doe jij iets waardoor ze dit moet accepteren? Dat Dipper bijvoorbeeld bij jou slaapt en bij Lanai en dat Lanai dat goed vindt kan ook heel frustrerend werken op haar. Haar dus irriteren waardoor ze spanning opbouwt.

Ik zie ook op 1 foto waarbij Lanai met haar hoofd op Dipper ligt dat ze gespannen is.

GoldenGizmo schreef:Ik zit net te denken, ging Izzy ook niet op verschillende manieren met de verschillende pups om? Dat ze van de één veel meer goed vond dan van de ander? En dat Dipper het snelst een correctie kreeg? Want dat zal dan vast ook niet voor niks zijn geweest lijkt mij.

Joh, mijn pup en haar broertjes worden door moeder al helemaal gedrild. Die grijpt alles aan om duidelijk te maken dat zij de allesoverheersende mama is en die kleintjes niks voorstellen. Zij bepaalt alles.
En ja, dat hebben ze nodig met hun opgeblazen egootjes
Stiefpapa leerde ze lesjes niet afpakken. Anderhalve week terug waren ze diep onder de indruk van een snauw en renden ze allemaal gillend onder bed.
Nu staat mijn pup met een stoute toet alles uit z'n bek te trekken terwijl hij daar met een rimpelneus ligt te waarschuwen.
Echt, geef ze een vinger...

Lanai is een braaf jongetje van hem aan het maken. Ze hebben een hartstikke goede klik en dat is het belangrijkst.

Sandra&co schreef: Relax.

Haha, dit advies heb je mij ook gegeven toen ik dacht (na 2 dagen ) dat Izzie de Lot noooooit zou accepteren.... En het hielp gewoon. Komt wel goed Tamara, het is gewoon wennen voor allebei de hondjes. En voor jou

Wat leuk, die foto's!

Net als bij kinderen.. zal wel heel erg wennen zijn als er ineens een tweede bij komt.

Ik zie die spanning in haar mondhoeken. Die zijn afwisselend naar voor en naar achter. Als ze echt helemaal ontspannen was zouden de mondhoeken niet zo strak staan.

Tamara81 schreef:Haha, ik ben al benieuwd naar je verhalen over Zusje straks.

dagmar88 schreef:Lanai is een braaf jongetje van hem aan het maken. Ze hebben een hartstikke goede klik en dat is het belangrijkst.

Die klik was er meteen toen Dipper hier binnen stapte. Dat is de belangrijkste basis, vanuit daar zal het vast goed komen met mijn inzet (en wat inzet van de honden).

Haha ja, ik kijk al uit naar haar streken

De meeste mensen hebben niet vaak genoeg een pup om er echt comfortabel mee te worden. Ondertussen is het met je volwassen hond allemaal goed gekomen en ben je de onzekerheid van toen al lang weer vergeten.
Het is ook een grote stap, van één naar twee honden. Veel meer dan van geen naar één of het uitbouwen van je roedel.

Zusje wordt mijn derde pup in krap drie jaar. Bij naap en sjaak vond ik het fantastisch om te zien hoe mijn kleine naap was uitgegroeid tot zo'n stabiele, eerlijke, strenge opvoeder. En ook hoe hij steeds met hem mee groeide en inspeelde op het gedrag van een jonge hond op weg naar volwassenheid.
Ik ben dus een verschrikkelijk luie puppenbaas en grijp niet in tenzij absoluut noodzakelijk. Achteruit zitten, kijken en genieten.
Het eerste jaar doe ik zelf ook geen hol aan training. Dat gaat om pup zijn, de wereld ontdekken, een band opbouwen en prettig samenleven.
Kunstjes komen daarna als ze er zin in hebben.

Met m'n eerste pup zat ik huilend op de bank.

laeken schreef:Ik zie die spanning in haar mondhoeken. Die zijn afwisselend naar voor en naar achter. Als ze echt helemaal ontspannen was zouden de mondhoeken niet zo strak staan.

Momentopnames. Je kunt niet zeggen dat die strakke bek door Dipper komt. Voor hetzelfde geld vloog er een vlieg voorbij, hoorde ze buiten een luide knal, noem maar op Ik zag hoe ze vanaf de eerste seconde op elkaar reageerden. Wat ontremd want het vloog alle kanten op, maar ze waren gezámenlijk ontremd. Daarom, gewoon even wat temperen de eerste tijd en (ja, inderdaad Izzie_Anneke ) relaxen.

Sandra&co schreef:

laeken schreef:Ik zie die spanning in haar mondhoeken. Die zijn afwisselend naar voor en naar achter. Als ze echt helemaal ontspannen was zouden de mondhoeken niet zo strak staan.

Momentopnames. Je kunt niet zeggen dat die strakke bek door Dipper komt. Voor hetzelfde geld vloog er een vlieg voorbij, hoorde ze buiten een luide knal, noem maar op Ik zag hoe ze vanaf de eerste seconde op elkaar reageerden. Wat ontremd want het vloog alle kanten op, maar ze waren gezámenlijk ontremd. Daarom, gewoon even wat temperen de eerste tijd en (ja, inderdaad Izzie_Anneke ) relaxen.

Zeker. Ik had al bedacht dat het ook de camera kan zijn

Ik weet ook nog goed dat ik een tweede hond erbij nam En dat was superondanige Lizzy, bij dominante regelteef-herder Douscha. Die dook nogal eens op Lizzy en dat leverde nog schade op ook . Pas toen ik duidelijke grenzen ging stellen, ging het meteen stukken beter.
Wat ik wel (denk ik) altijd goed heb gedaan, is Douscha het gevoel blijven geven dat zij niks tekort kwam. Zij was en bleef de koningin met haar eigen privileges en momentjes. Scheelde wel dat Douscha en Lizzy zeer verschillend waren. Douscha hield niet van knuffelen maar wel van balspelletjes en bij Lizzy was dat andersom . Maar Lizzy was nog niet zindelijk omdat ze geen binnenleven gewend was. Dus als ik haar beloonde voor plasje buiten, kreeg Douscha ook altijd een koekje. En dat deed ik met alles waar ik Lizzy voor beloonde. ZO werd Lizzy als het ware een bron voor lekkers, en daarmee was ze een stuk acceptabeler.
Ook wilde Douscha in het begin steeds Lizzy's bak leegeten als die nog niet klaar was. Dat had ik gewoon kunnen verbieden, maar ik deed het als volgt: ik hield wat achter van Douscha's portie en als ze klaar was, gaf ik haar dat met de hand. En/of ik gooide een paar keer met de bal. Zo leerde ze al snel dat het veel lonender was om naar mij te komen, en heb ik dat in korte tijd af kunnen bouwen zodat ze Lizzy's eten volstrekt niet meer boeiend was. Dus in plaats dat het eten een bron van spanning werd, kwam er nog iets leuks achteraan. Misschien heb je hier ook wat aan

Verder ziet het er op de foto's wel ontzettend gezellig uit

Ik vond het ook crisis hoor toen ik bij pittige Kaya (Rottweilerteef) kleine pup Puchu zette
Kaya was weliswaar 'eerlijk' maar wel keihard en gaf ook vaak te harde correcties. Niks ontspannen en genieten, opletten geblazen!
Toen de eerste 2 á 3 weken voorbij waren, toen kon ik een zucht slaken
Ik bekeek het ook per situatie: als ze gewoon een terechte eerlijke correctie gaf, dan prima en anders remde ik haar af.
Wel gaf ik Kaya alle privileges zodat ze zich niet achtergesteld voelde en ook even 1 op 1 tijd met de eerste hond inplannen, zodat niet
ineens alles samen gaat met de nieuwe pup.

Volgens mij doe je het hartstikke goed Tamara. Het beste kun je voorkomen en de situaties waarin Lanai hoog in haar spanning schiet, zul je snel herkennen.
Als ik het goed begrijp lokt Dipper de 'aanval' niet uit, dus áls het gebeurt zou ik Lanai wel even kort corrigeren. En daarna gewoon weer ontspannen.

Wat een geweldige en prachtige foto's !

Ik ga mee met de rest en fijn dat het al meteen zo goed gaat nu je het wat meer zelf regelt en inzet op voorkomen van teveel opwinding .

Ik heb zelf nooit een pup gehad (dus laat staan bij een aanwezige hond geplaatst) dus niet de ervaring met de angst dat het te hard zou zijn voor de pup. Maar ook ik ben een keer van één naar twee honden gegaan dus daar kan ik wel over meepraten. Toen ik nog alleen Lais had ging dat heerlijk, ze luisterde goed en ze was goed gefocust op mij en toen kwam daar ineens Mister erbij... wat ik het allerlastigst vond in het begin was dat Lais (begrijpelijk) niet snapte dat als ik een commando aan Mister gaf dat niet voor haar was. Dus dan moest zij blijven en zei ik daarna 'Mister kom' (of ik wenkte hem), nou dat werkte voor geen meter want als ik 'kom' zeg of wenk dan moest ze toch komen ? Dat is allemaal goedgekomen maar in het begin was het heel moeilijk om ze apart te sturen en uiteraard ook slechter luisteren door de nieuwe afleiding (wat jij ook benoemde met het spelen). Maar dat komt allemaal goed, echt waar! En hoe die twee van jou al samen zijn is echt prachtig. Goed dat je hier even benoemde waar je tegenaan liep en je nu vooral kunt gaan genieten!

Als ik lees waar anderen doorheen moeten dan kom je er dus nog goed vanaf. Met Eva waren wij vooral bezorgd. Dapper en Cleo bleken boven verwachting prettig
Dapper die dus op straat honden aanvloog en zich dan vastbeet als een echte pitbull en Cleo die op straat niks van pups moest weten. Ze hebben nooit lelijk tegen Eva gedaan op normale hondendingen na.

Maar eigenlijk doet Lanai dat dus ook niet want zou ze willen dan kon ze hem veel harder aanpakken. Die bijt zo een gaatje maar dat wil ze dus blijkbaar totaal niet.

Ben wel benieuwd wanneer ze helemaal zorgeloos worden samen. Dat is erg leuk. Ik kan Guus op Bas zien springen als hij per ongeluk op haar stoel springt en ze ligt daar en dan hoor je alleen Grrrrtttt en dan druipt hij af. Ze maken echt nooit ruzie en doen alles zij aan zij. Zo leuk. Dat was de eerste dagen ook anders. Bas vond hem buiten leuk maar binnen niet zo. Dus veel grommen en veel claimen en beschermen. Maar we hadden het door Tom 9 maanden daarvoor al achter de rug dus we wisten dat ze snel bij zou trekken als ze wist dat Guus onderdeel van het meubilair was.

Als ze lekker liggen maken ze nooit meer ruzie en zal Lanai hem als een tweede huid zien.

Ik begin wel nieuwsgierig te worden...geen idee hoe Guus op kleine puppies reageert maar ik denk prima. Daar zit toch geen kwaad in.

Nog vergeten, maar Lais vond Mister maar een Heel Vervelende Indringer en ze maakte er het grootste drama van dat hij überhaupt gekomen was en toen ook nog eens niet weer met Miranda mee terug ging . Miran moest hard lachen om theatrale Lais die tegenover ons op een stoel was gaan zitten met haar kop demonstratief van ons (en die Indringer) afgewend, op haar allerontevredenst . Is natuurlijk wel anders met twee volwassen honden maar het was van Lais haar kant in elk geval geen liefde op het eerste gezicht en dat hebben die twee mormeltjes van jou al wel!

Ik ben heel benieuwd naar hem. Ik heb zelden zo'n klein leuk puppy in het echt gezien.