Oeps, hier een beetje een late reactie van mijn kant. Sorry, Nanna!
Faai en ik vonden het alvast erg leuk om kennis met je te maken, en wat een leuke reacties!
Galga's schreef:Om te zien vind ik de sierkipjes best wel mooi, maar die vachtverzorging lijkt mij verschrikkelijk. Ik denk dat de ren-afghanen makkelijker zijn qua onderhoud.
Misschien kan het baasje van Faya daar iets over zeggen? En hoe verschilt het karakter tussen ren-type en sierkip?
Ik maak vrij regelmatig een "sierkip"
van heel dichtbij mee en er zit zeker een wezenlijk verschil in hoe praktisch de vacht is, het onderhoud ervan en het karakter. Mijn vriend is Afghanenmens in hart en nieren (ik ben zelf meer van de whippets, al is Faai in heel wat opzichten makkelijker dan mijn whippets, go figure) en is opgegroeid met honden uit de oude Van de Oranje Manege-lijnen, waar zijn huidige Afghaan (overigens inderdaad een plaatje van een hond) ook grotendeels uit afstamt, dus dat is mijn sierkipreferentiekader.
Omdat de vacht maar weinig is, is het allemaal veel makkelijker bij te houden, al moet mijn renhond toch ook met enige regelmaat in bad om dat beetje goed borstelbaar te houden, het haar is erg fijn van structuur bij haar en gaat daardoor snel klitten. (Op deze foto’s was Faai ook weer nodig aan een bad en borstelbeurt toe.
Ze zit aan het eind van de schijndracht en ze lacteerde daar nog wat, met die plakzooi blijf je bezig...) Maar de vachtverzorging bij Faai is van heeeel andere aard dan de vacht van de Afghaan van mijn vriend, dat is gewoon zoveel meer en dikker haar, om nog maar te zwijgen over wat er allemaal aan takjes, blaadjes en ander spul er meelift tijdens het wandelen. Zo’n volle bos haar is schitterend en alles
danst, maar ik vond als kind al geen hol aan My little pony’s kammen dus ik knijp stiekem maar in mijn handjes met m’n economy-uitvoering.
In het algemeen kun je qua karakter stellen dat bij Afghanen de honden uit de renlijn wat gemoedelijker of zachter zijn dan die uit showlijn. Er zit absoluut een Oosters karakter in met bijbehorende eigengereidheid, maar waar ik Faai bijvoorbeeld redelijk makkelijk los kan laten en terugroepen op overzichtelijke plekken zoals het strand, is dat bij de Afghaan van vriendlief vrijwel niet mogelijk, want die gaat z’n eigen plan trekken; dat heeft niet met de opvoedkundige kwaliteiten van vriendlief te maken, verzeker ik u.
Daarnaast is er een verschil tussen contact met andere/vreemde honden. Faai is retemakkelijk en kan ik eigenlijk overal bijgooien zonder bang te zijn voor een onvertogen woord, maar ik zie bijvoorbeeld op coursings best regelmatig uitvallende show-Affies. Het is bij de renlijn gewoon allemaal net een tikkie minder qua temperament, al wil het niet zeggen dat ze dooie dienders zijn; ook de renlijnhond is nog steeds een Oosterling. Of ze daardoor in combinatie met hun uiterlijk minder rastypisch zijn en misschien niet het predikaat "Afghaan" zouden mogen hebben, tja, daar moet ieder maar voor zich maar een mening over vormen.
Binnen de sierkippenkant zit trouwens ook nog ontzettend veel verschil qua type anders dan een overvloedige vacht, wat je nu veel ziet zijn van die langgerekte bloemensteelhalzen met lijdende Eline Vere-gezichtjes en hoekingen waar een kangoeroe jaloers op mag zijn. Dat kan dus al helemaal niet meer werken, terwijl een Afghaan van origine toch echt een hond met een functie is. De honden uit de oude Europese lijnen zijn een stuk geschikter door een robustere bouw die daardoor meer
sound is en dus beter geschikt om de oorspronkelijke taak uit te voeren. Faai heeft heel wat gewonnen met coursing (in haar latere jaren werd mevrouw te gewiekst en ging ze anticiperen op waar het haas heen zou gaan zodat ze alvast vooruit kon. Dat is slim maar de jury geeft daar geen punten voor, dus ze moest het toen vaker doen met een derde of vierde plek
) en dat was vaak toch wel terecht, een renlijn versus een showlijn geeft heel duidelijk inzicht in de twee totaal andere loopstijlen, en dan heb ik het niet alleen over de snelheid. Dat wil niet zeggen dat geen enkele showhond kan werken, die zijn er namelijk wel, maar wat mij betreft zijn ze zwaar in de minderheid.
Overigens is het heel erg oppassen waar je een renlijn-Afghaan haalt, want ook daar wordt onzorgvuldig en puur op de lelijke bekers en rozetten gefokt, misschien zelfs nog meer dan bij de showlijnen. Ik lees hier best regelmatig dat werklijnen altijd gezonder zijn omdat er puur op werkprestaties wordt gefokt, en dat wil ik graag tegenspreken. Er is bij Faai op vrij jonge leeftijd vastgesteld dat allevier de hartkleppen in meer of mindere mate lekken, en dan ga je inderdaad horen over hartkwalen bij bepaalde fokkers en lijnen, en dat "je geen echo hoeft te maken bij honden die goed lopen op wedstrijden". Dat ze nu negen jaar en in relatief goede conditie is, en altijd sportprestaties heeft geleverd is gezien de toestand van haar hart best bijzonder. Een volle, jongere neef van haar had hetzelfde en is met net zes omgedonderd.
Leuk om eens te zien.
