Het HondenForum

Afgelopen weekend heeft Jip mijn vriend gebeten. Er zijn geen gaten gevallen gelukkig, maar het was een heel duidelijk signaal van Jip. Mijn vriend zat op dat moment namelijk aan zijn voorpoot en bij een bepaalde plek deed dat kennelijk zoveel pijn, dat hij met een flinke grom én een beet reageerde. Ik heb Jip nooit eerder horen grommen, dus alle alarmbellen gingen rinkelen.

Jip heeft het nooit prettig gevonden als iemand aan zijn voorpoten zat, dat gaf de trimmer ook steeds aan. Maar door de meeste mensen om mij heen werd dit afgedaan als normaal gedrag, omdat heel veel honden aanraking aan hun voorpoten niet prettig vinden. Ik heb anderhalf jaar geleden al eens op het punt gestaan om foto's te laten maken, maar na overleg met verschillende mensen hierover heb ik besloten om dat niet te doen. Het leek niet nodig, wederom met het argument dat veel honden het vastpakken van de voorpoten niet fijn vinden. Bovendien zou hij dan mank lopen (wat hij niet doet).

Ik heb er toen helemaal niets mee gedaan. Het zat mij niet lekker, maar ik ben snel bezorgd als het om de honden gaat dus ik maakte mijzelf wijs dat ik spoken zag.
Toen ik met Jip een keer bij de dierenarts was voor bloedafname, heb ik de dierenarts nog wel gevraagd om ook eens naar zijn poten te kijken. Zij constateerde toen niets dat afwijkend was.

Gisteren ben ik met Jip bij een nieuwe dierenarts geweest. Zijn gegrom had echt een reden, daar was ik van overtuigd. Zij heeft zijn voeten en zijn ellebogen gecontroleerd, en voelde bij beide voorpoten een teen waar teveel beweging in zit. Zijn 'kootje' kan zijwaarts bewegen, wat niet zo hoort te zijn. Het lijkt erop dat er ooit een aanhechtingspees gescheurd is geweest, waardoor die beweging mogelijk is. Als dit al twee jaar speelt (wat ik denk) zal er inmiddels ook slijtage opgetreden zijn. Maandag worden er foto's gemaakt om in beeld te brengen of er sprake is van artrose en zo ja, of het inderdaad gaat om één teen per voet. Want als het om één teen gaat, dan zou teenamputatie een oplossing bieden om Jip een pijnvrije toekomst te bieden.

Toen het woord 'teenamputatie' werd uitgesproken, kon ik wel janken Dit had ik even niet zien aankomen. Maar na een nachtje slapen, ben ik 180 graden gedraaid en hoop ik inderdaad dat teenamputatie een optie is. Want dat zou betekenen dat Jip (eindelijk) van zijn pijn is verlost. Als er echter sprake is van artrose bij meerdere tenen, dan wordt het heel ingewikkeld. Geen idee wat dan de opties zijn.

Ik was gisteren echt heel erg boos op mijzelf. Ik had tóch anderhalf jaar geleden die foto's moeten maken! Het idee dat hij al twee jaar met pijn rondloopt, neem ik mijzelf dan ook best wel kwalijk. Maar goed, het is een feit dat ik niet meer ongedaan kan maken. Het doel nu is om ervoor te zorgen dat hij in de toekomst blij kan rondrennen zonder pijn. Dus *fingers crossed* dat het inderdaad om één teen per voet gaat en dat de artrose nog enigszins meevalt

Hopelijk heb je snel duidelijkheid. Wel apart dat het aan beide poten is.

Bij Biry, de groenendaeler van mijn ouders, is vroeger ook een teen geamputeerd. Dat is allemaal prima gegaan en ze heeft er niet echt last van gehad naderhand. Wel gingen haar overige tenen wat meer uit elkaar staan om voldoende stabiliteit te hebben. En ze had wat meer moeite met gravelwegen vanwege alle kleine steentjes.

veertje schreef:Hopelijk heb je snel duidelijkheid. Wel apart dat het aan beide poten is.

Bij Biry, de groenendaeler van mijn ouders, is vroeger ook een teen geamputeerd. Dat is allemaal prima gegaan en ze heeft er niet echt last van gehad naderhand. Wel gingen haar overige tenen wat meer uit elkaar staan om voldoende stabiliteit te hebben. En ze had wat meer moeite met gravelwegen vanwege alle kleine steentjes.

Fijn om te lezen dat Biry er geen (of nauwelijks) last van had. Ik heb gisterenavond ook naar ervaringen hierover gezocht en inderdaad lijkt het erop dat de meeste honden prima met één teen minder kunnen leven. Dat is echt wel een opluchting, want ik vond het heel heftig klinken . Bij Jip zou het om beide voorpoten gaan en dat is misschien net iets lastiger, maar ik heb geen idee.

Ik hoop dat we maandag ook direct de uitslag krijgen en dat we de opties kunnen bespreken, want ik vind de gedachte dat Jip er constant (?) pijn aan heeft, echt heel akelig

Nanna schreef:Ik zou niet te vlot beslissen. Eerst langs een specialist met je overbezorgde hoofd.
Je zegt dat hij niet mankt, waar baseer je dan op dat hij pijn heeft? Omdat hij gromt? Ik denk dat heel veel honden grommen als je aan hun voorpoten zit.
En net heb ik voor de aardigheid even bij mijn honden gevoeld en alle kootjes zijn alle kanten op beweegbaar

Maandag worden dus foto's gemaakt. En die worden door een specialist beoordeeld
De dierenarts gaf terecht aan nu nog niks over te kunnen zeggen over eventuele vervolgstappen (want daarvoor is eerst meer informatie nodig) maar dat teenamputatie tot de mogelijkheden behoort als het om slechts één teen gaat. Jip heeft nooit eerder gegromd bij aanraking aan de voorpoten, maar werkte de trimster wel altijd tegen. Afgelopen zondag gromde hij flink én heeft mijn vriend in zijn arm gebeten. Dat is niet Jip, echt niet.

Wat betreft de beweegbaarheid van het kootje: ik de juiste termen niet, maar ze legde het uit met behulp van haar eigen wijsvinger en zei dat het vergelijkbaar is met een vinger waarvan het bovenste kootje naar links en naar rechts kan bewegen. Dat hoort niet.

Overigens hoop ik natuurlijk dat je helemaal gelijk hebt. Maandag wordt Jip drie jaar en als er toch helemaal niets aan de hand is, gaan we een goed verjaardagsfeestje vieren

Jura mankte ook niet maar bleek toch een flink pijnlijke teen te hebben met artrose al toen ze 2 was. De dierenarts dacht door een onopgemerkte blessure waarbij een splinter is ontstaan, waaromheen dus artrose ging groeien.
We hebben haar nog 4 maanden op pijnstillers gehad toen voordat we de amputatie hebben gedaan. Maar als ik zoiets weer zou moeten kiezen zou ik veel sneller amputeren. De ingreep was echt simpel en het herstel supersnel. Veel makkelijker dan zeg een knieoperatie. En ondanks dat we eerder dus niet echt pijn opmerkten voelde ze zich na de amputatie echt duidelijk een heel stuk beter dan de maanden ervoor met de pijnstillers.

Bij haar is het de buitenste teen van haar rechterachterpoot die mist.
Ik ken nog 2 honden die zelfs op hoge leeftijd nog een teenamputatie hebben gehad, beide groot net als Jura (herderformaat). Ook dat herstel was echt supersnel gegaan.

Nanna schreef:Ik zou niet te vlot beslissen. Eerst langs een specialist met je overbezorgde hoofd.
Je zegt dat hij niet mankt, waar baseer je dan op dat hij pijn heeft? Omdat hij gromt? Ik denk dat heel veel honden grommen als je aan hun voorpoten zit.
En net heb ik voor de aardigheid even bij mijn honden gevoeld en alle kootjes zijn alle kanten op beweegbaar

Oh ja, wat het manken betreft: de dierenarts heeft 2 keer aan mij gevraagd of hij echt niet mank loopt. Toen had ze nog maar één poot gecheckt. Ze zei: "met deze afwijking zou ik wel verwachten dat hij mank loopt." Toen werd de andere poot gecheckt en bleek dus dat daar óók een teen aanwezig is met die afwijking. En toen kwam een "Ah, vandaar... " vanuit de dierenarts. Ik heb toen de uitleg gekregen dat een hond mank loopt als hij pijn heeft aan één poot. De pijn kan hij dan compenseren met zijn andere (goede) poot. Bij Jip zit het probleem in beide voorpoten. Dus er valt niets te compenseren.

Maar nogmaals: ik hoop dat je gelijk hebt!

Heel goed dat je foto's laat maken. Maar als het toch op een teenamputatie uitdraait is het ook minder erg dan het klinkt. Ik heb dat (om andere redenen) nog bij mijn bejaarde Zorro laten doen en het stelde weinig voor. Je kan zijn verhaal in dit topic teruglezen. Het herstel was heel snel en hij heeft er weinig last van gehad. (Ik maakte me net zo'n zorgen als jij!)

Succes met Jip

runninggirl schreef:Jura mankte ook niet maar bleek toch een flink pijnlijke teen te hebben met artrose al toen ze 2 was. De dierenarts dacht door een onopgemerkte blessure waarbij een splinter is ontstaan, waaromheen dus artrose ging groeien.
We hebben haar nog 4 maanden op pijnstillers gehad toen voordat we de amputatie hebben gedaan. Maar als ik zoiets weer zou moeten kiezen zou ik veel sneller amputeren. De ingreep was echt simpel en het herstel supersnel. Veel makkelijker dan zeg een knieoperatie. En ondanks dat we eerder dus niet echt pijn opmerkten voelde ze zich na de amputatie echt duidelijk een heel stuk beter dan de maanden ervoor met de pijnstillers.

Bij haar is het de buitenste teen van haar rechterachterpoot die mist.
Ik ken nog 2 honden die zelfs op hoge leeftijd nog een teenamputatie hebben gehad, beide groot net als Jura (herderformaat). Ook dat herstel was echt supersnel gegaan.

Wat fijn dat je je ervaring deelt! Echt superfijn. Ik schrok echt toen de dierenarts dit als mogelijkheid benoemde, afhankelijk van wat er maandag op de foto's is te zien. En het is dan ook echt een opluchting om te lezen dat er vooral positieve ervaringen mee zijn.

Ik ben wel eens verbaasd als ik andere Flatcoateds zie, die best wel sportief en atletisch zijn. Jip is dat helemaal niet. Jip tijgert liever onder een hekje door, dan dat hij erover heen moet springen. Of hij loopt een eindje om. Ik vond het altijd wel opmerkelijk, maar ik begrijp nu dus waarom hij dat doet Ik hoop dat we de pijn goed kunnen aanpakken en dat ik dan ook veranderingen ga zien.

Lothian schreef:Heel goed dat je foto's laat maken. Maar als het toch op een teenamputatie uitdraait is het ook minder erg dan het klinkt. Ik heb dat (om andere redenen) nog bij mijn bejaarde Zorro laten doen en het stelde weinig voor. Je kan zijn verhaal in dit topic teruglezen. Het herstel was heel snel en hij heeft er weinig last van gehad. (Ik maakte me net zo'n zorgen als jij!)

Succes met Jip

Dankjewel! Ik ga het topic eens lezen, die had ik nog niet gezien.

Wat vervelend! Hopelijk heb je snel duidelijkheid!

Bij onze Bouvier hebben ze in 2002/2003 ook een teen van een voorpoot geamputeerd. Ze heeft er nauwelijks last van gehad en stuiterde al snel weer in het rond. Zij had haar teen gebroken overigens.

Ik begrijp je schuldgevoel wel maar je weet zelf ook dat het nergens voor nodig is
Ben benieuwd naar wat de foto's laten zien en of je een oplossing vindt waardoor hij echt pijnvrij door het leven kan.

Izzie_Anneke schreef:Ik begrijp je schuldgevoel wel maar je weet zelf ook dat het nergens voor nodig is
Ben benieuwd naar wat de foto's laten zien en of je een oplossing vindt waardoor hij echt pijnvrij door het leven kan.

Ook deze week weer probeerden mensen mij 'gerust te stellen' door te zeggen dat het écht heel normaal in dat de honden reageren op aanraking aan hun voorpoten. Vanuit de fokker kreeg ik het advies om hierop te gaan trainen, door regelmatig even de poten vast te pakken en dat te belonen met wat lekkers. En ik snap het wel hoor, want het zal heus zo zijn dat veel honden dit niet leuk vinden. Maar dit keer was ik vastberaden naar een andere dierenarts te gaan en die foto's af te dwingen Dat laatste was niet nodig, gelukkig. Deze dierenarts zei zelf direct dat er foto's nodig zijn.

Maar het idee dat Jip mogelijk al best lang lang met pijn rondloopt, doet mij echt wel een beetje zeer. Ik kan het niet terugdraaien, helaas.

natalie schreef:

Izzie_Anneke schreef:Ik begrijp je schuldgevoel wel maar je weet zelf ook dat het nergens voor nodig is
Ben benieuwd naar wat de foto's laten zien en of je een oplossing vindt waardoor hij echt pijnvrij door het leven kan.

Ook deze week weer probeerden mensen mij 'gerust te stellen' door te zeggen dat het écht heel normaal in dat de honden reageren op aanraking aan hun voorpoten. Vanuit de fokker kreeg ik het advies om hierop te gaan trainen, door regelmatig even de poten vast te pakken en dat te belonen met wat lekkers. En ik snap het wel hoor, want het zal heus zo zijn dat veel honden dit niet leuk vinden. Maar dit keer was ik vastberaden naar een andere dierenarts te gaan en die foto's af te dwingen Dat laatste was niet nodig, gelukkig. Deze dierenarts zei zelf direct dat er foto's nodig zijn.

Maar het idee dat Jip mogelijk al best lang lang met pijn rondloopt, doet mij echt wel een beetje zeer. Ik kan het niet terugdraaien, helaas.

Dat is ook zo. Ik ben met naap al een hele tijd aan het oefenen op poten, oren en kloten aanraken. Die poten blijven het lastigst, insmeren al helemaal.

Hij heeft er nu meer last van. Had je het vooraf geweten, dan was ook nu het moment om wat te doen
Voor gevoeligheid zet je een hond niet op permanente pijnstilling, laat staan dat je meteen tenen gaat amputeren.

Onze schnauzer vroeger heeft ook weinig last gehad van meerdere teenamputaties.

natalie schreef:

Nanna schreef:Ik zou niet te vlot beslissen. Eerst langs een specialist met je overbezorgde hoofd.
Je zegt dat hij niet mankt, waar baseer je dan op dat hij pijn heeft? Omdat hij gromt? Ik denk dat heel veel honden grommen als je aan hun voorpoten zit.
En net heb ik voor de aardigheid even bij mijn honden gevoeld en alle kootjes zijn alle kanten op beweegbaar

Oh ja, wat het manken betreft: de dierenarts heeft 2 keer aan mij gevraagd of hij echt niet mank loopt. Toen had ze nog maar één poot gecheckt. Ze zei: "met deze afwijking zou ik wel verwachten dat hij mank loopt." Toen werd de andere poot gecheckt en bleek dus dat daar óók een teen aanwezig is met die afwijking. En toen kwam een "Ah, vandaar... " vanuit de dierenarts. Ik heb toen de uitleg gekregen dat een hond mank loopt als hij pijn heeft aan één poot. De pijn kan hij dan compenseren met zijn andere (goede) poot. Bij Jip zit het probleem in beide voorpoten. Dus er valt niets te compenseren.

Maar nogmaals: ik hoop dat je gelijk hebt!

Dat kan inderdaad een reden zijn dat hij niet mank loopt.
Ik ben benieuwd wat de foto's uitwijzen

dagmar88 schreef:

natalie schreef:

Izzie_Anneke schreef:Ik begrijp je schuldgevoel wel maar je weet zelf ook dat het nergens voor nodig is
Ben benieuwd naar wat de foto's laten zien en of je een oplossing vindt waardoor hij echt pijnvrij door het leven kan.

Ook deze week weer probeerden mensen mij 'gerust te stellen' door te zeggen dat het écht heel normaal in dat de honden reageren op aanraking aan hun voorpoten. Vanuit de fokker kreeg ik het advies om hierop te gaan trainen, door regelmatig even de poten vast te pakken en dat te belonen met wat lekkers. En ik snap het wel hoor, want het zal heus zo zijn dat veel honden dit niet leuk vinden. Maar dit keer was ik vastberaden naar een andere dierenarts te gaan en die foto's af te dwingen Dat laatste was niet nodig, gelukkig. Deze dierenarts zei zelf direct dat er foto's nodig zijn.

Maar het idee dat Jip mogelijk al best lang lang met pijn rondloopt, doet mij echt wel een beetje zeer. Ik kan het niet terugdraaien, helaas.

Dat is ook zo. Ik ben met naap al een hele tijd aan het oefenen op poten, oren en kloten aanraken. Die poten blijven het lastigst, insmeren al helemaal.

Hij heeft er nu meer last van. Had je het vooraf geweten, dan was ook nu het moment om wat te doen
Voor gevoeligheid zet je een hond niet op permanente pijnstilling, laat staan dat je meteen tenen gaat amputeren.

Onze schnauzer vroeger heeft ook weinig last gehad van meerdere teenamputaties.

Je bedoelt dat het niet uitmaakt dat ik anderhalf jaar geleden niet gegaan ben, omdat er toen toch niks gedaan zou zijn? Hmm ja, zou kunnen inderdaad. Toen zou er nog geen artrose aanwezig zijn geweest nee. En of er iets te doen is aan een gescheurde pees, weet ik eigenlijk niet.

Thanks, dan kan ik de boel weer een beetje relativeren

Nanna schreef:Ik zou niet te vlot beslissen. Eerst langs een specialist met je overbezorgde hoofd.
Je zegt dat hij niet mankt, waar baseer je dan op dat hij pijn heeft? Omdat hij gromt? Ik denk dat heel veel honden grommen als je aan hun voorpoten zit.
En net heb ik voor de aardigheid even bij mijn honden gevoeld en alle kootjes zijn alle kanten op beweegbaar

Echt?
Ik vind dat niet zo normaal eigenlijk.
Ik kan gewoon alle delen aanraken bij mijn honden.

Als ze in de regen gelopen hebben, wat nogal vaak is, in Nederland, droog ik ze ook af, en juist ook onder de voetjes. Waarbij ik best wel even voorzichtig door de teentjes ga met een handdoek.

Ze zullen mijn fratsen wel gewend zijn. Maar als ze ooit zouden grommen, zou ik wel weten dat er iets niet goed zit. Omdat ze normaal niet reageren.

Paco vond het ook nooit leuk als je z'n poten aanraakte. Ik kan nu bijna alles bij hem doen, maar z'n ene achterpoot heeft hij nog steeds wel moeite mee. Niet zo'n wonder: de hubertusklauw daar is al eens flink z'n voetkussen in gegroeid. Hij heeft nu wel door dat ik hem help herhaling te voorkomen, maar leuk is het nog steeds niet. Dat hij het nog steeds niet toestaat bij een vreemde vind ik dan weer niet raar. Hij heeft vanaf het begin veel vertrouwen in mij gehad, maar poten aanraken heeft toch best een tijdje geduurd

natalie schreef: Ik was gisteren echt heel erg boos op mijzelf. Ik had tóch anderhalf jaar geleden die foto's moeten maken! Het idee dat hij al twee jaar met pijn rondloopt, neem ik mijzelf dan ook best wel kwalijk. Maar goed, het is een feit dat ik niet meer ongedaan kan maken. Het doel nu is om ervoor te zorgen dat hij in de toekomst blij kan rondre

Jaha, "wat als". Daar heb je niks meer aan. Je hebt niet willens en wetens die hond pijn laten lijden toch? Nou dan. Ik snap best dat je eerste reactie er één is van jezelf voor de kop slaan, maar zet je daar maar snel overheen. Het is wat het is, en nu ga je je best doen om het op te lossen. Izzy heeft er ook een grafhekel aan als je haar nagels wil aanraken/knippen en da's best onder controle te houden met een directieve benadering, waarschuwende blikken, en brokjes, maar ik heb haar ook wel eens fikse high-fives gegeven terwijl ze (terwijl ik het niet wist!) een nagel gescheurd had en ze brúllend onder de tafel dook. Da's kut en dan vóel je je ook kut. Maar zolang zij nog niet hebben geleerd in mensentaal uit te drukken wat er aan de hand is, handel je gewoon naar beste weten.

Hoe dan ook, veel beterschap alvast!

Sandra&co schreef:

natalie schreef: Ik was gisteren echt heel erg boos op mijzelf. Ik had tóch anderhalf jaar geleden die foto's moeten maken! Het idee dat hij al twee jaar met pijn rondloopt, neem ik mijzelf dan ook best wel kwalijk. Maar goed, het is een feit dat ik niet meer ongedaan kan maken. Het doel nu is om ervoor te zorgen dat hij in de toekomst blij kan rondre

Jaha, "wat als". Daar heb je niks meer aan. Je hebt niet willens en wetens die hond pijn laten lijden toch? Nou dan. Ik snap best dat je eerste reactie er één is van jezelf voor de kop slaan, maar zet je daar maar snel overheen. Het is wat het is, en nu ga je je best doen om het op te lossen. Izzy heeft er ook een grafhekel aan als je haar nagels wil aanraken/knippen en da's best onder controle te houden met een directieve benadering, waarschuwende blikken, en brokjes, maar ik heb haar ook wel eens fikse high-fives gegeven terwijl ze (terwijl ik het niet wist!) een nagel gescheurd had en ze brúllend onder de tafel dook. Da's kut en dan vóel je je ook kut. Maar zolang zij nog niet hebben geleerd in mensentaal uit te drukken wat er aan de hand is, handel je gewoon naar beste weten.

Hoe dan ook, veel beterschap alvast!

Oeps! Maar inderdaad, we gaan nu voor een goede oplossing. En inmiddels realiseer ik mij ook dat een eventuele teenamputatie niet het einde van de wereld is. De impact lijkt best mee te vallen. Dus ik kan er al weer met een 'nuchtere' blik naar kijken.

Goed zo.

Als het nodig is en foto's iets uitwijzen dat al langer dit speelt dan is het wellicht goed om de teen te amputeren.

Stel dat hij recent (weer) een blessure heeft opgelopen omdat de teen wat kwetsbaarder is, dan zou ik niet te snel toestemmen met een amputatie.

Mijn vorige hond Bluf had eens een kootje gebroken, in eerste instantie met foto's maken was dat niet te zien en dachten we dat de teen gekneusd was. Ze liep af en toe mank, maar als je haar, haar gang liet gaan dan stoof ze weer weg.
Is mijn fout geweest om haar af en toe toch los te gooien, want achteraf bleek toen er 3-d foto's zijn gemaakt (omdat het manken bij tijd en wijlen dus bleef), dat een kootje gebroken was geweest, dat zich herstelde, maar omdat te vroeg weer druk werd gedaan de breuk niet goed herstelde en er op die plek artrose was ontstaan.
Da toen, een specialist gaf aan dat de teen hoogstwaarschijnlijk geamputeerd zou moeten worden. Puur omdat het waarschijnlijk was dat het een kwetsbare plek zou blijven, en bij drukte, springen en rennen ze er last van zou blijven houden.

Ik schrok toen ook, las me in, en op dat moment kon ze ook niet geopereerd worden, want ze was drachtig. Ze heeft toen een tijd absolute rust gehad, en daarna zouden we verder zien.

In Bluf haar geval, bleek de rustperiode voldoende, ik heb er verder nooit meer wat van gemerkt dat ze snel mankte of last ervoer van de teen, en ze was een vrij drukke hond.

Als in jouw hond geval dus de blessure en kwetsuur al langere tijd geleden is ontstaan en hij daar nu last van blijft houden, dan zou ik inderdaad de amputatie overwegen.
Maar stel dat dit iets recent is waardoor hij zo reageert, dan zou ik niet te snel zo'n ingreep laten doen.

En tenen en voorpoten, bij Finn was en bij Aki zijn soms de voorpoten heilig maar meer omdat ze soms een gescheurde of afgebroken nagel hadden/hebben die zeer doet, en dan kon Finn, en Aki nu ook nog wel eens uit de hoek komen bij het plots beetpakken of willen checken van de poten
En ook al hebben ze geen last van de nagels, dat zit in hun kop op een of andere manier, dat het zeer kán doen

Runar heeft ooit een bandje van zijn teen gescheurd, had toen ook oa de optie om te amputeren.
Blik dat ik het niet gedaan heb, maar het bandje terug heb laten vastzetten.
Toen zowel positieve als negatieve ervaringen gelezen. Mijn DA zelf is er ook niet echt voorstander van.

Kijk, hoe dan ook kun je een amputatie niet terugdraaien. Ik zou er een second opinion aan wagen bij een andere DA en/of een specialist. Een teen er terug aanzetten kan niet, dus zorgvuldig overwegen en meerdere professionele meningen zoeken is mijn beste advies.

Suzanne

~Suzanne~ schreef:Kijk, hoe dan ook kun je een amputatie niet terugdraaien. Ik zou er een second opinion aan wagen bij een andere DA en/of een specialist. Een teen er terug aanzetten kan niet, dus zorgvuldig overwegen en meerdere professionele meningen zoeken is mijn beste advies.

Suzanne

Helemaal mee eens, ik hoor graag de mening van verschillende specialisten. De beslissing is sowieso nog niet gemaakt. Maandag worden de foto's gemaakt en beoordeeld, daarna worden de opties besproken. De foto's worden niet bij onze eigen dierenarts gemaakt, maar ik betrek onze dierenarts hier wel bij. En als ik het na overleg met twee partijen nog steeds niet weet, betrek ik er gerust nog een andere specialist bij. We gaan niet over één nacht ijs.

Maar ik ben wel alvast blij te lezen dat een teenamputatie in veel gevallen goed uitgepakt heeft. Want ik schrok mij kapot toen dit door de da werd uitgesproken Inmiddels ben ik de eerste schrik te boven en kunnen we maandag wellicht wat 'objectiever' het gesprek in.

maart schreef:Runar heeft ooit een bandje van zijn teen gescheurd, had toen ook oa de optie om te amputeren.
Blik dat ik het niet gedaan heb, maar het bandje terug heb laten vastzetten. Toen zowel positieve als negatieve ervaringen gelezen. Mijn DA zelf is er ook niet echt voorstander van.

Als het een optie is om de pees terug te zetten, klinkt dat inderdaad als een betere oplossing. Ik heb geen idee of dat in iedere situatie kan? Ik hoop maandag een stuk wijzer te worden.

Ook bij Tristan zijn tenen verwijderd. Of beter: van 1 teen 1 kootje en van 1 andere teen 2 kootjes. Bij hem groeien nog steeds de nagels van de overgebleven tenen niet goed en dat is een groter probleem dan het missen van de tenen. Maar, het missen van tenen kan wel zorgen voor onbalans in de hond. Mocht je ertoe besluiten (of moeten besluiten) raad ik aan om daarna periodiek een goede fysio te raadplegen om de rug recht te zetten en te houden Chiropractie kan ook.. Tristan krijgt beide gewoon om ervoor te zorgen dat hij zo lang mogelijk zo goed mogelijk blijft. Hij kan en mag alles maar ik moet wel koste wat kost voorkomen dat de verkeerd groeiende nagels beschadigen.
In jouw geval zou ik goed na (laten) kijken / nadenken in hoeverre een onbalans in de voet kan ontstaan en op welke wijze dat mogelijk een belastingsprobleem in de overige tenen gaat geven. Als de hond scheef gaat lopen of gaat compenseren in het voetje kan dat weer nadelig zijn voor de overige tenen. Het gaat niet zozeer om het verwijderen van de tenen.. rot genoeg als het moet, maar het gaat meer over de belasting van voetje en poot nadien. Betrek eventueel ook dit soort therapeuten in je overweging.

Suzanne

natalie schreef:

maart schreef:Runar heeft ooit een bandje van zijn teen gescheurd, had toen ook oa de optie om te amputeren.
Blik dat ik het niet gedaan heb, maar het bandje terug heb laten vastzetten. Toen zowel positieve als negatieve ervaringen gelezen. Mijn DA zelf is er ook niet echt voorstander van.

Als het een optie is om de pees terug te zetten, klinkt dat inderdaad als een betere oplossing. Ik heb geen idee of dat in iedere situatie kan? Ik hoop maandag een stuk wijzer te worden.

Ik vrees dat de tijdspanne daarvoor al veel te groot is, geloof dat het bij Runar binnen de 10 dagen moest.

Het was toen een heel miniem letsel, heel licht manken. Naar de fysiotherapeut geweest, die zei dat het een probleem aan de achillespees was, week rusten en het zou zo over zijn dag er op vond ik zijn teen toch wat naar buiten staan, en er bleek dus een collateraalband afgescheurd. Een orthopeed heeft het toen geopereerd. Zijn achillespees was tiptop

maart schreef:

natalie schreef:

maart schreef:Runar heeft ooit een bandje van zijn teen gescheurd, had toen ook oa de optie om te amputeren.
Blik dat ik het niet gedaan heb, maar het bandje terug heb laten vastzetten. Toen zowel positieve als negatieve ervaringen gelezen. Mijn DA zelf is er ook niet echt voorstander van.

Als het een optie is om de pees terug te zetten, klinkt dat inderdaad als een betere oplossing. Ik heb geen idee of dat in iedere situatie kan? Ik hoop maandag een stuk wijzer te worden.

Ik vrees dat de tijdspanne daarvoor al veel te groot is, geloof dat het bij Runar binnen de 10 dagen moest.

Het was toen een heel miniem letsel, heel licht manken. Naar de fysiotherapeut geweest, die zei dat het een probleem aan de achillespees was, eeek rusten en het zou zo over zijn dag er op vond ik zijn teen toch wat naar buiten staan, en er bleek dus een collateraalband afgescheurd. Een orthopeed heeft het toen geopereerd. Zijn achillespees was tiptop

Ja precies, zoiets vermoedde ik al. Wat goed dat je zo alert ben geweest. Want na een week rust was je waarschijnlijk dus te laat geweest om alsnog die operatie te doen.

Enig idee waarom jouw dierenarts geen voorstander is van teenamputatie? Of ging dit specifiek over jullie situatie, waarbij er dus een (beter) alternatief was?

~Suzanne~ schreef:Ook bij Tristan zijn tenen verwijderd. Of beter: van 1 teen 1 kootje en van 1 andere teen 2 kootjes. Bij hem groeien nog steeds de nagels van de overgebleven tenen niet goed en dat is een groter probleem dan het missen van de tenen. Maar, het missen van tenen kan wel zorgen voor onbalans in de hond. Mocht je ertoe besluiten (of moeten besluiten) raad ik aan om daarna periodiek een goede fysio te raadplegen om de rug recht te zetten en te houden Chiropractie kan ook.. Tristan krijgt beide gewoon om ervoor te zorgen dat hij zo lang mogelijk zo goed mogelijk blijft. Hij kan en mag alles maar ik moet wel koste wat kost voorkomen dat de verkeerd groeiende nagels beschadigen.
In jouw geval zou ik goed na (laten) kijken / nadenken in hoeverre een onbalans in de voet kan ontstaan en op welke wijze dat mogelijk een belastingsprobleem in de overige tenen gaat geven. Als de hond scheef gaat lopen of gaat compenseren in het voetje kan dat weer nadelig zijn voor de overige tenen. Het gaat niet zozeer om het verwijderen van de tenen.. rot genoeg als het moet, maar het gaat meer over de belasting van voetje en poot nadien. Betrek eventueel ook dit soort therapeuten in je overweging.

Suzanne

Ah thanks! Dat is een goede tip.
Ik heb in het verleden workshops bij Sam Turner gevolgd en ik had mij ook al weer opgegeven voor een aantal workshops in 2019. Ik zal sowieso ook met haar overleggen wat zij voor ons kan betekenen. Maar aan een fysiotherapeut had ik nog niet gedacht.

natalie schreef:

maart schreef:

natalie schreef:

maart schreef:Runar heeft ooit een bandje van zijn teen gescheurd, had toen ook oa de optie om te amputeren.
Blik dat ik het niet gedaan heb, maar het bandje terug heb laten vastzetten. Toen zowel positieve als negatieve ervaringen gelezen. Mijn DA zelf is er ook niet echt voorstander van.

Als het een optie is om de pees terug te zetten, klinkt dat inderdaad als een betere oplossing. Ik heb geen idee of dat in iedere situatie kan? Ik hoop maandag een stuk wijzer te worden.

Ik vrees dat de tijdspanne daarvoor al veel te groot is, geloof dat het bij Runar binnen de 10 dagen moest.

Het was toen een heel miniem letsel, heel licht manken. Naar de fysiotherapeut geweest, die zei dat het een probleem aan de achillespees was, eeek rusten en het zou zo over zijn dag er op vond ik zijn teen toch wat naar buiten staan, en er bleek dus een collateraalband afgescheurd. Een orthopeed heeft het toen geopereerd. Zijn achillespees was tiptop

Ja precies, zoiets vermoedde ik al. Wat goed dat je zo alert ben geweest. Want na een week rust was je waarschijnlijk dus te laat geweest om alsnog die operatie te doen.

Enig idee waarom jouw dierenarts geen voorstander is van teenamputatie? Of ging dit specifiek over jullie situatie, waarbij er dus een (beter) alternatief was?

Zoals er al staat beschreven, de tenen die er nog zijn, gaan dan vaak gaan compenseren. Wijdere stand, andere stand, andere belasting etc... Dus de gevolgen achterna kunnen ook negatief uitdraaien. (Positief uiteraard ook).

Dus een erg lichte operatie met gevolgen die makkelijk te overzien zijn, is het helaas niet. Een teen is best een belangrijk onderdeel zo blijkt.
Je kunt in alle geval geen deskundige meningen genoeg hebben om een weloverwogen besluit te nemen, maar daarin zit je wel goed zo te lezen.