Het HondenForum

Voor Mika en voor mezelf, al een tijdje niet meer. Ik heb het idee dat ze steeds dementer word. Ze maakt zich alleen nog maar druk om van alles en word boos en schiet in een blafaanval. Ook al is er echt niks te zien of te horen. Ze is niet te corrigeren of te kalmeren, binnen niet en buiten niet. Wandelen vind ze niks, ze is niet vooruit te branden. Ik heb een hele tijd de wandelingen aangepast zodat we niemand tegenkwamen en ze nog wat lol kon hebben, inmiddels heeft ze echt geen lol meer ook al is er niemand. Ze kan alleen nog maar blaffen in het niets

Ik zit er hard over na te denken om haar in te laten slapen. Maar ze is lichamelijk verder prima. Kun je een hond op 'psychische' grond laten inslapen?
Ik ga het er natuurlijk ook met de dierenarts over hebben maar ik weet nu al dat daar dan een heel vrolijk hondje staat die bedelt om koekjes
Als je haar dan ziet dan denk je ben jij nou mal om zo'n hond in te laten slapen?

Mika is twaalf en ik heb altijd gezegd dat ze gillend zeventien wordt. Maar ja, als dat letterlijk moet is er ook niks aan.

Hoe denken jullie hierover?

Gollum schreef:Kun je een hond op 'psychische' grond laten inslapen?

Ja, dat kan zeker. Sterker nog, dat heb ik met Faye ook gedaan. En daar heb ik totaal geen spijt van en ben alleen maar blij met die keuze destijds. Ze heeft tot de laatste dag een blije hond kunnen zijn. Ik kwam zelfs iets te laat bij de dierenarts omdat ze bij het korte stukje wandelen daarvoor zo vrolijk was en ik het niet over mijn hart kon krijgen haar na vijf minuten alweer aan te lijnen en naar de dierenarts te gaan. Op het moment is het pijnlijk haar zo vrolijk te zien en te weten dat ik haar toch ging laten inslapen. Maar ik wist het gelukkig wel dat het écht de beste keuze was.

Faye was oud, maar haar lijf kon makkelijk nog een hele tijd mee. Ze kreeg last van haar heup (miste een heupkom) en had artrose in waarschijnlijk al haar poten. Pijnstilling hielp gelukkig nog wel, maar het werd langzaam minder. Maar goed, haar lijf had dus nog makkelijk door kunnen gaan, misschien zelfs nog wel jaren voor die het zelf zou opgeven. Waarom ik Faye toch al heb laten gaan was dat haar zicht enorm snel afnam (staar) en ook haar gehoor echt afnam, ze begon ook dement te worden en daardoor soms wat verward. Faye was het vrolijkst wanneer ze los liep en dat werd daardoor lastiger. Overdag ging het eigenlijk nog wel oké met wat aanpassingen. Ik liep eigenlijk alleen nog voor haar hele bekende stukjes en korte wandelingen. Af en toe een wat langere wandeling op haar tempo. Zoveel mogelijk loslopen en anders aan de flex. 's Avonds werd het steeds minder, dan had ze erg moeite met het zicht en was ze duidelijk toch wat onzeker.
De zomer ging eigenlijk nog goed maar ik merkte dat het verouderen steeds sneller ging. Maar toen ging het richting winter. Faye had een hekel aan nattigheid en kou, dat vond ze echt niet fijn. Daarnaast is het in de winter veel sneller donker en daar kreeg Faye dus ook steeds meer moeite mee. Door de achteruitgang heb ik de keuze gemaakt om Faye voor het echt koud ging worden te laten gaan. Het is begin december geworden. Ze had gerust nog tot na de winter kunnen doorhobbelen. Maar eerlijk kijkend naar Faye, had ik dat puur voor mezelf gedaan. Faye had dan maandenlang zich minder prettig gevoeld door kou, regen en wandelingen in het donker. De kans was daarbij groot dat ze in het voorjaar wanneer dat beter zou worden juist meer last zou hebben van haar poten. Dus ja, Faye had nog niet ingeslapen hoeven worden volgens velen. Maar kijkend naar Faye was dit het perfecte moment. Medicatie hielp nog voldoende, ze was nog vrolijk en hoefde die ellendige winter niet door. Liever een dag eerder met een blije hond, dan een dag te laat.

Wat ik wel heb gedaan is van te voren een afspraak maken bij de dierenarts om te overleggen. We hebben toen nog een keer alles doorgesproken. Alle kwaaltjes van Faye, of er nog mogelijkheden waren, wanneer ik wilde stoppen, etc. Zo was het niet alleen voor mij duidelijk dat einde echt in zicht kwam, maar ook voor de dierenarts kwam het zo niet plotseling. Dat had ik bij mijn kat ook gedaan en vond ik echt heel fijn. Zo voorkom je ook gedoe op het moment dat je de keuze maakt en ze een blije hond zien. Gelukkig zei de dierenarts die Faye liet inslapen ook dat hij enorm blij was dat ik voor Faye koos en haar liet gaan op een moment dat ze gewoon nog een blije hond kon zijn.

Heel verhaal geworden zo. Maar misschien heb je er wat aan. Vraag gerust als je ergens benieuwd naar bent of wil weten.

Nee, als het lichaam wel nog wil maar het psychisch niet meer te doen is, zou het hier einde verhaal zijn. Dan heeft de hond er ook geen lol meer aan. Die stress waar ze dan in zitten, dat wil ik niet voor ze. Sterkte met de beslissing.

99,9% van het leven van mijn dieren speelt zich in de buitenwereld af en dat is dus niet in de kattenzweetpootjeslucht en dettolwalmen van de praktijk. Een dierenarts die niet verder kan kijken dan het consult zou ik sowieso weinig mee in de melk te brokkelen hebben. Dat mijn herder de voerkamer van de praktijk indraafde op de avond van haar euthanasie nam niet weg dat ik haar de weg erheen moest dragen.

Het is waardigheid maar -geen illusies- bovenal adrenaline, wat zoiets bewerkstelligt.



Verstuurd vanaf mijn SM-A510F met Tapatalk

Je schrijft het zelf al... het is niet leuk meer..
Beter gaat het ook niet worden..

Helaas gaat het psychische en fysieke niet altijd gelijk op. Was dat maar zo, dan was het voor ons baasjes gemakkelijker. De komende periode kijk ik hier ook zo tegen Noa aan, maar dan juist andersom. Het kaarsje gaat lichamelijk langzaam uit, maar ze is nog zo vrolijk..

Aiko kwispelde en knuffelde zich helemaal krom toen de dierenarts binnen kwam, niemand die op basis van zijn gedrag op dat moment zou hebben gedacht dat het leven niet meer prettig was voor hem.
Zijn lijfje deed het nog meer dan prima, vijftien zou hij worden, daar had ik zo op gehoopt.
Mijn DA aanschouwde zijn enthousiasme en vroeg me of ik wel zeker was van mijn beslissing. Vreselijk om net dan te moeten aangeven dat je hond dood mag.

Maar zij is niet diegene die tegen een ongelukkige hond aan moest kijken waarvan de hersenen niet meer mee wilden.
Heel eerlijk kan de ongevraagde mening van iemand die niet met mijn hond samenleeft me op dat moment gestolen worden. De beslissing zelf is al moeilijk genoeg.

Als het niet meer gaat gaat het niet meer.
En dat is op mentaal en op fysiek vlak.
De beste keuze kun je dan zelf maken.

Ja ik zelf vind psychische klachten van ernstige aard zeker een reden om voor rust te kiezen. Sterkte met je beslissing

gringo is ook ingeslapen omdat hij echt de weg kwijt was, nou was dat waarschijnlijk wel een gevolg van uitgezaaide teelbal kanker,maar goed,hij at nog,liep nog mee ,maar lag hele dagen in een hoekje te blaffen als je hem dan riep keek hij je echt zo aan van "en wie ben jij dan?? "... echt zo van de wereld af.

je kent je eigen hond beter dan wie dan ook, als je zelf zegt dat het leven zo geen leven meer is,is dat zeker wel een reden om het dier rust te gunnen...

sterkte,dit is echt wel heel lastig

Ik zou een filmpje maken van haar normale gedrag en dat ook meenemen naar de dierenarts. Zo'n gesprek vooraf lijkt me ook een goed idee. Met dat filmpje erbij ziet de dierenarts dan ook het normale gedrag in plaats van puur de momentopname in een afwijkende situatie. Heel veel sterkte met je beslissing

Nanna schreef:Ik zou eerst een gesprek met mijn dierenarts willen waarbij ik dan alle kaarten op tafel zou leggen.
Als dan de beslissing gemaakt wordt dan kom je een later tijdstip terug met je hondje en kan het in alle rust gebeuren en hoef je niet eerst een discussie te voeren. Of zoals bij een ander forumlid gebeurde, dat de dierenarts zelfs ronduit weigert.
Voor mij zou het demente blafgedrag trouwens ook einde bericht zijn. Het moet voor iedereen leuk zijn, voor de hond maar ook voor de baas.
Sterkte.

Ah joh, die was gewoon niet goed.

Een gesprek vooraf lijkt me wel zo handig ja. En of het lichaam nu op is en de geest nog goed of omgekeerd maakt voor de hond weinig verschil. Ze zitten in beide gevallen helemaal vast.
Wat je er zelf bij voelt is net zo belangrijk. De zorgen om niko bepaalden al maanden alles achteraf gezien.
Je hebt een hond niet voor je verdriet.

Fotogravinnetje schreef:Ik zou een filmpje maken van haar normale gedrag en dat ook meenemen naar de dierenarts. Zo'n gesprek vooraf lijkt me ook een goed idee. Met dat filmpje erbij ziet de dierenarts dan ook het normale gedrag in plaats van puur de momentopname in een afwijkende situatie. Heel veel sterkte met je beslissing

Oh deze pik ik er even uit, dat vind ik wel een goed idee zo'n filmpje. Dan heeft de dierenarts ook een beeld bij wat ik vertel. Via PB kreeg ik ook nog een tip voor medicatie bij dementie, wie weet helpt dat wat. Ik zal het in ieder geval bespreken.

Ik vind het lastig omdat Mika lichamelijk nog zo goed is. Als ik haar niet meeneem op wandeling dan wordt ze chagrijnig door te weinig beweging en door het alleen zijn, als ik haar wel meeneem dan is ze chagrijnig omdat ze buiten is. Ze is wel erg blij als ze weer naar huis mag, dan ligt ze in haar mandje te rollen van plezier

Ik kwam gister een goede bekende tegen die vroeg me ook al wat er met haar aan de hand was. Ze stond naar een bepaalt punt te kijken en maar te blaffen. We zagen allebei niks. 'Die is niet helemaal goed hoor' zei ze. Bah.

Als het voor de hond niet leuk meer is (en er is geen vooruitzicht op verbetering) dan is dat voor mij een reden om voor inslapen te kiezen.
In jouw situatie zou ik dus kiezen voor euthanasie.

Sterkte met de beslissing.

Kruimel53 schreef:Bij mensen is geestelijk lijden ook een geldige reden voor euthanasie, geen reden waarom het bij honden anders zou moeten zijn. En als eigenaar kun je dat prima vaststellen. Een da waar je een goede band mee hebt zou dat ook gewoon moeten accepteren. Gedrag is variabel dus wat een hond bij de da laat zien is niet representatief voor de rest van de tijd.

Opa Kátur was met 13 ook op. En dan vooral mentaal, hij werd goed dement, en verder doof, slechtziend en de nodige pijntjes links en rechts die met pijnbestrijding nog wel te managen maar niet meer te voorkomen waren.
Het was echt het demente gedrag dat de doorslag gaf voor mij. Eindeloos blaffen en moeilijk te stoppen, drentelen, niet tot rust kunnen komen en dus niet meer echt diep slapen. En daarnaast door de doofheid en de bijna-blindheid overal van schrikken en dan met agressie reageren en niet meer te stoppen zijn ook. Gelukkig had ik een da die daar geen seconde moeilijk over deed.

Het was voor iedereen een opluchting, de andere honden waren er duidelijk blij mee dat ze niet meer op hun tenen met grote bogen om opa heen hoefden te navigeren. Ik heb uiteraard de ogen uit m'n kop gejankt maar ik had er wel vrede mee. Juist omdat ik hem verder aftakelen had bespaard.

Ik merk inderdaad dat Rani Mika irritant gaat vinden en haar wil corrigeren buiten. Gollum gaat haar uit de weg terwijl die twee eerst dikke mik waren

Kruimel53 schreef: Ja, tussen Logi en Kátur viel nooit een onvertogen woord, dat ging altijd soepel en gezellig, tot opa raar ging doen. In de laatste periode heb ik een paar serieuze knokpartijen gehad waarbij Logi het uitvallen van Kátur niet meer accepteerde en de ouwe heer niet wilde stoppen met matten. Het was niet meer te vatten voor de jongere honden.

Was hier precies hetzelfde. De eerste serieuze knokpartij was dan ook de reden om de knoop door te hakken, dat was zo abnormaal.
Zelfs buiten werd niko opeens fel op grotere honden en binnen liepen de kleintjes gespannen te borstelen.

Gollum schreef:

Fotogravinnetje schreef:Ik zou een filmpje maken van haar normale gedrag en dat ook meenemen naar de dierenarts. Zo'n gesprek vooraf lijkt me ook een goed idee. Met dat filmpje erbij ziet de dierenarts dan ook het normale gedrag in plaats van puur de momentopname in een afwijkende situatie. Heel veel sterkte met je beslissing

Oh deze pik ik er even uit, dat vind ik wel een goed idee zo'n filmpje. Dan heeft de dierenarts ook een beeld bij wat ik vertel. Via PB kreeg ik ook nog een tip voor medicatie bij dementie, wie weet helpt dat wat. Ik zal het in ieder geval bespreken.

Ik vind het lastig omdat Mika lichamelijk nog zo goed is. Als ik haar niet meeneem op wandeling dan wordt ze chagrijnig door te weinig beweging en door het alleen zijn, als ik haar wel meeneem dan is ze chagrijnig omdat ze buiten is. Ze is wel erg blij als ze weer naar huis mag, dan ligt ze in haar mandje te rollen van plezier

Ik kwam gister een goede bekende tegen die vroeg me ook al wat er met haar aan de hand was. Ze stond naar een bepaalt punt te kijken en maar te blaffen. We zagen allebei niks. 'Die is niet helemaal goed hoor' zei ze. Bah.

Die medicatie bij dementie zat ik ook aan te denken.
Vroeg me af of je dat al had geprobeerd of niet.

Het zou een optie kunnen zijn.
Overigens, wat niet gaat, gaat niet.
Een filmpje is heel handig en een DA die het dan nog niet begrijpt ……………..
Het gaat uiteindelijk bij dergelijke beslissingen niet alleen om fysieke (on)gezondheid, maar net zo goed om de geestelijke kant.

Met mijn vorige hond meegemaakt, ze zonderde zich af, lag in een hoekje van de keuken met haar snoetje naar de muur. Het was intens zielig zeker toen ze ook alles begon te laten lopen en ´s nachts compleet de weg kwijt was.
Wandelen vond ze niets meer, op de bank liggen was niet leuk meer, eigenlijk niets wat ze nog wilde.
Ben toen naar de da gegaan en uitgelegd wat er aan de hand was. De da wilde haar natuurlijk ook zien maar wist wat er speelde. Haar meegenomen en de ok gekregen voor euthanasie. Toen heeft het nog zeker een maand of twee geduurd eer we het leven voor haar echt helemaal niet leuk meer vonden.
Alleen al dat de da wilde meewerken aan inslapen, gaf ons rust en de tijd om het juiste moment te kiezen om van Kira afscheid te nemen.

Gollum schreef:

Fotogravinnetje schreef:Ik zou een filmpje maken van haar normale gedrag en dat ook meenemen naar de dierenarts. Zo'n gesprek vooraf lijkt me ook een goed idee. Met dat filmpje erbij ziet de dierenarts dan ook het normale gedrag in plaats van puur de momentopname in een afwijkende situatie. Heel veel sterkte met je beslissing

Oh deze pik ik er even uit, dat vind ik wel een goed idee zo'n filmpje. Dan heeft de dierenarts ook een beeld bij wat ik vertel. Via PB kreeg ik ook nog een tip voor medicatie bij dementie, wie weet helpt dat wat. Ik zal het in ieder geval bespreken.

Ik vind het lastig omdat Mika lichamelijk nog zo goed is. Als ik haar niet meeneem op wandeling dan wordt ze chagrijnig door te weinig beweging en door het alleen zijn, als ik haar wel meeneem dan is ze chagrijnig omdat ze buiten is. Ze is wel erg blij als ze weer naar huis mag, dan ligt ze in haar mandje te rollen van plezier

Ik kwam gister een goede bekende tegen die vroeg me ook al wat er met haar aan de hand was. Ze stond naar een bepaalt punt te kijken en maar te blaffen. We zagen allebei niks. 'Die is niet helemaal goed hoor' zei ze. Bah.

Jeetje, ik had dat helemaal niet gemerkt eigenlijk. Ik hoop dat medicatie nog wat kan doen en dat jullie beide weer plezier aan elkaar kunnen beleven.
Zelf zou ik het ook verdomd lastig gaan vinden als mijn hond heel ander gedrag zou gaan vertonen dan altijd gedaan, en je weinig meer goed lijkt te kunnen doen. Gevoel van onmacht.
Sterkte in elk geval

Ik zou haar ook haar rust gunnen, hoe moeilijk ook. Hoe is je relatie met je dierenarts? Als ik 1 van mijn honden in wil laten slapen dan twijfeld mijn DA geen seconde aan mijn verhaal. Daarvoor hebben we elkaar de afgelopen jaren veel te goed leren kennen. En dat is wel heel prettig.
Sterkte met de komende moeilijke beslissingen.

Persistence schreef: Jeetje, ik had dat helemaal niet gemerkt eigenlijk. Ik hoop dat medicatie nog wat kan doen en dat jullie beide weer plezier aan elkaar kunnen beleven.
Zelf zou ik het ook verdomd lastig gaan vinden als mijn hond heel ander gedrag zou gaan vertonen dan altijd gedaan, en je weinig meer goed lijkt te kunnen doen. Gevoel van onmacht.
Sterkte in elk geval

Je hebt het getetter niet meegekregen?
Nou is Mika ook anders hoor als er iemand meewandelt, vooral met zo'n leuke reu. Als ze dan een sprintje trekt ben ik helemaal blij. Alleen komen dat soort momenten steeds minder voor. Vroeger had ze veel meer de rust om te spelen en deed ze dat ook veel met Gollum. Ze kon ook even alleen zijn in huis met de anderen, dat kan ook eigenlijk niet meer. Ze jankt de hele boel bij elkaar en Rani gaat meedoen, en ik ben bang dat Rani het op een gegeven moment niet meer pikt.
Gisteravond vloog Mika Rani weer aan om iets (niets), ze raakte haar per ongeluk aan. Mijn vriend gaf een vreselijke bulder en toen kropen ze bij elkaar in de mand
Gollum kan daar echt niet tegen dus die vloog weg, de gang in

Nou is Rani helemaal geen vechtjas maar toch krijg ik er een beetje spanning van. En de honden dus ook.

Budkes schreef:Ik zou haar ook haar rust gunnen, hoe moeilijk ook. Hoe is je relatie met je dierenarts? Als ik 1 van mijn honden in wil laten slapen dan twijfeld mijn DA geen seconde aan mijn verhaal. Daarvoor hebben we elkaar de afgelopen jaren veel te goed leren kennen. En dat is wel heel prettig.
Sterkte met de komende moeilijke beslissingen.

Mijn vaste dierenarts bij de praktijk werkt er niet meer dus ik zal naar een wat onbekendere moeten gaan binnen dezelfde praktijk. En ik heb nog nooit een hond in laten slapen, wel bijna toen met Gol maar die bedacht dat ze nog niet wilde. Ik hoop dat degene waar ik bij terecht komt net zo nuchter is als de dierenarts die ik had, dan zou ik er wat minder buikpijn van hebben.
Maar goed, me druk maken voordat ik ben geweest heeft ook geen zin.

Gollum schreef:

Budkes schreef:Ik zou haar ook haar rust gunnen, hoe moeilijk ook. Hoe is je relatie met je dierenarts? Als ik 1 van mijn honden in wil laten slapen dan twijfeld mijn DA geen seconde aan mijn verhaal. Daarvoor hebben we elkaar de afgelopen jaren veel te goed leren kennen. En dat is wel heel prettig.
Sterkte met de komende moeilijke beslissingen.

Mijn vaste dierenarts bij de praktijk werkt er niet meer dus ik zal naar een wat onbekendere moeten gaan binnen dezelfde praktijk. En ik heb nog nooit een hond in laten slapen, wel bijna toen met Gol maar die bedacht dat ze nog niet wilde. Ik hoop dat degene waar ik bij terecht komt net zo nuchter is als de dierenarts die ik had, dan zou ik er wat minder buikpijn van hebben.
Maar goed, me druk maken voordat ik ben geweest heeft ook geen zin.

Ik ben met Gimmick haar verhaal ook bij een relatief onbekende dierenarts geweest.
En die vertrouwde het toch genoeg omdat ik het kon onderbouwen en kon vertellen hoe ik tot de beslissing gekomen ben.
Ik had in haar geval verwacht dat ze er niet akkoord mee ging. Maar toch wel.
Dus bespreek het eerst eens met de DA.

Gollum schreef:

Persistence schreef: Jeetje, ik had dat helemaal niet gemerkt eigenlijk. Ik hoop dat medicatie nog wat kan doen en dat jullie beide weer plezier aan elkaar kunnen beleven.
Zelf zou ik het ook verdomd lastig gaan vinden als mijn hond heel ander gedrag zou gaan vertonen dan altijd gedaan, en je weinig meer goed lijkt te kunnen doen. Gevoel van onmacht.
Sterkte in elk geval

Je hebt het getetter niet meegekregen?
Nou is Mika ook anders hoor als er iemand meewandelt, vooral met zo'n leuke reu. Als ze dan een sprintje trekt ben ik helemaal blij. Alleen komen dat soort momenten steeds minder voor. Vroeger had ze veel meer de rust om te spelen en deed ze dat ook veel met Gollum. Ze kon ook even alleen zijn in huis met de anderen, dat kan ook eigenlijk niet meer. Ze jankt de hele boel bij elkaar en Rani gaat meedoen, en ik ben bang dat Rani het op een gegeven moment niet meer pikt.
Gisteravond vloog Mika Rani weer aan om iets (niets), ze raakte haar per ongeluk aan. Mijn vriend gaf een vreselijke bulder en toen kropen ze bij elkaar in de mand
Gollum kan daar echt niet tegen dus die vloog weg, de gang in

Nou is Rani helemaal geen vechtjas maar toch krijg ik er een beetje spanning van. En de honden dus ook.

Nouja, niet bijzonder eigenlijk omdat ik ook zo'n stoorzender heb
Ik snap je zorgen wel om de combi met honden eromheen, als iedereen op z'n tenen moet lopen.

Gollum schreef:

Budkes schreef:Ik zou haar ook haar rust gunnen, hoe moeilijk ook. Hoe is je relatie met je dierenarts? Als ik 1 van mijn honden in wil laten slapen dan twijfeld mijn DA geen seconde aan mijn verhaal. Daarvoor hebben we elkaar de afgelopen jaren veel te goed leren kennen. En dat is wel heel prettig.
Sterkte met de komende moeilijke beslissingen.

Mijn vaste dierenarts bij de praktijk werkt er niet meer dus ik zal naar een wat onbekendere moeten gaan binnen dezelfde praktijk. En ik heb nog nooit een hond in laten slapen, wel bijna toen met Gol maar die bedacht dat ze nog niet wilde. Ik hoop dat degene waar ik bij terecht komt net zo nuchter is als de dierenarts die ik had, dan zou ik er wat minder buikpijn van hebben.
Maar goed, me druk maken voordat ik ben geweest heeft ook geen zin.

Maak eens een afspraak zonder Mika. Maak kennis met die dierenarts en bespreek je zorgen om Mika. Dan kom je er vanzelf achter hoe die dierenarts daar tegenaan kijkt én voor de dierenarts is dat ook veel fijner dan een relatief onbekende die ineens voor hem/ haar staat met een ogenschijnlijk gezond hondje dat ingeslapen moet worden.
Zeker omdat élke dierenarts meemaakt dat er mensen om euthanasie vragen omdat ze geen zin meer hebben in hun dier.

kipo schreef:

Gollum schreef:

Budkes schreef:Ik zou haar ook haar rust gunnen, hoe moeilijk ook. Hoe is je relatie met je dierenarts? Als ik 1 van mijn honden in wil laten slapen dan twijfeld mijn DA geen seconde aan mijn verhaal. Daarvoor hebben we elkaar de afgelopen jaren veel te goed leren kennen. En dat is wel heel prettig.
Sterkte met de komende moeilijke beslissingen.

Mijn vaste dierenarts bij de praktijk werkt er niet meer dus ik zal naar een wat onbekendere moeten gaan binnen dezelfde praktijk. En ik heb nog nooit een hond in laten slapen, wel bijna toen met Gol maar die bedacht dat ze nog niet wilde. Ik hoop dat degene waar ik bij terecht komt net zo nuchter is als de dierenarts die ik had, dan zou ik er wat minder buikpijn van hebben.
Maar goed, me druk maken voordat ik ben geweest heeft ook geen zin.

Maak eens een afspraak zonder Mika. Maak kennis met die dierenarts en bespreek je zorgen om Mika. Dan kom je er vanzelf achter hoe die dierenarts daar tegenaan kijkt én voor de dierenarts is dat ook veel fijner dan een relatief onbekende die ineens voor hem/ haar staat met een ogenschijnlijk gezond hondje dat ingeslapen moet worden.
Zeker omdat élke dierenarts meemaakt dat er mensen om euthanasie vragen omdat ze geen zin meer hebben in hun dier.

Inderdaad. Ik heb met mijn dierenarts ook een keer uitgebreid de situatie rondom Taartje besproken toen ik daar was met Amy. Ik heb al voor mezelf besloten dat ik met Taartje niet meer echt ga dokteren als haar kanker voor klachten gaat zorgen. Maar ik wilde wel dat mijn dierenarts daarvan op de hoogte was, zodat ik daar dus niet in haar ogen ogenschijnlijk 'ineens' zou staan met een hond die zou moeten worden ingeslapen. Dat ze kanker (kwaadaardige gezwellen) heeft, is immers al vastgesteld in Spanje, dus mijn dierenarts kende het voorafgaande traject niet. Verder mankeert Taar tot nu toe gelukkig nooit iets, dus dat zou dan misschien wel de eerste keer zijn dat ze Taartje zou zien. Nu staat het gewoon in haar dossier en de dierenarts kon zich prima vinden in mijn overwegingen.

Heel veel sterkte met de beslissing!

kipo schreef:Maak eens een afspraak zonder Mika. Maak kennis met die dierenarts en bespreek je zorgen om Mika. Dan kom je er vanzelf achter hoe die dierenarts daar tegenaan kijkt én voor de dierenarts is dat ook veel fijner dan een relatief onbekende die ineens voor hem/ haar staat met een ogenschijnlijk gezond hondje dat ingeslapen moet worden.
Zeker omdat élke dierenarts meemaakt dat er mensen om euthanasie vragen omdat ze geen zin meer hebben in hun dier.

Ik heb ook een 'inslaapgesprek' gehad met de dierenarts, maar de kat waar het om gaat gewoon meegenomen naar de afspraak. Ik zie dan ook niet echt waarom het zonder het dier in kwestie moet (tenzij dat dier daar heel veel last van zou hebben), zolang je maar niet gaat om op die bewuste afspraak het dier al te kunnen laten inslapen. Ik vind het juist wel prettig dat de dierenarts het dier waar het om gaat gelijk weer even ziet.

Zamunda schreef:

kipo schreef:Maak eens een afspraak zonder Mika. Maak kennis met die dierenarts en bespreek je zorgen om Mika. Dan kom je er vanzelf achter hoe die dierenarts daar tegenaan kijkt én voor de dierenarts is dat ook veel fijner dan een relatief onbekende die ineens voor hem/ haar staat met een ogenschijnlijk gezond hondje dat ingeslapen moet worden.
Zeker omdat élke dierenarts meemaakt dat er mensen om euthanasie vragen omdat ze geen zin meer hebben in hun dier.

Ik heb ook een 'inslaapgesprek' gehad met de dierenarts, maar de kat waar het om gaat gewoon meegenomen naar de afspraak. Ik zie dan ook niet echt waarom het zonder het dier in kwestie moet (tenzij dat dier daar heel veel last van zou hebben), zolang je maar niet gaat om op die bewuste afspraak het dier al te kunnen laten inslapen. Ik vind het juist wel prettig dat de dierenarts het dier waar het om gaat gelijk weer even ziet.

Ja, dat kan inderdaad ook. Het gaat mij inderdaad primair niet om de afwezigheid van het dier, maar om de afwezigheid van druk dat er op dat moment iets moet. En dat kan mét of zonder het betreffende dier erbij.

kipo schreef:

Zamunda schreef:

kipo schreef:Maak eens een afspraak zonder Mika. Maak kennis met die dierenarts en bespreek je zorgen om Mika. Dan kom je er vanzelf achter hoe die dierenarts daar tegenaan kijkt én voor de dierenarts is dat ook veel fijner dan een relatief onbekende die ineens voor hem/ haar staat met een ogenschijnlijk gezond hondje dat ingeslapen moet worden.
Zeker omdat élke dierenarts meemaakt dat er mensen om euthanasie vragen omdat ze geen zin meer hebben in hun dier.

Ik heb ook een 'inslaapgesprek' gehad met de dierenarts, maar de kat waar het om gaat gewoon meegenomen naar de afspraak. Ik zie dan ook niet echt waarom het zonder het dier in kwestie moet (tenzij dat dier daar heel veel last van zou hebben), zolang je maar niet gaat om op die bewuste afspraak het dier al te kunnen laten inslapen. Ik vind het juist wel prettig dat de dierenarts het dier waar het om gaat gelijk weer even ziet.

Ja, dat kan inderdaad ook. Het gaat mij inderdaad primair niet om de afwezigheid van het dier, maar om de afwezigheid van druk dat er op dat moment iets moet. En dat kan mét of zonder het betreffende dier erbij.

Ja precies. Mijn kat is nog niet zover, maar als ze nog achteruit gaat wel en dan wil ik niet ter plekke moeten soebatten om euthanasie dus zonder de druk van het 'moeten' nu al het gesprek gehad. Afgesproken dat als het zover is ik dan gewoon de afspraak voor euthanasie kan maken .

Hoe gaat het nu?

Barnsley schreef:Hoe gaat het nu?

Ik probeer al een tijdje een filmpje te maken en plots is die kut weer vrolijk aan het doen
Het lijkt wel alsof ze het erom doen, Gol ging ook weer als een raket nadat ik de afspraak had gemaakt om haar in te laten slapen.

Ik kijk het dus nog maar even aan..