Duimen nodig voor Perry. Nieuwe uitslag pag. 12 !
Geplaatst: 25 jun 2018 01:15
Donderdag ging ik op vakantie met camper en honden naar Luxemburg. Tijdens de reis vond ik Perry al wat sloom en niet zichzelf. Donderdagavond om 22.00 uur kwamen we aan en zijn gaan slapen. Vrijdagmorgen camper op de plek gezet en tegen de middag wilde ik met de honden het bos in. Perry wilde niet mee en hij wilde niet eten. Dat was wel vreemd want hij loopt altijd voorop en eet ook altijd. Ik ben met de rest een stukje gaan lopen en heb Perry in de camper gelaten. Hij sliep toen ik terug kwam. Mijn collega en zijn gezin, met wie ik samen was, gingen aan t eind van de middag zwemmen, maar ik ben bij de hondjes gebleven. Perry wilde niets, nog steeds niet eten en het voelde niet goed. Ben op zoek gegaan naar een dierenarts in Luxemburg maar dat viel niet mee. Het bleek een nationale feestdag te zijn maar uiteindelijk met behulp van het personeel van het restaurant een DA kunnen vinden 50 km verderop. Wij er naar toe het bleek een hele kleine praktijk waar ze alleen 1ste hulp konden verlenen maar verder niets, geen bloedonderzoek, geen echo of röntgen apparatuur helemaal niets. Zij zag wel dat zijn slijmvliezen bleek waren en dat hij behoorlijk ziek was. Ze heeft hem 2 spuiten gegeven waarvan hij volgens haar binnen een half etmaal op moest knappen of anders moest ik met hem naar een kliniek voor uitgebreider onderzoek.
'S morgens leek hij eerst iets beter, hij wilde een stukje lopen dus ik had hoop, maar hij verslechterde vrij snel. Ik heb toen besloten om niet in Luxemburg een kliniek op te zoeken maar zo snel mogelijk terug naar Nederland te gaan om daar naar mijn eigen DA te gaan. Onderweg gebeld en overlegd. Ik ben direct doorgereden omdat hij er echt slecht aan toe was.
Daar aangekomen bloed afgenomen en een echo gemaakt van zijn buikholte. Bleek hij nog maar 17% rode bloedlichaampjes te bezitten en veel te veel witte. Zijn natrium was laag. Kalium niet goed te meten en zijn cortisol veel te laag. Hij was volgens de DA echt heel erg ziek. En kantje boord, dat had ik zelf ook al wel beseft.
Overlegd met een specialist en het vermoeden van de ziekte van Addison rees. Perry kreeg een infuus en een grote dosis prednison en voor de zekerheid antibiotica . De echo liet geen verontrustende dingen zien. Als zijn hartslag richting 200 zou gaan of zijn ademhaling richting 60 moest hij een bloedtransfusie ondergaan.
Perry mee naar huis genomen en hij leek op te knappen. Hij at een blikje leverpastei op en wilde even een plas doen.
Vannacht heeft hij goed geslapen maar vanmorgen ging het helemaal mis. Hij begon om zijn as te draaien en viel om. Plaste zich leeg en kreeg een soort spastische aanvallen. Ik zou al om 9 uur met hem terug naar de DA gaan, maar direct gebeld dat ik nu (8 uur) kwam.
Zijn witte bloedlichaampjes waren gedaald naar 10 % en zijn bilurubine was extreem hoog.
Zijn afweermechanisme leek zijn bloed aan te vallen. Ondanks zijn lage hartslag en ademhaling toch aangedrongen op een bloedtransfusie. Dat vond zij ook. Gelukkig zit er een bloedbank vrij dichtbij dus ik ben met grote spoed bloed gaan halen, omdat het toen de DA met de bloedbank belde echt helemaal mis ging met Perry. Zijn lichaampje verkrampte ivm gebrek aan zuurstof en hij begon zich te strekken en met zijn ogen te draaien. Ik ben als een gek naar de bloedbank geracet om bloed te halen en zij heeft hem aan het infuus gelegd en aan de zuurstof.
Gelukkig was hij er nog toen ik terug kwam. Hij heeft een bloedtransfusie gehad en weer prednison en antibiotica en een klein infuus om kalium en natrium omhoog te krijgen. Tevens weer een dosis Prednison
Addison leek niet meer wss en er wordt nu gedacht aan een auto immuunziekte waarbij zijn afweersysteem zijn rode bloedlichaampjes aanvalt. AIHA, dit wordt ondersteund door het bloedbeeld waar bij zijn bloed in kleine bolletjes uiteen lijkt te vallen. Morgenvroeg om 11 uur zou hij een volgende bloedtransfusie krijgen, dit in 2 x om te voorkomen dat zijn lichaam meteen zou beginnen het nieuwe bloed af te breken.
Hij heeft vandaag de hele dag geslapen maar aan het eind van de middag begon hij weer zuurstof tekort krampen te vertonen. Ik heb weer gebeld met de DA en met haar afgesproken om vanavond terug te komen om 21.00 uur om zijn bloedwaarden te controleren en evt een nieuwe transfusie te geven omdat ik bang was dat we het niet zouden redden tot 11 uur morgenvroeg.
Zijn rode bloedlichaampjes bleken te zijn gestegen naar 14%, maar zijn bloed liet niet zien dat er nieuwe bloedcellen werden aangemaakt door zijn beenmerg. Nu was het kiezen uit 2 kwaden en samen besloten om toch meer een nieuwe transfusie te geven. Omdat 14 nog steeds laag was. Perry dus weer een nieuwe transfusie gegeven en om 23.00 uur konden we weer naar huis. Hij lijkt iets levendiger te worden en heeft nu net een biefstuk naar binnen gewerkt.
Ik hoop zo dat dit een kantelpunt blijkt te zijn, maar hij moet de eerste 2 weken zien te overleven. Gelukkig laat zijn bloed ook zien dat leukemie niet aan de orde is. Wat wel de oorzaak is zal waarschijnlijk niet te achterhalen zijn.
Zijn kansen zijn niet heel erg groot, maar ik hoop dat zijn ijzersterke gestel en zijn bereconditie hem er door heen helpen.
Willen jullie meeduimen voor de kleine Perrymans, ik heb met hem afgesproken dat hij 18 zou worden en hij zit nu pas op de helft, hij is echt zo'n once in a lifetime hond en mijn maatje door dik en dun. Ik kan de kleine man echt nog niet missen.
'S morgens leek hij eerst iets beter, hij wilde een stukje lopen dus ik had hoop, maar hij verslechterde vrij snel. Ik heb toen besloten om niet in Luxemburg een kliniek op te zoeken maar zo snel mogelijk terug naar Nederland te gaan om daar naar mijn eigen DA te gaan. Onderweg gebeld en overlegd. Ik ben direct doorgereden omdat hij er echt slecht aan toe was.
Daar aangekomen bloed afgenomen en een echo gemaakt van zijn buikholte. Bleek hij nog maar 17% rode bloedlichaampjes te bezitten en veel te veel witte. Zijn natrium was laag. Kalium niet goed te meten en zijn cortisol veel te laag. Hij was volgens de DA echt heel erg ziek. En kantje boord, dat had ik zelf ook al wel beseft.
Overlegd met een specialist en het vermoeden van de ziekte van Addison rees. Perry kreeg een infuus en een grote dosis prednison en voor de zekerheid antibiotica . De echo liet geen verontrustende dingen zien. Als zijn hartslag richting 200 zou gaan of zijn ademhaling richting 60 moest hij een bloedtransfusie ondergaan.
Perry mee naar huis genomen en hij leek op te knappen. Hij at een blikje leverpastei op en wilde even een plas doen.
Vannacht heeft hij goed geslapen maar vanmorgen ging het helemaal mis. Hij begon om zijn as te draaien en viel om. Plaste zich leeg en kreeg een soort spastische aanvallen. Ik zou al om 9 uur met hem terug naar de DA gaan, maar direct gebeld dat ik nu (8 uur) kwam.
Zijn witte bloedlichaampjes waren gedaald naar 10 % en zijn bilurubine was extreem hoog.
Zijn afweermechanisme leek zijn bloed aan te vallen. Ondanks zijn lage hartslag en ademhaling toch aangedrongen op een bloedtransfusie. Dat vond zij ook. Gelukkig zit er een bloedbank vrij dichtbij dus ik ben met grote spoed bloed gaan halen, omdat het toen de DA met de bloedbank belde echt helemaal mis ging met Perry. Zijn lichaampje verkrampte ivm gebrek aan zuurstof en hij begon zich te strekken en met zijn ogen te draaien. Ik ben als een gek naar de bloedbank geracet om bloed te halen en zij heeft hem aan het infuus gelegd en aan de zuurstof.
Gelukkig was hij er nog toen ik terug kwam. Hij heeft een bloedtransfusie gehad en weer prednison en antibiotica en een klein infuus om kalium en natrium omhoog te krijgen. Tevens weer een dosis Prednison
Addison leek niet meer wss en er wordt nu gedacht aan een auto immuunziekte waarbij zijn afweersysteem zijn rode bloedlichaampjes aanvalt. AIHA, dit wordt ondersteund door het bloedbeeld waar bij zijn bloed in kleine bolletjes uiteen lijkt te vallen. Morgenvroeg om 11 uur zou hij een volgende bloedtransfusie krijgen, dit in 2 x om te voorkomen dat zijn lichaam meteen zou beginnen het nieuwe bloed af te breken.
Hij heeft vandaag de hele dag geslapen maar aan het eind van de middag begon hij weer zuurstof tekort krampen te vertonen. Ik heb weer gebeld met de DA en met haar afgesproken om vanavond terug te komen om 21.00 uur om zijn bloedwaarden te controleren en evt een nieuwe transfusie te geven omdat ik bang was dat we het niet zouden redden tot 11 uur morgenvroeg.
Zijn rode bloedlichaampjes bleken te zijn gestegen naar 14%, maar zijn bloed liet niet zien dat er nieuwe bloedcellen werden aangemaakt door zijn beenmerg. Nu was het kiezen uit 2 kwaden en samen besloten om toch meer een nieuwe transfusie te geven. Omdat 14 nog steeds laag was. Perry dus weer een nieuwe transfusie gegeven en om 23.00 uur konden we weer naar huis. Hij lijkt iets levendiger te worden en heeft nu net een biefstuk naar binnen gewerkt.
Ik hoop zo dat dit een kantelpunt blijkt te zijn, maar hij moet de eerste 2 weken zien te overleven. Gelukkig laat zijn bloed ook zien dat leukemie niet aan de orde is. Wat wel de oorzaak is zal waarschijnlijk niet te achterhalen zijn.
Zijn kansen zijn niet heel erg groot, maar ik hoop dat zijn ijzersterke gestel en zijn bereconditie hem er door heen helpen.
Willen jullie meeduimen voor de kleine Perrymans, ik heb met hem afgesproken dat hij 18 zou worden en hij zit nu pas op de helft, hij is echt zo'n once in a lifetime hond en mijn maatje door dik en dun. Ik kan de kleine man echt nog niet missen.
Ik ga heel hard voor jullie duimen.
