Ik vind het maar niks. Heerst er iets? Normaal gesproken is Sofi'tje de eerste die staat te springen om 's ochtends naar beneden te mogen, staat trappelend voor de deur en sprint dan naar het steegje om te poepen en plassen. Vanmorgen lag ze met d'r kopje stijf tegen me aangedrukt wat voor zich uit te staren. Ik liep de trap af met Izzy voorop maar zonder Sofi. Dacht dat ze moe was dus maar even gelaten en thee gemaakt. Toen weer met Izzy naar de hal om haar riem om te doen, stond ze bovenaan de trap met slaapoogjes naar me te kijken. Dus ik zei dat ze naar beneden moest komen, wat moeizaam ging (heb haar halverwege maar opgehaald)

Normaal is ze bij wijze van spreken in 2 passen de trap af. Als ik haar knuffelde zit ze altijd wat te wurmen en nu klauwt ze zich stijf tegen me aan.
Nou ja, naar buiten dan maar. Sofi liep als een 15-jarig hondje 4 meter achter me en begon nerveuzig te kwispelen als ik me omdraaide. Zó tegen haar natuur in. Nu zit ze wat achter de bank voor zich uit te kijken.
Haar tandvlees ziet er goed uit, geen dikke/pijnlijke buik, geen verhoging, geeft geen pijn aan d'r ledematen aan. Ze heeft hooguit wat nattere oogjes, bibbert en tongelt (misselijk?). Heb de dierenarts gebeld en die zit vol vandaag, ik heb nu een afspraak voor morgenochtend gepland, maar die kan ik afzeggen als ze zich beter zou gaan voelen. Ik kijk het nog een paar uur aan en als het dan niet verbetert, ga ik naar een andere dierenarts. Better safe than sorry.
Duimen zijn best wel erg welkom. Misschien is het gewoon een griepje hoor, maar dit is zó on-Sofi-achtig...
