Het HondenForum

Toch even m'n verhaal doen hier. Ben er eigenlijk wel al uit wat ik ga doen maar toch.

Zo'n twee jaar geleden had Mitzi een bult op haar rechter achterpoot, deze heb ik vrij snel laten verwijderen maar niet laten opsturen voor onderzoek. Sinds ongeveer een half jaar heeft ze op praktisch dezelfde plek een nieuwe bult. Aangezien deze klein bleef besloot ik het even aan te kijken. Bult groeide niet tot ze eind februari loops werd, opeens was het ding zo groot als een klein ei. Ik ging toen net op vakantie dus besloot tot na de vakantie te wachten (mits het verder goed bleef gaan natuurlijk). Na mijn vakantie en haar loopsheid is de bult vanzelf weer geslonken, nu is het weer een mini-bultje.

Nu heeft ze sinds een paar weken last van diarree, eerst behoorlijk erg (papperig, niet op kunnen houden) en de gebruikelijke middeltjes deden niks. Naar de DA geweest, ontworming er in en AB kuur gehad en dat hielp vrijwel meteen. Haar ontlasting is nu nog wel vrij zacht, maar niet meer die dunne diarree die ze niet op kan houden. Tijdens dat consult ook toch maar een biopt laten nemen van de bult en hier vrijdag een uitslag van gekregen: geen definitieve diagnose, maar het is waarschijnlijk een sarcoom.

Dierenarts raadt opereren aan, zelf denk ik daar eigenlijk anders over. De eerste keer is de bult ook zo ruim mogelijk weg genomen en het is gewoon terug gekomen, waarom zou deze keer anders zijn? Mitzi is op straat gevonden dus ik ben niet zeker van haar leeftijd, maar ze is geschat van najaar 2006 te zijn. Nu dus rond de 11 jaar oud en heel eerlijk: ze takelt al een tijdje af. Steeds rustiger/slomer, wankeler, loopt vaker tegen dingen aan, etc. Sinds dat haar ontlasting dun is eet ze ook niet zo goed, terwijl ze altijd een schrokop was. Weet niet hoe veel de leeftijd is en wat mogelijk resultaat is van eventuele uitzaaiingen.. dat ze zo achteruit gaat is ook sinds ongeveer een half jaar.

Met dat in gedachten denk ik eigenlijk dat ik haar geen plezier doe met een operatie om een bult weg te nemen waar ze verder geen last van heeft. Maar toch twijfel ik, je krijgt al snel 't gevoel dat "niet handelen" niet goed genoeg is. Ik wil haar ook helemaal niet kwijt, maar het gaat niet om mij. Doe ik er goed aan om haar gewoon een zo'n comfortabel mogelijke laatste tijd te geven zo lang het goed gaat of 'moet' ik haar toch nog laten opereren?

Iemand een vergelijkbare ervaring en tips?

Je moet helemaal niets, maar er hangt natuurlijk veel af van de conditie van de hond en de zwaarte van de ingreep en wat t vermoedelijke herstel zal zijn en ook van hoeveel last of niet ze er van heeft, t zijn allemaal overwegingen en de enige die ze kan beantwoorden ben je zelf ...... als je blijft twijfelen kun je misschien nog even een andere dierenarts erna laten kijken zodat je er voor jezelf helemaal uit bent, dat zal ik wel, zal ik niet en later had ik maar - dat moet je voorkomen denk ik

S@ndr@ schreef:Je moet helemaal niets, maar er hangt natuurlijk veel af van de conditie van de hond en de zwaarte van de ingreep en wat t vermoedelijke herstel zal zijn en ook van hoeveel last of niet ze er van heeft, t zijn allemaal overwegingen en de enige die ze kan beantwoorden ben je zelf ...... als je blijft twijfelen kun je misschien nog even een andere dierenarts erna laten kijken zodat je er voor jezelf helemaal uit bent, dat zal ik wel, zal ik niet en later had ik maar - dat moet je voorkomen denk ik

Dat is eventueel wel een idee, andere DA laten kijken. Al valt er aan de buitenkant weinig te zien. Qua conditie is ze ok, maar niet denderend. Zoals ik zei sloom, last van de ontlasting, overigens ook af en toe overgeven (voornamelijk gal).

Dan zou ik er toch bij een andere dierenarts een algeheel onderzoek aan wagen, gal spugen heeft vaak te maken met een lege maag ...... diarree kan door van alles en nog wat komen, misschien ontlasting laten onderzoeken op giardia of andere parasieten, kan best zijn dat de volgende da de bult aan prikt en zegt van lekker laten zitten die overleeft de hond wel, ben je in ieder geval van de twijfel af, maar . dat spugen en diarree kan ook een aantal oorzaken hebben waar je misschien nog best iets aan kan verbeteren en wie weet voelt ze zich dan over t algemeen beter...

Nanna schreef:

Tenmashi schreef: Bult groeide niet tot ze eind februari loops werd, opeens was het ding zo groot als een klein ei. Ik ging toen net op vakantie dus besloot tot na de vakantie te wachten (mits het verder goed bleef gaan natuurlijk). Na mijn vakantie en haar loopsheid is de bult vanzelf weer geslonken, nu is het weer een mini-bultje.....Tijdens dat consult ook toch maar een biopt laten nemen van de bult en hier vrijdag een uitslag van gekregen: geen definitieve diagnose, maar het is waarschijnlijk een sarcoom.

Een sarcoom dat naar believen groter of kleiner wordt, kán dat eigenlijk wel?
Ik ben er trouwens heel makkelijk in hoor. Boven de tien wordt er niet meer geopereerd. Dan is alles gericht op gemak en comfort. Maar goed, daar staat een volgende heel anders in, dat kan.

Geen idee, de andere optie was iets van een infectie maar aangezien ze 't al maanden probleemloos heeft. Ben 't eigenlijk wel met je eens, voorbij de 10 niet meer van dat gehannes. Weet ook niet waarom ik twijfel, denk ook omdat ze m'n eerste hond is en ik met de ratten altijd direct weet wat te doen.

Opereren zou ik ook niet meer doen. Onze vorige honden hadden ook wel bultjes maar werden daar gewoon stokoud mee. Yara wordt 13 en heeft ook hier en daar een bult maar daar doe ik niks aan en ze heeft er ook geen last van. Maar ik zou wel even kijken of je die eetlust en diarree kunt verbeteren. Het een hoeft niets met het andere te maken hebben natuurlijk.

Nanna schreef:

Tenmashi schreef: denk ook omdat ze m'n eerste hond is en ik met de ratten altijd direct weet wat te doen.

Nou ja, je kunt ongedierte nou niet direct vergelijken met een hónd
Maar als het haar geen ongemak bezorgt zou ik het mooi laten zitten hoor. Zo'n narcose is meestal ook niet bevordelijk voor een oude bes. Kijk, als het moet dan moet het. Maar dat lijkt me in dit geval niet echt zo al vindt dokter Snijgraag van wel.

Tamme ratten, met stamboom ja. En ze heeft er totaal geen last van, zeker nu 't weer geslonken is tot formaat uhh kikkererwt of zo.

Yara schreef:Opereren zou ik ook niet meer doen. Onze vorige honden hadden ook wel bultjes maar werden daar gewoon stokoud mee. Yara wordt 13 en heeft ook hier en daar een bult maar daar doe ik niks aan en ze heeft er ook geen last van. Maar ik zou wel even kijken of je die eetlust en diarree kunt verbeteren. Het een hoeft niets met het andere te maken hebben natuurlijk.

Ben nu beetje aan het rondneuzen naar ander voer en iets van probiotica of zo. Ze krijgt momenteel brokken, hiervoor afgewisselt met kvv maar weet niet of ik dat kan blijven doen. Anders wellicht natvoer. Voor de gezondheid hoeft het in ieder geval niet meer zo nodig perfect voer te zijn.

Bij Taartje zijn een kleine twee jaar geleden ook twee tumoren weggehaald en die bleken ook kwaadaardig. Ze was toen al ca. 10 jaar.
Ondertussen heeft ze weer hier en daar bultjes en ook op de plek op haar poot waar een tumor was weggehaald, komt nu een bultje terug. Ik had al voordat ze kwam besloten dat we niet meer gingen opereren en doktoren en van die bultjes heeft ze gelukkig geen last. Verder gaat het nu ook nog steeds goed met haar, maar de kans is dus wel groot dat ze wel een keer ergens echt last van gaat krijgen. Ze is ondertussen 12, we gaan dan niks meer rekken of zo.

Ik zou in jouw geval wel gaan kijken waar die diarree vandaan komt, hopelijk kun je die oorzaak verhelpen en kan ze dan (inclusief bultje) gewoon nog een tijdje goed vooruit. Als je nu al merkt dat ze echt ouder en zwakker aan het worden is, zou ik persoonlijk niet zo snel meer kiezen voor een operatie voor iets waarvan ze geen of weinig ongemak ondervindt. Maar dat is natuurlijk een geheel persoonlijke keuze en afweging.

Ik zou dat laten afhangen van hoe haar verdere toestand is en als je zeker bent dat er geen uitzaaiingen zijn (bloedonderzoek, RX borstkas, echo buik).

Toen ik 4 jaar geleden te horen kreeg dat mijn flatcoat een kwaadaardige tumor (mastceltumor) op haar staart had, heb ik ook even gedacht dat dit geen goed teken was. 4 staartloze jaren verder, is het de gezondste senior die ik ooit gehad heb buiten nog wat goedaardige gezwellen (die trouwens ook weggenomen zijn).
Zolang mijn honden zich goed voelen, laat ik zo'n operaties doorgaan. Zoveel last hebben ze daar uiteindelijk ook niet van.

Wilma had ook een sarcoom op haar poot. We hebben haar laten opereren, maar de tumor kwam terug op dezelfde plek. Bij haar was het niet mogelijk om de tumor nogmaals weg te laten halen. Er was niet genoeg huid over. De oncoloog vertelde dat een tumor die terugkomt op dezelfde plaats, meestal agressiever is dan de vorige.
Ik zou niet nogmaals laten opereren. De kans is groot dat de tumor nog een keer terugkomt en/of dat ze al uitzaaiingen heeft.

Wilma hebben we uiteindelijk in laten slapen vanwege ernstige benauwdheid. Ze bleek uitzaaiingen in haar longen (en lever en milt) te hebben. Van de tumor op haar poot heeft ze nooit last gehad.

Sabi85 schreef:Wilma had ook een sarcoom op haar poot. We hebben haar laten opereren, maar de tumor kwam terug op dezelfde plek. Bij haar was het niet mogelijk om de tumor nogmaals weg te laten halen. Er was niet genoeg huid over. De oncoloog vertelde dat een tumor die terugkomt op dezelfde plaats, meestal agressiever is dan de vorige.
Ik zou niet nogmaals laten opereren. De kans is groot dat de tumor nog een keer terugkomt en/of dat ze al uitzaaiingen heeft.

Wilma hebben we uiteindelijk in laten slapen vanwege ernstige benauwdheid. Ze bleek uitzaaiingen in haar longen (en lever en milt) te hebben. Van de tumor op haar poot heeft ze nooit last gehad.

Praktisch dezelfde situatie dus... Zal haar goed in de gaten houden. Hoe lang heeft ze uiteindelijk nog geleeft sinds de 1e en 2e tumor?

De eerste tumor had ze al toen ze januari 2015 bij ons kwam. Ze had door haar verblijf in het asiel verschillende wondjes en plekjes op haar poten. Daardoor viel de tumor eerst niet op. Later keek ik naar foto's van haar die in de zomer van 2014 in het asiel gemaakt zijn. Toevallig zag ik op een van de foto's dat de tumor er toen ook al zat.
De 2e tumor ontdekten we in augustus 2016. Uiteindelijk is ze in januari 2018 ingeslapen.

Sabi85 schreef:De eerste tumor had ze al toen ze januari 2015 bij ons kwam. Ze had door haar verblijf in het asiel verschillende wondjes en plekjes op haar poten. Daardoor viel de tumor eerst niet op. Later keek ik naar foto's van haar die in de zomer van 2014 in het asiel gemaakt zijn. Toevallig zag ik op een van de foto's dat de tumor er toen ook al zat.
De 2e tumor ontdekten we in augustus 2016. Uiteindelijk is ze in januari 2018 ingeslapen.

Bedankt! We zullen zien hoe lang het met Mitzi goed gaat.

Momenteel is de bult bijna niet meer te vinden.

Mitzi is er nog steeds, maar de bult is aardig aanwezig en ze is de laatste maanden wel hard aan het aftakelen: ontzettend wankel, zakt regelmatig door haar (achter)poten, "dement" gedrag. Zo stond ze vanochtend letterlijk minutenlang te drinken, ik hoorde haar dus ik al bang dat haar nieren kapot aan het gaan zijn, maar toen ik ging kijken bleek dat ze steeds "mis" likte en in feite dus helemaal niet zo veel aan het drinken was. Ze lebberde een beetje in het luchtledige of aan de bak en af en toe een lebbertje water er in.

Ben benieuwd of ze het einde van het jaar nog haalt, ik wil haar niet te lang laten sukkelen maar ze eet goed en ontlasting is ook prima. Geen diarree of andere ongelukjes meer.

Zal maar even een "laatste update" doen: ik heb Mitzi op 18 januari in laten slapen. De middag er voor was ze rondjes aan het draaien, compleet van de wereld. 's Avonds kon ze niet goed overeind komen, zelfs met hulp niet, en 's nachts vond ik haar in haar eigen plas.. ze heeft het ontzettend lang volgehouden, had echt niet verwacht dat ze 2019 nog zou meemaken maar hiervoor was ze echt gewoon nog te goed.

Moet wel zeggen dat het me ontzettend zwaar viel om haar zo te zien af te takelen, je geliefde maatje in slowmotion zien doodgaan is gewoon ruk.. de eeuwige twijfel ook, is het niet al tijd of is het nog te vroeg? Uiteindelijk wel tevreden met hoe het is gegaan, ze heeft gelukkig nog lange tijd kunnen genieten van de wandelingetjes en lekker maffen op de bank en knuffelen en lekker eten. De 18e heeft ze drie gedroogde eendenekken naar binnen gewerkt.

Lieve meid..

Verdrietig

Sterkte met het verlies

Ach. Heel veel sterkte met het gemis.
Dag Mitzi, rust zacht.

Heel veel sterkte.

Sterkte!!

Wat verdrietig
Heel veel sterkte!

Dankjulliewel. Ben nu hondloos, en dat zal ik voorlopig ook blijven. Vind het maar niks, zo stil in huis.

Heel veel sterkte!

ja dat twijfelen over is het al tijd, kan het nog wel of is het nu klaar, is moordend, heel veel sterkte met het missen van je maatje,

Sterkte met het verlies van Mitzi

Heel veel sterkte

Sterkte.

Heel veel sterkte